Κορίτσια

Αν επιτέλους έχει λήξει αυτή η ανούσια διαμάχη περί του αν η συμπεριφορά των φύλων διαμορφώνεται από την εκπαίδευση σε μικρή ηλικία ή αν η φύση είναι αυτή που την καθορίζει, και έχουμε εντέλει κατανοήσει ότι σχεδόν τα πάντα είναι ζήτημα εκπαίδευσης, τότε τα πράγματα γίνονται απλά: τα περισσότερα εγκλήματα ή τις εγκληματικές συμπεριφορές που ανθούν στις μέρες μας, υπάρχει ένα φύλο που τα διαπράττει και ένα που δεν τα διαπράττει. Και ο λόγος είναι ότι συνεχίζουμε να ανατρέφουμε τα αγόρια ως «κυνηγούς».

Ας δούμε τι, κατά κανόνα, δεν κάνουν οι γυναίκες: όταν προσβάλλονται δεν σηκώνονται έτοιμες να δείρουν τον άλλον λέγοντας «τι είπες ρε». Δεν περνάνε με ζιγκ ζαγκ τα άλλα αυτοκίνητα όταν έχει πυκνή κυκλοφορία. Παρεπόμενο του προηγούμενου, δεν πέφτουν με το αυτοκίνητό τους σε στάση λεωφορείου, δεν σκοτώνονται με μηχανή κάνοντας κόντρες στη λεωφόρο Βουλιαγμένης. Επίσης: δεν αυτοκτονούν αφού πρώτα πυροβολήσουν τον σύζυγό τους από ζήλια και, γενικότερα, δεν πυροβολούν τον σύζυγό τους, τα παιδιά τους και τους γονείς τους. Δεν δέρνουν τους συζύγους τους επειδή «και να μην υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, αυτοί ξέρουν τι έχουν κάνει». Δεν δέρνονται μεταξύ τους στα γήπεδα. Δεν κυνηγούν νόμιμα ή παράνομα στα βουνά. Δεν κρατάνε φυλακισμένους άντρες σε υπόγεια για χρόνια, βιάζοντάς τους κατά βούληση και δημιουργώντας τους σύνδρομο της Στοκχόλμης. Δεν γίνονται εγκέφαλοι συμμορίας δολοφόνων που σκοτώνει γέρους και γριές αφού πρώτα τους γράψουν τα σπίτια. Δεν βγάζουν στο κλαρί δωδεκάχρονα ακόμα και αν είναι ματρόνες. Δεν ρίχνουν εύκολα τον συνέταιρό τους στην επιχείρηση φορτώνοντάς του τα χρέη. Δεν παίζουν τα λεφτά μιας ολόκληρης οικογένειας στο καζίνο.

Τα πράγματα αυτά βέβαια ξεκινάνε από νωρίς: τα κορίτσια δεν δέρνουν τους γονείς τους. Δεν τους μιλάνε σαν να μιλούσαν σε σκύλο και δεν αγνοούν παντελώς τις οδηγίες που αυτοί τους δίνουν. Δεν κλαίνε ούτε ουρλιάζουν κάθε φορά που δεν γίνεται το δικό τους. Δεν πυροβολούν λάμπες του δρόμου με αεροβόλο, δεν παλεύουν ούτε παίζουν ξύλο με τα άλλα κορίτσια, επίσης δεν κοπανάνε ό,τι μπορούν να κοπανήσουν με όποιο αντικείμενο βρουν μπροστά τους και δεν ενοχλούν όλη την πολυκατοικία με τη φασαρία τους.

Η σχετική λίστα είναι τεράστια και δεν χωράει σε ένα τέτοιο άρθρο. Αυτό που πρέπει να χωρέσει στο μυαλό μας ωστόσο είναι το εξής: αν η κατάσταση είναι πράγματι έτσι όπως περιγράφεται εδώ και αν μπορέσουμε να δούμε την εικόνα αυτή καθαρά, δηλαδή ότι εκπαιδεύουμε τα παιδιά με δύο διαφορετικούς τρόπους και ότι ο ένας τρόπος είναι αποτελεσματικός και ο άλλος καταστροφικός, τότε έχουμε μπροστά στα μάτια μας και την καθαρή λύση: πρέπει να εκπαιδεύουμε όλα τα παιδιά όπως εκπαιδεύουμε τα κορίτσια!