Οσο μεγαλώνεις τόσο πιο πολύ πείθεσαι ότι η ένταση είναι η πιο σύντομη διαδρομή για τη λήθη. Πληροφορία. Εκπληξη. Αποτροπιασμός. Οργή. Κούραση. Λησμονιά. Οι έξι «στάσεις» του νου, όταν καλείται να διαχειριστεί μια οδυνηρή πραγματικότητα όπως η υπόθεση του παιδιού του Κολωνού. Στην αρχή εκπλαγήκαμε. Μετά αηδιάσαμε. Τώρα οργισμένοι παρακολουθούμε να ξετυλίγεται το κουβάρι της ντροπής. Και μετά; Το πιο πιθανόν είναι ότι σιγά σιγά όλα τα ακραία συναισθήματα που σήμερα κάνουν το στομάχι να γίνεται κόμπος θα αρχίσουν να φθίνουν. Η αντίστροφη μέτρηση για τη λήθη θα έχει ξεκινήσει. Οσο προστίθενται χρόνια στην πλάτη, τόσο πιο πολύ… ξεχνάμε. Πόσα «δεν ξεχνώ» ξεχάσαμε; Πόσα φρικιαστικά εγκλήματα θα μπορούσαν να έχουν αποτραπεί αν ο αποτροπιασμός αντί να βρει καταφύγιο στη μνήμη ωθούσε τους ανθρώπους να διεκδικούν το «ποτέ πια»; Τι θα γινόταν αν αντιμετωπίζαμε τη φρίκη με λιγότερη ένταση και περισσότερη περίσκεψη, τόσο για τις αιτίες όσο και για τις δυνατότητες που προσφέρονται, αν όχι να εξαλειφθεί, τουλάχιστον να περιοριστεί;
Καθημερινά αποκαλύπτονται περιπτώσεις κακοποίησης: παιδιών, γυναικών, μεταναστών, «διαφορετικών»… και κάθε φορά η ίδια διαδρομή: Εκπληξη. Αποτροπιασμός. Οργή. Κούραση. Λησμονιά. Υπερβολές; Μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο αποδεικνύει ότι η κακοποίηση τείνει να εξελιχθεί σε μάστιγα. Η καλύτερη μέθοδος για τον έλεγχο της μνήμης είναι οι ιστοσελίδες δημοσιογραφικών οργανισμών που εμπιστεύεστε. Η «αποθήκη δεδομένων» τους είναι ο καλύτερος τρόπος για να διαπιστώσει ο καθένας πόσα «δεν ξεχνώ» καταχωνιάστηκαν στον προσωπικό «σκληρό δίσκο». Από μια αναζήτηση στην ιστοσελίδα της «Εφ.Συν.» και της γερμανικής «D.W.» προέκυψαν τα εξής:
■ Με τη λέξη-κλειδί «παιδεραστία» η «Εφ.Συν.» βγάζει 19 σελίδες (κάθε σελίδα έχει 12 ρεπορτάζ), με τη λέξη «παιδεραστής» 6 σελίδες και με τη φράση «σεξουαλική κακοποίηση παιδιών» 28 σελίδες.
■ Με τη φράση «σεξουαλική κακοποίηση παιδιών» η «D.W.» εμφάνισε 153 ρεπορτάζ, με τη λέξη «παιδεραστία» 38 και με τη λέξη «παιδεραστές» 33.
Τι θυμόμαστε από την υπόθεση του επικεφαλής ενός ιδρύματος για παιδιά που δικάστηκε το 2018; Μάλλον τίποτα. Τι θυμόμαστε για την έκθεση της Επιτροπής Ciase, σύμφωνα με την οποία στη Γαλλία, μεταξύ 1950 και 2020, περίπου 330.000 παιδιά υπήρξαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης στην Εκκλησία; Μάλλον τίποτα. Τι θυμόμαστε για την υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης τριών ανήλικων παιδιών από τον 51χρονο θείο τους; Μάλλον τίποτα. Τι θυμόμαστε για τα παγκόσμια πλοκάμια της υπόθεσης Επστάιν; Μάλλον τίποτα.
Λήθη. Το πιο δραστικό δηλητήριο. Υπνώνει. Αδρανοποιεί. Αποπροσανατολίζει. Κάνει τους δράστες να αισθάνονται απρόσβλητοι. Καθιστά τα υποψήφια θύματα πιο ευάλωτα. Η έκπληξη που ακολουθεί όταν διαψεύδονται οι συλλογικές ψευδαισθήσεις είναι ο καλύτερος αρωγός εκείνων που θα ήθελαν να «παρεκτραπούν» αλλά φοβούνται. Σκεφτείτε τι μπορεί να σημαίνει ότι 213 «τέρατα» εκδήλωσαν «ενδιαφέρον». Και μιλάμε για μία περίπτωση. Υπολογίστε ότι αν υπήρχαν 10 θύματα, ο αριθμός μπορεί να ήταν 2.130. Για 100 θα έφταναν τα 21.300. Για…
Η μνήμη και η ψυχρή λογική των αριθμών θα πρόσθετε στην υπόθεση του Κολωνού μια διάσταση πέραν της «μεμονωμένης περίπτωσης που έτυχε(!) να αποκαλυφθεί σε μια γειτονιά της Αθήνας» την οποία προβάλλουν συστηματικά οι πλαστικοί τηλεαστέρες. Οι 213, οι 2.130, οι 21.300… είναι συστατικά μιας «αγοράς» που κάνει τεράστιους τζίρους και αποφέρει τόσα κέρδη ώστε αυτοί που την οργανώνουν και την εκμεταλλεύονται να μην έχουν κανέναν ενδοιασμό να δολοφονήσουν παιδικές ζωές και ψυχές. Μια «παγκοσμιοποιημένη αγορά» για την οποία ελάχιστα γνωρίζουμε. Το ρεπορτάζ που αναρτήθηκε πριν από εννέα χρόνια στον ιστότοπο της «D.W.» είναι αποκαλυπτικό:
«Παιδιά που εκδίδονται στον δρόμο ή σε σπίτια. Το πρόβλημα είναι γνωστό, όχι όμως και η έκτασή του […] τα στοιχεία της αστυνομίας δεν είναι επαρκή. Μπορεί να δίνει στοιχεία για τη βία και την κακοποίηση αλλά όχι για τις δομές που πλαισιώνουν όλη αυτήν την παράνομη δραστηριότητα […] Οι λιγοστές γνώσεις γύρω από το θέμα δείχνουν πως πρόκειται συχνά για προκαταλήψεις όταν κανείς νομίζει ότι τα παιδιά που εκδίδονται προέρχονται μόνο από την Αφρική ή την Ανατολική Ευρώπη. […] Η οργάνωση Mitternachtmission στο Ντόρτμουντ εκτιμά πως τα δύο τρίτα των παιδιών που περιθάλπει προέρχονται από τη Γερμανία. Πολλά από τα παιδιά αυτά εκδίδονται κατά το διάστημα μεταξύ του σχολείου και του βραδινού φαγητού…».
Οσα συμβαίνουν προσφέρουν την ευκαιρία να… θυμηθούμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτά που αποκαλύπτονται δεν αποτυπώνουν «μεμονωμένη περίπτωση» αλλά ένα από τα εκατοντάδες -μπορεί και χιλιάδες- συμπτώματα μιας «πληγής», που αν την εγκαταλείψουμε στη… λησμονιά, θα κακοφορμίσει την κοινωνία.
* δημοσιογράφος, συγγραφέας
