Τα γεγονότα με τις δομές –προσφυγιά, μετανάστες–, χθες με την γκρίνια με το «Χαμόγελο του Παιδιού»… (εν όψει αλλαγής νομοθεσίας) και τώρα με την «Κιβωτό» του πατέρα Αντωνίου και της παπαδιάς (τώρα τη μάθαμε, με την προεδρία και τη διαχείριση…), όλα για την παιδική προστασία με τη βοήθεια πάντα της υπερδύναμης των ΜΜΕ, μας φάνηκαν τόσο απότομα παρωχημένα!
Τα βαριά ρήγματα της «Κιβωτού» μάς έκαναν όλους μας τόσο δύσπιστους, καχύποπτους. Πέσαμε και τσακιστήκαμε Εκκλησία, πολιτεία, όλη η κοινωνία! Γιατί σήμερα μάθαμε για εκατομμύρια, μια αμύθητη περιουσία πίσω από το ράσο και πάντα για απάλυνση του πόνου!
Είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια με τέτοια γιγάντωση στον Κολωνό, από ερασιτεχνισμό στον άκρατο επαγγελματισμό, από «μικροβιοτεχνία» σε οιονεί βιομηχανία αισθημάτων, με πολύ τράπεζες (Ιbank, θυρίδες), μεζονέτες αλλά και λιομάζωμα ταυτόχρονα (δωρεάν δουλειά τα παιδιά, εκπαιδευτικό πρόγραμμα το είχαν βαφτίσει αλλά και με αντίστοιχη χορηγία προς την «Κιβωτό» όπως μας τα παρουσιάζουν – δρυός πεσούσης…
Εκμετάλλευση του κερατά της μεγάλης αδυναμίας Πολιτείας και Εκκλησίας να ανταποκριθούν στον χώρο έστω και στοιχειωδώς, με αξιοσύνη με κοινωνικούς επιστήμονες (κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι και ψυχίατροι, παιδαγωγοί). Μια ζωή ένα κράτος χωρίς κοινωνικές δομές, χωρίς να μπορεί να ελέγξει και να τιμωρήσει παραδειγματικά, με μια Δικαιοσύνη που την εμπιστευόμαστε όλοι μας αλλά με απονομή της μετά την παραγραφή, στην άλλη ζωή! Ξαφνικά τώρα θυμηθήκαμε και την αμαρτωλή ιστορία του Ερυθρού Σταυρού!
Κάπως έτσι και η σημερινή κυβέρνηση απ’ ό,τι φάνηκε κατέληξε ότι με τόσο χρήμα, είτε ιδρυματοποίηση είτε αποϊδρυματοποίηση των παιδιών, δεν σώζεται η κατάσταση και έτσι και αλλιώς είμαστε χαμένοι. Ας εφαρμόσουμε, λοιπόν, την πολιτική ενθάρρυνση των αναδόχων. Αναπροσανατολισμό των κοινωνικών υπηρεσιών όπως στις προηγμένες Βόρειες Χώρες (γιατί στην «Κιβωτό» λένε ότι άλλαζαν και ονόματα). Ετσι ενδεικτικά όλα αυτά, γιατί είναι και η γριά με τα αγριόχορτα και τα σαλιγκάρια, αλλά και τα Καγέν, τα κότερα της Εκάλης! Και άσ’ τη τη γενική διευθύντρια, εκπρόσωπο της αρμόδιας Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα μεγάλα κονδύλια προγραμμάτων που κατευθύνονται στους κοινωνικούς σκοπούς, να μας διαβεβαιώνει: «Ελάτε να δείτε την απόλυτη διαφάνεια με τους σχετικούς πίνακες που είναι αναρτημένοι πάντα»!
Συμπέρασμα: η ζημιά είναι μεγάλη, το πρόβλημα φαίνεται δυσεπίλυτο, τόσο σκληρό και απάνθρωπο, με τη φιλανθρωπία και την αλληλεγγύη να έχουν χτυπηθεί στη χώρα μας αλύπητα. Καθαρά φαίνεται τώρα ότι την πληρώνει και η Εκκλησία. Ποιος θα πληρώσει στο τέλος; Τα παιδιά; Οι πραγματικά αναξιοπαθούντες; Πόσοι τέλος πάντων εισαγγελείς και ορκωτοί λογιστές ακόμη; Πόσες αλλαγές σε νομοθεσία, ποινές, σωφρονιστικά συστήματα… όταν ο άνθρωπος το χειρότερο είδος! Τώρα μάλιστα με αυτή την κρίση, όπου γενικά «φτωχός» και η μοίρα του.
-320x213.png)
