Επιτέλους έπεσα σε έναν οδηγό ταξί που έπιασε εκείνος την κουβέντα πάνω σε ένα από τα σημαντικά θέματα της εποχής και πριν προλάβω να μιλήσω μου είπε και την άποψή του που ως εκ θαύματος ήταν ίδια με τη δική μου. Το ως εκ θαύματος το λέω απλώς γιατί όπου έχω πει τη γνώμη μου γι’ αυτό το φλέγον θέμα όλοι αντιδρούν αρνητικά λέγοντάς μου πόσο πολύ λάθος κάνω και πως…
Αλλά ας τα πούμε από την αρχή. Φυσικά γύρω μας γίνεται της τρελής, γίνονται πράγματα φρικτά, έχουμε εθνικά, οικονομικά προβλήματα και βέβαια έχουμε και κοινωνικά προβλήματα. Ασφαλώς τα ελληνοτουρκικά ή τα οικονομικά αυτής της χώρας είναι κάτι πολύ σημαντικό. Φυσικά υπάρχει μια ιεράρχηση γενική και ειδική.
Ομως αυτό που διάβασα στην «Εφ.Συν.» προχθές, αυτό που έγινε στα Πετράλωνα με τον πατέρα-αφέντη και τα παιδιά του, τα σεξ πάρτι που διοργάνωνε για την οικογένεια -τους άρρενες φυσικά της οικογένειας και τους φίλους του- με τον γιο κ.λπ. κ.λπ., συγγνώμη αλλά αυτό είναι που με ξεπερνά. Είναι κάτι που απ’ όπου και να το σκεφτείς ανατριχιάζεις και προσπαθείς να το διώξεις από το μυαλό σου. Νομίζω πως είναι πολύ χειρότερα από την επίσης φριχτή ιστορία στον Κολωνό, όχι πως εκεί τα πράγματα ήταν καλύτερα, αλλά τουλάχιστον εκεί το κάθαρμα ήταν ξένος από την οικογένεια. Στα Πετράλωνα όλο το πάρτι γινόταν εντός των οικογενειακών τειχών και όχι με κάνα φίλο, κάνα μακρινό θείο, όχι! Με τον μπαμπά τον ίδιο ο οποίος, λαρτζ όπως φαίνεται πως ήταν, δεν ήταν μοναχοφάης, καλούσε και κόσμο εντός και εκτός της οικογενείας. Συγγνώμη αλλά αυτό πραγματικά σε κάνει να παύεις να σκέφτεσαι με μια στοιχειώδη λογική, σε αποτρέπει από το να ξεκαθαρίσεις μέσα σου τα γεγονότα και τις καταστάσεις. Αυτό ανήκει όχι στη σφαίρα του φανταστικού, αλλά ας πούμε ότι ξεκινά εκεί όπου τελειώνουν τα πολύ μακρινά σύνορα της κτηνωδίας…
Με ρώτησε λοιπόν ο οδηγός του ταξί πώς μου φαίνονται όλα αυτά που συμβαίνουν, αλλά πριν προλάβω να του πω τη γνώμη μου γύρισε και μου είπε δυστυχώς αυτό που έχω στο μυαλό μου για όλα αυτά. «Μα όμως πάντα δεν γίνονταν αυτά σ’ αυτή τη χώρα; Αλλο αν τώρα βγαίνουν στην επιφάνεια», κι εγώ του είπα πως συμφωνώ απόλυτα μαζί του ότι πράγματι γίνονταν πάντα, αλλά τώρα βγαίνουν στην επιφάνεια για πολλούς διάφορους λόγους. Μήπως ξεχνάμε τα Δουνέικα, ας πούμε; Ή το πως στην πόλη και στην επαρχία, στις παρέες αλλά και δημοσίως, τα συγκεκριμένα καθάρματα τα ονόμαζαν χαϊδευτικά και απενοχοποιητικά… «μερακλήδες» και ένοχος ήταν συνήθως το πολύ νεότερο θύμα;
Θα προτιμούσα να μη συνεχίσω ούτε σε αυτόν τον τόνο ούτε σε αυτό το θέμα.
