Πες κι εσύ Κωστή

Από το «πες κι εσύ, Σωτήρη», να που, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, ζούμε στον αστερισμό του «πες κι εσύ, Κωστή». Οπου «Κωστής», ο προϊστάμενος του σχετικού με την εργασία και τις κοινωνικές υποθέσεις υπουργείου, όπως αναφέρεται στον επίσημο τίτλο του. Ξεκινώντας από αυτό, εύλογα τίθεται το ερώτημα: αποτελεί το ζήτημα της παρακολούθησης ενός εν ενεργεία υπουργού «κοινωνική υπόθεση», ανεξάρτητα από ποιον και για ποιον λόγο διαπράττεται η παρακολούθηση; Ερώτημα που στέκει, είτε οι παρακολουθούντες είναι η ΕΥΠ είτε ένα παρακρατικό παρακλάδι της, που έχει παρανόμως αναπτυχθεί εντός των κόλπων της, όπως προσπαθεί να μας πείσει το τελευταίας εσοδείας κυβερνητικό αφήγημα, είτε, τέλος (και ακόμα χειρότερα), αν η παρακολούθηση γινόταν από ιδιώτες.

Αντί για ξεκάθαρες απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, τι έχουμε; Μισόλογα και επιδερμικές, χλιαρές δηλώσεις τύπου «δεν πιστεύω ότι με παρακολουθεί ο πρωθυπουργός». Αν είναι να αντιδρούμε έτσι σε μια τόσο σοβαρή περίπτωση παράνομης παρακολούθησης, τότε χαρά στους όπου γης παρακολουθούντες. Μα, τότε, γιατί ο δημοσιογράφος Αθανάσιος Κουκάκης δεν αντέδρασε με παρόμοιο τρόπο; Γιατί να μην πει κι αυτός ότι δεν μπορεί ολόκληρος πρωθυπουργός να παρακολουθεί έναν, τον όποιο, δημοσιογράφο και να συνεχίσει σαν να μην έγινε τίποτα; Και γιατί ο κ. Κουκάκης, από το να αρκεστεί σε καθησυχαστικά ευχολόγια, προχώρησε στην υποβολή μηνύσεων, ώστε να μην υπάρχει κανένα περιθώριο ολιγωρίας από τις αρμόδιες αρχές στο να προχωρήσουν στην άμεση και εις βάθος διερεύνηση της υπόθεσης, (αμεσότητα που, δυστυχώς, δεν υπήρξε); Ακριβώς επειδή ο υπουργός δηλώνει δημόσια την πεποίθησή του ότι δεν μπορεί να τον παρακολουθεί ο πρωθυπουργός, πρέπει να προχωρήσει στις απαραίτητες κινήσεις για να διαλευκανθεί η υπόθεση.

Γιατί, λοιπόν, ένας αποδεδειγμένα παρακολουθούμενος υπουργός δεν δρα με τον εύλογο τρόπο, ώστε να διωχθούν οι παρακολουθούντες; Γιατί ένας υπουργός της κυβέρνησης λειτουργεί σαν να μην αντιλαμβάνεται ότι η παράνομη παρακολούθηση ενός πολίτη, ακόμα και του πιο «απλού», πόσο μάλλον ενός υπουργού, είναι θεμελιακό ζήτημα δημοκρατίας για την ομαλή λειτουργία της οποίας οφείλει και αυτός ως υπουργός αλλά και ως «απλός» πολίτης, όπως όλοι μας, να μεριμνά; Το ότι ετέθη υπό παρακολούθηση από το όποιο κέντρο ή παράκεντρο και για τον όποιο λόγο δεν αφυπνίζει τα δημοκρατικά αντανακλαστικά του; Θεωρεί ότι η στάση της σιωπής και της αδράνειας που έχει υιοθετήσει υπηρετεί τη δημοκρατία; Μήπως αντί γι’ αυτό καταφέρνει καίριο χτύπημα σε θεμελιώδη χαρακτηριστικά της; «Στοιχειώδες», που θα έλεγε και ο Ηρακλής Πουαρό, ο οποίος δεν χάνει ευκαιρία να τονίσει ότι είναι Βέλγος (και όχι Γάλλος, πολύ περισσότερο, Ελληνας).

* (Ph.D.)2, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης