Αυξημένες τιμές

Οι γυναικοκτονίες το πρώτο εννιάμηνο του έτους είναι έντεκα, αν μιλάμε για δολοφονίες συζύγων, ή δεκαέξι, αν συμπεριλάβουμε στον όρο και τις δολοφονίες μανάδων και γιαγιάδων από παιδιά και εγγονούς.

Η τελευταία περίπτωση χρειάζεται περαιτέρω διευκρινίσεις γιατί είναι αρκετές οι περιπτώσεις παιδιών με ψυχιατρικά προβλήματα, εξ ου και πιο σπάνια αυτοί χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα για τον φόνο, αφού δεν έχουν δικαίωμα να διαθέτουν. Συνήθως ο φόνος γίνεται με χτυπήματα στο κεφάλι του θύματος ή με μαχαιριές. Βέβαια όχι τυχαία, στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις ο φόνος της μητέρας γίνεται από γιο και όχι κόρη ψυχασθενή. Ενα δε μέρος της ευθύνης βαραίνει αντικειμενικά την πολιτεία, στον βαθμό που δεν έχουν αναπτυχθεί κατάλληλες δομές υποστήριξης από κοινωνικούς λειτουργούς και νοσηλευτικές υπηρεσίες στο επίπεδο που χρειάζεται.

Οι έντεκα γυναικοκτονίες που είναι και συζυγοκτονίες έχει ενδιαφέρον να δούμε ότι διαπράχθηκαν με ποικίλους τρόπους, η πλειονότητα όμως έγινε με καραμπίνες και μαχαίρια – από τρεις με το κάθε είδος όπλου. Οι υπόλοιπες πέντε έγιναν: δύο με χτυπήματα στο κεφάλι, δύο με στραγγαλισμό ή φραγή των αναπνευστικών οδών και μία περιλούζοντας το θύμα με βενζίνη και καίγοντάς το.

Ο μακάβριος αυτός απολογισμός δείχνει ότι οι άντρες για τις γυναικοκτονίες επινοούν διάφορες βάρβαρες μεθόδους, ωστόσο τα πυροβόλα όπλα και τα μαχαίρια είναι η πρώτη τους επιλογή. Το ίδιο ακριβώς συνέβη το 2021, χρονιά που οι δολοφονίες γυναικών -συζύγων και συντρόφων- ανήλθαν στις 17. Ο αριθμός αυτός είναι αισθητά μεγαλύτερος από προηγούμενες χρονιές και η αύξηση φαίνεται να επιβεβαιώνεται φέτος. Επίσης ο αριθμός αυτός δεν πρέπει να θεωρηθεί αντικειμενικά μικρός, αν σκεφτεί κανείς ότι ο συνολικός αριθμός δολοφονιών που γίνονται για οποιονδήποτε λόγο κυμαίνεται από τις 80 έως τις 100 κάθε χρόνο.

Η καθιέρωση του όρου «γυναικοκτονία» έχει πολλαπλή σημασία. Στο κοινωνικό επίπεδο, για να αποκτήσει μεγαλύτερη απαξία αλλά και για να τηρούνται πιο σοβαρά στατιστικά στοιχεία, σε επίπεδο νομοθεσίας πάλι, όχι για να επιμετριέται μεγαλύτερη ποινή σε σχέση με άλλα πολύ σοβαρά εγκλήματα, αλλά αντίθετα, για να αποτρέπεται η ευνοϊκότερη μεταχείριση των συζύγων-φονιάδων. Είναι γνωστό ότι παλιότερα αυτά τα εγκλήματα ενέπιπταν στην κατηγορία των εγκλημάτων τιμής και η δικαστική τους αντιμετώπιση ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή προς τους θύτες. Και ότι ακόμη παλιότερα μερικοί αθωώνονταν περίπου ως ήρωες.

Ο συνδυασμός δημιουργίας μεγαλύτερης κοινωνικής απαξίας, ειδικής σχολικής διαπαιδαγώγησης, ίδιας δικαστικής αντιμετώπισης με οποιοδήποτε άλλο έγκλημα κατά της ζωής και μεγαλύτερης προσοχής σε αυτά τα εγκλήματα από τη μεριά των μέσων ενημέρωσης μπορεί να κατορθώσει να ξεριζώσει νοοτροπίες που έρχονται από πολύ παλιά, όταν η γυναίκα, νομικά, αποτελούσε ιδιοκτησία πρώτα του πατέρα και μετά του συζύγου.

Στο μεταξύ, δεν θα έβλαπτε να γινόταν ένας αυστηρότερος έλεγχος στη χορήγηση και διατήρηση αδειών για κυνηγετικά όπλα, μερικοί κάτοχοι των οποίων απλώς μπερδεύουν τα θηράματα. Κάποιες γυναίκες μπορεί και να γλίτωναν…