Υπάρχει η διαδεδομένη εντύπωση ότι στα χωριά η έννοια του «σκύλου συντροφιάς» είναι άγνωστη. Και ότι ο σκύλος, για να φάει ένα κομμάτι ψωμί ή κάποια αποφάγια, πρέπει να τα έχει «δουλέψει», στο κυνήγι, στη φύλαξη των κοπαδιών κτλ. Αυτό ίσως να ισχύει, αλλά δεν είναι κανόνας.
Ο κ. Στέφανος Καρανέστωρ (Ξηροκρήνη Θεσσαλονίκης, Δ. Παπαθανασίου 55) μου γράφει για το σκυλάκι που υιοθέτησε ο πατέρας του και το αγάπησαν σαν μέλος της οικογένειας.
Αξίζει να δείτε πώς περιγράφει τις μεταξύ τους σχέσεις:
● «Οταν το έφερε σπίτι ο πατέρας, εγώ ανέλαβα την εκπαίδευση και η μητέρα μου τη συμπεριφορά του. Αλλά μετά τους πρώτους 6 μήνες – μέχρι τότε μόνο χάδια και παιχνίδια».
● «Μετά το εξάμηνο τον έμαθα να μην κατεβαίνει απ’ το πεζοδρόμιο για να πάει απέναντι πριν δει αν ο δρόμος είναι ελεύθερος. Και να είναι φρόνιμος στο σούπερ μάρκετ και στην καφετέρια».
● «Δεν έτρωγε τίποτα από ξένους, παρά μόνο απ’ το χέρι μου. Ούτε παγωτό!».
● «Οταν το πρωτοέβαλα στο αυτοκίνητο, πήγε πίσω και έψαχνε να βρει ποια είναι η καλύτερη θέση. Τελικά αποφάσισε να καθίσει στη δεξιά πλευρά, για να βλέπει τα πεζοδρόμια. Και πάντα εκεί καθόταν».
● «Στον κτηνίατρο που πηγαίναμε, όλοι οι άνθρωποι που περίμεναν τη σειρά τους είχαν δεμένα τα σκυλιά τους. Μόνο ο δικός μου ήταν λυτός και καθόταν ήσυχος δίπλα μου, πολύ σοβαρός».
● «Κάποτε, επειδή είχε μια μόλυνση, του έκανα κάθε μέρα μια ένεση. Την τέταρτη μέρα, που πήγαινε καλύτερα, άρχισε να μου γλείφει το χέρι. Από τότε, όποτε του έκανα ένεση με έγλειφε».
● «Στην παραλία κάνω ότι πνίγομαι και τον φωνάζω. Αυτός γυρίζει προς τον κόσμο και τους γαβγίζει, σαν να τους λέει “κάντε κάτι, πνίγεται”. Και μετά μπαίνει στο νερό κι έρχεται να με σώσει».
● «Τις μέρες συνήθως αλήτευε με τους αδέσποτους φίλους του. Και κάποια φορά γύρισε αργά, είχε πια νυχτώσει. Ο πατέρας μου δεν του άνοιξε, όσο κι αν έκλαιγε και γάβγιζε. Αργότερα ήρθα κι εγώ και του άνοιξα να μπει. Από τότε μαζευόταν πριν νυχτώσει».
● «Τέτοιο έξυπνο σκυλί δεν είχα ξαναδεί. Γκριφόν-τεριέ, μας είχε πει ο γιατρός. Ηταν όλο κι όλο 4,5 κιλά. Πέθανε 17 χρόνων. Τον θάψαμε στην αυλή, εκεί που έζησε».
● Δεν νομίζω ότι τα σκυλιά που πέρασαν απ’ την αγέλη μας, μη εξαιρουμένου και του Ταρζανάκου μου, πήραν μεγαλύτερη αγάπη απ’ όση ο σκύλος του κ. Στέφανου. Που ούτε κυνηγούσε ούτε φύλαγε πρόβατα…
