Μας φέρονται σαν σε σκουπίδια

Το έχω σκεφτεί πολλές φορές – και η αλήθεια είναι πως δεν έλειψαν οι αφορμές. Αλλά τώρα ξεπέρασε τα όριά μου – κι όχι μόνο τα δικά μου αλλά όλων όσοι έχουμε την ατυχία να εργαζόμαστε στο κέντρο της Αθήνας. Αφού λουστήκαμε επί μήνες τον Μεγάλο Περίπατο, αφού κάνουμε σλάλομ ανάμεσα σε τραπεζοκαθίσματα που καθημερινά αυξάνονται και πληθύνονται, αφού επιβιώνουμε σε μια πόλη που μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο, ολοένα και πιο άναρχα σε ένα γιγαντιαίο λούνα παρκ για τουρίστες, πρέπει να αντιμετωπίζουμε και τα οχήματα καθαρισμού του κ. Μπακογιάννη.

Δεν ξέρω ποιος ακριβώς φτιάχνει το πρόγραμμα της αποκομιδής των απορριμμάτων από το κέντρο, αλλά αυτός που το καταρτίζει δεν πρέπει να έχει την ελάχιστη επαφή με τη ζωή, την κίνηση, τον ρυθμό και τις ανάγκες της πόλης. Μέρα μεσημέρι και μάλιστα σε ώρες αιχμής, που το έρμο το κέντρο έτσι κι αλλιώς βρίσκεται ένα βήμα πριν από το έμφραγμα, εμφανίζονται οι σκουπιδιάρες. Μπλοκάρουν κι άλλο οι δρόμοι, μποτιλιάρονται κι άλλο τα αυτοκίνητα, ασφυκτιούν περισσότερο οι πεζοί, σιχτιρίζουν οι μαγαζάτορες, την πληρώνουν οι εργαζόμενοι που κάποιος από τους παραπάνω θα τους «στολίσει» λες και καταρτίζουν εκείνοι το πρόγραμμα καθαριότητας.

Τα γραφεία της εφημερίδας είναι στην Κολοκοτρώνη – την περασμένη εβδομάδα, Παρασκευή απόγευμα κάναμε 30 ολόκληρα λεπτά να φτάσουμε από το Σύνταγμα, μια και ένα όχημα αποκομιδής είχε μπλοκάρει την Καραγεώργη Σερβίας. Τριάντα λεπτά για μερικές εκατοντάδες μέτρα! Και δεν θέλω να σας περιγράψω τι ακουγόταν από οδηγούς, πεζούς, καταστηματάρχες ανάμεσα στα «τζινγκλ μπελς» και τα «χιόνια στο καμπαναριό». Η Αθήνα έχει χίλιους λόγους να ταλαιπωρείται κι ελάχιστες μέρες να πάρει μια ανάσα γιορτής – το τελευταίο που χρειάζεται είναι να μας φέρονται σαν σε σκουπίδια.