ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Χριστίνα Κοψίνη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ηταν η μεγαλύτερη αντικυβερνητική συγκέντρωση από την επάνοδο της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία. Κι όχι μόνο γιατί ο καιρός ήταν υπέροχος και η συμμετοχή των διαδηλωτών του ΠΑΜΕ -που κατά τις εκτιμήσεις της ίδιας της συνδικαλιστικής κίνησης έφτασαν τους 30.000- όπως πάντα δυναμική.

Ούτε καν η διάχυτη αίσθηση ότι το καθεστώς (Δημητριάδη – Μητσοτάκη) «αρχίζει να καταρρέει από τις ίδιες τις εσωτερικές του αντιφάσεις», όπως εύστοχα αποτίμησε ο Μενέλαος Γκίβαλος προχθές κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στο ραδιοφωνικό μαγκαζίνο του ραδιοσταθμού «Στο Κόκκινο», αρκεί για να ερμηνεύσει την σπουδή των ανθρώπων να κατέβουν στο κέντρο της Αθήνας και να διαδηλώσουν παρά τα εμπόδια που έβαλαν ξαφνικά οι δικαστές χαρακτηρίζοντας παράνομες τις στάσεις εργασίας των μέσων μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα.

Κι ούτε φυσικά αυτό το ογκώδες και πολύχρωμο σε ηλικίες πλήθος σηματοδοτεί την πτώση της κυβέρνησης αύριο. Οχι βέβαια.

Αν και σε οποιαδήποτε άλλη προηγμένη αστική δημοκρατία ακόμη και η παραμικρή ένδειξη ή υπόνοια και υποψία για διασύνδεση του ονόματος Μητσοτάκη και της «αγίας» οικογένειας με υποκλοπές (και ποιος ξέρει τι άλλο ακόμη θα βγάλει η δημοσιογραφική έρευνα) θα είχε οδηγήσει σε παραίτηση της κυβέρνησης και άρση της εμπιστοσύνης σε αυτήν από βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, στην Ελλάδα κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Το σύστημα για να διασωθεί επιχειρεί τώρα να καταλογίσει ευθύνες μόνο σε ιδιώτες, τους οποίους μάλιστα προτρέπει να μην εμφανιστούν δημοσίως για να συντηρεί το μυστήριο της ενοχής τους και ίσως της ποινικής δίωξής τους.

Και γι’ αυτόν τον λόγο μπορεί από μόνη της μια διαδήλωση σαν την προχθεσινή να μην αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για το σύστημα, ωστόσο είχε ένα νέο χαρακτηριστικό που δεν πρέπει να μας διαφεύγει: ξαναντάμωσαν οι αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι, οι οποίοι μετά το δημοψήφισμα του 2015 «βασανίστηκαν από την ήττα των ιδεών που με αγνό τρόπο υποστήριζαν»*. Βγήκαν ξανά στον δρόμο και φαίνεται ότι ανανεώνουν την προσδοκία μιας μεγάλης αλλαγής.

* Φράση που δανείστηκα από την εισαγωγή του Γ. Κουβαρά για τον Τάσο Λειβαδίτη στη σειρά «Ελληνες ποιητές»