Ενας περιχαρακωμένος κόσμος

«Ποιος είναι αυτός που δίνει εντολές ένστολοι με όπλα να βρίσκονται στην είσοδο ενός Δημοτικού σχολείου την ώρα που βγαίνουν τα παιδιά με τους γονείς; Ποιος είναι αυτός που θέλει να μας φέρει αντιμέτωπους/ες με αυτήν την κατάσταση;» έγραψε η Χρυσούλα Παπαγεωργίου, πρόεδρος του συλλόγου γονέων Δημοτικού σχολείου στα Εξάρχεια μετά την εμφάνιση ενόπλων ως αντίδραση στην ανακοίνωση του συλλόγου γονέων για το περιστατικό ξυλοδαρμού στον λόφο του Στρέφη. Μάλιστα η απάντηση που δόθηκε όταν η διευθύντρια του σχολείου ζήτησε από τους αστυνομικούς να αποχωρήσουν ήταν η επιλεκτική υπενθύμιση της ύπαρξης ελεύθερων χώρων.

Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της ακροδεξιάς στροφής στην πολιτική σε παγκόσμιο επίπεδο, στην οποία όμως συνέβαλαν η αυτοακύρωση της Αριστεράς και η σιωπηλή συναίνεση μερίδας ψηφοφόρων με μια εντελώς εγωιστική και μακροπρόθεσμα επικίνδυνη αντίληψη περί των «κοινωνικών θεμελίων». Σε μια ξεκάθαρη μεταφορά της υπαρκτής και θεμιτής ανάγκης των ανθρώπων για ευταξία από το πεδίο της οικονομίας -όπου η ασυδοσία των μεγάλων θέτει υπό αμφισβήτηση κάθε κοινή έννοια δικαίου επηρεάζοντας το σύνολο των κοινωνικών λειτουργιών με άμεσους και έμμεσους τρόπους- στο πεδίο της καθημερινής ανθρωπογεωγραφίας, όπου αυτή η ευταξία παίρνει τη μορφή της καταστολής και «σημαδεμένων δημόσιων χώρων» που αορατοποιούν τους ιδιωτικούς χώρους όπου η τράπουλα σημαδεύεται.

Σε άλλα ιστορικά πλαίσια η παρουσία ενστόλων έξω από σχολεία συνέβαινε για να αστυνομευτεί η κοινωνική κινητικότητα και να διατηρηθούν, αντί να αντιμετωπιστούν τα αληθινά αίτιά τους, οι αποκλεισμοί και η εγκληματικότητα. Στη Νέα Υόρκη π.χ., παρά το γεγονός ότι χαρακτηρίστηκε «αδιανόητο» από τους αξιωματούχους τη δεκαετία του 1950, τις δύο επόμενες δεκαετίες το αστυνομικό τμήμα της πόλης (NYPD) απέκτησε τον έλεγχο των δημόσιων σχολείων, με πρώτα σημάδια την περιστασιακή στάθμευση ομάδας ενστόλων σε σχολείο του Μπρονξ ήδη από το 1948. Ενώ κορυφώθηκε όταν το 1968 και το 1969 μέλη της κοινότητας και οργανώσεις μαθητών και γονέων του εργατικού και πολυφυλετικού Μπρούκλιν διαμαρτυρήθηκαν για την τοποθέτηση αστυνομικών οδοφραγμάτων σε σχολεία της γειτονιάς, αντιμετωπιζόμενοι με καταστολή και μαζικές συλλήψεις.

Εν τω μεταξύ είναι φανερό (όπως και στις υποκλοπές) πως η ηθική πλειοψηφία δεν σοκάρεται, μιας και θεωρεί φαίνεται πως αφορά μόνο παιδιά των πολιτικών της άλλων… Με εντυπωσιάζει πάντα το γεγονός πως κανείς δεν αναρωτιέται για τη δυνατότητα αυτών των σιωπηλών να γίνουν γονείς και να αναπαράξουν το τακτικό και τακτοποιημένο σκότος, όταν το ρωτούν για άλλες ομάδες ανθρώπων. «Εδώ είναι όλος ο αόρατος κόσμος, περιχαρακωμένος, προδιαγεγραμμένος και υπολογισμένος» – Αρθουρ Μίλερ, «The Crucible».