Πρέπει να ομολογήσω πως η καθυστέρηση της ανακοίνωσης για την τοποθέτηση της καινούργιας καλλιτεχνικής διευθύντριας του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου -ή την ανανέωση της ήδη υπάρχουσας- με έκανε να ελπίζω -όπως και πολλούς λογικούς ανθρώπους νομίζω- πως όχι μόνο θα άλλαζε διεύθυνση αλλά και ενδεχομένως θα σταματούσε να ισχύει αυτή η καινούργια ιστορία με την προκήρυξη διαγωνισμού. Οχι πως είναι λάθος κάτι τέτοιο, αλλά με τον τρόπο που γίνεται δεν υπάρχουν τα εχέγγυα ότι θα ενδιαφερθούν κάποιοι άνθρωποι στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τα ανάλογα προσόντα, την ιστορία και το κύρος για την κάλυψη της συγκεκριμένης θέσης. Το «γιατί» είναι μικρός ο χώρος εδώ για να το αναλύσω, αλλά θα επανέλθω.
Η κ. Ευαγγελάτου λοιπόν θεωρήθηκε τόσο πολύ πετυχημένη στον τομέα της που της δόθηκε άλλη μια θητεία; Εκτός και αν κάποιοι θεώρησαν πως θα έπρεπε να της δοθεί άλλη μια ευκαιρία -φαντάζομαι και λίγο με τη λογική τού «δώσ’ της άλλη μια ευκαιρία» στο γνωστό ανέκδοτο με τις ξανθιές…
Ισως κάποιοι θεώρησαν, π.χ., πως ένας Μποστ στην Επίδαυρο -με όλη την εκτίμηση και τη λατρεία που έχω στον Μποστ- δεν έφτανε ή θα έπρεπε να δούμε και έναν… Ψαθά -και εννοείται πως εκτιμώ αφάνταστα τον Ψαθά…
Βεβαίως τώρα τελείωσε το θέμα. Ας ελπίζουμε -και εγώ να είστε σίγουροι πως θα ελπίζω περισσότερο από τον κάθε άλλο- πως θα έπρεπε να της δοθεί αυτή η ευκαιρία της κ. Ευαγγελάτου, να έχω πέσει έξω και τότε θα ζητήσω δημοσίως συγγνώμη…
Δεν ξέρω τι να πω γιατί και από τη μια όλη αυτή η ιστορία της διεύθυνσης του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου και από την άλλη η προκήρυξη τέτοιων θέσεων δημοσίως χωρίς ένα στιβαρό χέρι που να πει «αυτός είναι ο κατάλληλος» και να αναλάβει τις ευθύνες -και όχι μόνο για τρία χρόνια ούτε μόνο για όσο έχει μια συγκεκριμένη κυβέρνηση την εξουσία- δεν έχουν καμία σοβαρότητα. Ελπίζω ο νυν διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, που πήρε με αυτόν τον τρόπο τη θέση του, να αποδείξει πως κάνω λάθος.
Το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και οπωσδήποτε το Εθνικό Θέατρο είναι θεσμοί πολιτισμού. Ειδικά το Εθνικό Θέατρο οφείλει να είναι όχι απλώς η αναζήτηση νέων καλλιτεχνικών εκφράσεων -που κάτι τέτοιο έχει γίνει τα τελευταία χρόνια-, κάτι που είναι η δουλειά περισσότερο άλλων θεατρικών οργανισμών, αλλά η συνέχιση μιας παράδοσης που τα τελευταία χρόνια έχει χαθεί από το Εθνικό μας Θέατρο. Δεν ξέρω γιατί κάποιοι έχουν θεωρήσει ότι το Εθνικό Θέατρο είναι κάτι σαν το Θέατρο Τέχνης π.χ. που η δουλειά του ήταν πάντα η αναζήτηση -αν και ακόμη και το Θέατρο Τέχνης έχει μια παράδοση που οφείλει να σεβαστεί…
Ωραία να κάνουμε δημόσιες συζητήσεις για το metoo αλλά να κοιτάμε και πώς να οριοθετήσουμε τη συνέχιση της παράδοσης και την τοποθέτησή της σωστά στο σήμερα. Ελπίζω όλα αυτά που γράφω μέχρι αυτή τη στιγμή να αποδειχτούν ένα λάθος και υπερβολικοί φόβοι. Πρώτος απ’ όλους θα πω συγγνώμη και μπράβο και για την κ. Ευαγγελάτου και για τον κ. Μόσχο. Αλλά δεν έχω πολλούς λόγους για να αισθάνομαι ασφαλής. Αγαπώ το θέατρο όπως και το Εθνικό Θέατρο, αγαπώ το κλασικό όπως και το αυθεντικά πρωτοποριακό, αγαπώ τους θεσμούς και το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και δυστυχώς έχω λόγους να ανησυχώ ελπίζοντας πως δεν θα δικαιωθούν αυτοί οι φόβοι…
