Το υπέροχο «Ντόντο»…

Ο κόσμος του σκηνοθέτη Πάνου Κούτρα, το καλλιτεχνικό του σύμπαν -ας το πούμε έτσι- από την πρώτη του ταινία, την «Επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά», πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια και μετά την αριστουργηματική «Στρέλλα» και το συγκινητικό «Ξενία» μέχρι το «Ντόντο», που βγήκε χθες στα σινεμά, μοιάζει με την αυλή των θαυμάτων. Οχι όμως του Καμπανέλλη αλλά του Βίκτωρος Ουγκό από την «Παναγία των Παρισίων». Ενας κόσμος δηλαδή με πλάσματα παράξενα, περίεργα, διαφορετικά, ένας κόσμος όπου όλοι οι «κανονικοί» άνθρωποι χαίρονται που δεν είναι σαν αυτούς και εύχονται φυσικά να μη γίνουν σαν αυτούς. Το σύμπαν του Πάνου Κούτρα δεν αποτελείται από ανθρώπους «next door», όπως λέει η ανόητη έκφραση -αν και οι «next door» δεν ξέρω καν αν υπάρχουν στη διπλανή μας πόρτα.

Ο κόσμος του Πάνου Κούτρα μοιάζει με την πόρνη που πήγε και ζήτησε συγχώρεση από τον Ιησού και όλοι απόρησαν γιατί ο Ιησούς τής έδωσε συγχώρεση για όλα…

Το «Ντόντο» δεν είναι η καλύτερη ταινία του Πάνου Κούτρα γιατί υπάρχει πάντα η «Στρέλλα». Ομως το «Ντόντο» είναι η πιο βαθιά και ολοκληρωμένη απεικόνιση της ψυχής και του μυαλού του. Σε μια εποχή όπου όλοι κάνουν τους έξυπνους και είναι ιδιαίτερα μαχητικοί, κυρίως μέσα από την ασφάλεια του ίντερνετ αλλά όχι μόνο, σχετικά με τα δικαιώματα «ευπαθών μειονοτήτων» που μπορεί να μην είναι και τόσο μειονότητες, και στη λύσσα τους να φανούν επαναστατικότεροι των επαναστατών πολύ συχνά καταλήγουν να γίνουν αντιπαθείς και οι ίδιοι και οι αγώνες τους, ο Πάνος Κούτρας προσφέρει την καλύτερη και πιο ουσιαστική λύση που είναι μόνο η κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων. Πέρα και από την αγάπη και από την καλοσύνη και απ’ όλα. Μόνο η κατανόηση μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να έρθουν πιο κοντά, η κατανόηση γι’ αυτό που είναι ο άλλος, ο όποιος άλλος, μας αρέσει ή όχι, μας ταιριάζει ή όχι κ.λπ.

Σ’ ένα σπίτι μια βραδιά για διάφορους λόγους μαζεύονται μια σειρά άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους, είτε λόγω χρώματος είτε λόγω φυλής είτε λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού είτε λόγω πατρίδας είτε λόγω κοινωνικής θέσης, και όλοι έχουν κάποιο ή κάποια προβλήματα και όλοι έχουν μεταξύ τους κάποια σχέση και όλοι βρέθηκαν σ’ αυτό το σπίτι από κάποια σύμπτωση ή για κάποιον λόγο. Σ’ αυτή την παράξενη μάζωξη υπάρχει και ένα ντόντο, το πουλάκι από το νησί του Μαυρίκιου – που δεν είναι άγιος Μαυρίκιος αλλά πρίγκιψ Μαυρίκιος αντίθετα μ’ ό,τι πιστεύουν όλοι- που εξαφανίστηκε πριν από 300 χρόνια, όταν οι Ολλανδοί κατακτητές μαζί με όλους τους ιθαγενείς που εξόντωσαν εξαφάνισαν κι αυτό το πουλί που ήταν το σήμα κατατεθέν του νησιού. Ενα εξαφανισμένο πουλί από το πουθενά που δίνει το στίγμα… αλλά ας μη συνεχίσω την υπόθεση, να σας πω μόνο πως το «Ντόντο» -και δεν ξέρω πώς θα το πάρετε αυτό που θα γράψω τώρα- είναι μια ταινία βαθιά και ουσιαστικά μέσα στη χριστιανική ηθική – δεν μιλάω για την Εκκλησία αλλά για την ουσία της διδασκαλίας του Ιησού η οποία πριν και πάνω απ’ όλα διδάσκει την κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων.

Είναι μια ταινία που σε μια τόσο δύσκολη εποχή, όπου κυριαρχεί η μισαλλοδοξία και όπως πάντα το μίσος μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων, μας δείχνει ποιος είναι ο μοναδικός δρόμος προς το αυθεντικά καλό όλων μας.

Είναι μια εξαιρετική ταινία με εξαιρετικές ερμηνείες απ’ όλους τους ηθοποιούς και πάνω απ’ όλα ένα ουσιαστικό μήνυμα για όλους μας σε μια τόσο δύσκολη και παράξενη εποχή. Να το δείτε…