Η επόμενη πίστα είναι διπλή

Η κληρωτίδα κάνει πάντα το κέφι της και δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα. Εκτός κι αν είναι εκ των προτέρων «πιασμένη», αλλά αυτό είναι κάτι άλλο… Ορίζει τα δεδομένα κι ύστερα τους καλεί όλους «να κάνουν τα κουμάντα τους».

Η κλήρωση των προκριματικών του Εuro 2024 για την Εθνική Ελλάδας όχι μόνο δεν ήταν ευνοϊκή, δεν ήταν καν «κανονική». Ούτε απλά δύσκολη. Ήταν από τις δυσκολότερες που μπορούσαν να τύχουν στον Γκουστάβο Πογέτ και τους παίκτες του… Κοιτάς κάποιους άλλους ομίλους και αν είσαι φίλος της «γαλανόλευκης» σταματάς σχεδόν αυτόματα να φαντασιώνεσαι, γιατί δεν σε συμφέρει και γιατί δεν έχει πια και κανένα νόημα…

Ήταν, όμως, κλήρωση καθρέφτης. Μία όψιμη τιμωρία για την ΕΠΟ, για τις ΠΑΕ, για τους προπονητές και τους παίκτες που την υπηρέτησαν τα προηγούμενα χρόνια και την έφεραν να βρίσκεται σε τόσο χαμηλό γκρουπ δυναμικότητας, για τους δημοσιογράφους που στρατεύτηκαν σε «αλλότρια» στρατόπεδα. Για όσους δεν προσπάθησαν, για όσους έβαλαν άλλες προτεραιότητες, για όσους αδιαφορούσαν, για όσους σαμπόταραν… Για όσους υποθήκευσαν το μέλλον της ομάδας και δεν ήταν λίγοι.

Γιατί εδώ και κάποιο καιρό η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου πασχίζει να βρει τις ισορροπίες της (μάλλον τις έχει βρει αρκετά) και ύστερα να ψάξει τις πιθανότητές της για το κάτι παραπάνω (που συγκεκριμενοποιείται στην εξασφάλιση της πρώτης πρόκρισης σε μία μεγάλη διοργάνωση μετά από το 2014…).

Γενικώς, σε όλα, τα πράγματα δεν είναι μονοδιάστατα, ενώ ίσως μπορέσουμε να ισχυριστούμε πως είναι μάλλον και σχετικά. Ας δούμε κάτι πολύ πρόσφατο από την ποδοσφαιρική επικαιρότητα. Η Lady Hope είδε το μεσημέρι της Κυριακής την κλήρωση των προκριματικών του Euro του 2024 που θα γίνει στα γερμανικά γήπεδα, όπως το πολύ μακρινό 1988 (έστω κι αν τότε υπήρχε ακόμα ο διαχωρισμός Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας, ως διαφορετικές κρατικές οντότητες). Η πρώτη σκέψη όλων εδώ στην Ελλάδα μόλις τη συνειδητοποίησαν ήταν μάλλον μία: ευτυχώς που για την πρόκριση στα τελικά υπάρχει ακόμα και ο δρόμος του UEFA Nations League.

Πρέπει να χαίρεται κανείς; Πολύ δύσκολα… Πρέπει «να τα βάψει μαύρα» πριν την ώρα τους; Ε, όχι. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Ο δρόμος της πρόκρισης, μέσω των δύο προνομιούχων θέσεων, στένεψε πάρα πολύ μετά τη συγκεκριμένη κλήρωση…

Η ομάδα του Ουρουγουανού τεχνικού πέφτει κατευθείαν στα βαθιά. Η Ολλανδία και η Γαλλία κατά γενική ομολογία ανήκουν, (και) στη συγκεκριμένη χωροχρονική συγκυρία που βρισκόμαστε -λίγο πριν το Μουντιάλ του 2022, στην ελίτ των ευρωπαϊκών εθνικών ομάδων. Η Ελλάδα πρέπει να κάνει η ίδια αγωνιστικές-πνευματικές-σωματικές υπερβάσεις και ένα ή και τα δύο από αυτά τα δύο μεγαθήρια να μην πιάσουν το πικ τους. Για να ευνοήσουν τόσο πολύ όλες μαζί αυτές οι υποθετικές συγκυρίες, μάλλον θα έπρεπε η Εθνική να είχε κάποιον κλώνο του Ρεχάγκελ στον πάγκο της… Αλλά, δεν έχει… Έχει, όμως, Πογέτ. Και αυτό, με ποδοσφαιρικούς όρους, την κάνει ικανή να δώσει τις μάχες της στον όμιλο που της «έκατσε»…

Εδώ και αρκετούς μήνες η Εθνική περνάει πίστες. Στο πρόσφατο UEFA Nations League είχε μία τηρουμένων των αναλογιών πειστική παρουσία. Αυτήν την πίστα την είχε… Η επόμενη; Είναι διπλή, γιατί την (προσ)καλεί να διατηρήσει την καλή εικόνα απέναντι σε Ιρλανδία και Γιβραλτάρ, αλλά και να παλέψει και να διεκδικήσει βαθμούς με Ολλανδία και Γαλλία. Αν η ομάδα του Πογέτ ήταν γενικώς μέτρια και εντελώς παραδομένη στην τύχη της, το κλίμα στην πιάτσα των ποδοσφαιρόφιλων θα πρόδιδε την αδυναμία της. Και έτσι μόνο κακό θα της έκαναν οι κακές σκέψεις που θα κυριαρχούσαν σε πολλούς, πέρα από τις προερχόμενες από τους επαγγελματίες ή μη πολέμιούς της που ευδοκιμούν στον νεοελληνικό μικρόκοσμο… Πόσο μάλλον ενδεχόμενα κακά αποτελέσματα.

Στο σήμερα, που φαίνεται πως η Εθνική έχει ξανακερδίσει σε σημαντικό βαθμό τον αυτοσεβασμό της και προκαλεί (ελεγχόμενα) σκιρτήματα στους φίλους της, ο όμιλος αυτός είναι μία πραγματική δοκιμασία. Που θα φέρει και πάρα πολύ κόσμο στις κερκίδες στους εντός έδρας αγώνες. Που αν τη διαχειριστεί σωστά, ακόμα και αν αποτύχει να προκριθεί, θα έχει αποκτήσει ουσιαστικά οφέλη για το μέλλον της… Οι υποστηρικτές μίας ομάδας καταλαβαίνουν πολύ καλά ποιοι προσπαθούν και ποιοι όχι…

Στο παρελθόν η Ελλάδα είχε κάποιες, αρκετά ελάχιστες είναι η αλήθεια, επιτυχίες απέναντι σε Ολλανδία και Γαλλία. Π.χ. το 1-1 στις 25 Μαρτίου 1987 στο Ρότερνταμ, στους προκριματικούς του Euro του 1988, επιτεύχθηκε απέναντι σε μία ομάδα που είχε τότε στις τάξεις της Φαν Μπρόκελεν, Ράικαρντ, Ρ. Κούμαν, Γκούλιτ και Φαν Μπάστεν (και Φαν΄τ Σχιπ βεβαίως βεβαίως, αλλά αυτό πλέον δεν μας λέει και πολλά…). Και που περίπου ένα χρόνο μετά, υπό τη μαεστρική καθοδήγηση του μεγάλου Ρίνους Μίχελς, πήρε τον πρώτο και μοναδικό της τίτλο στο διεθνές στερέωμα.

Για το 1-0 της Εθνικής Ελλάδας επί της Γαλλίας στο Euro της Πορτογαλίας το 2004 δεν χρειάζονται πολλά λόγια… Άλλωστε εκείνο το μαγικό μήνα, και η Μικτή Κόσμου μάλλον θα έχανε από την Ελλάδα και ενδεχομένως με 1-0…

Στο σήμερα, το παρελθόν δεν δείχνει κάτι το ιδιαίτερο, ούτε παίζει μπάλα. Στο (εκάστοτε) παρόν, πιστεύει η Lady Hope, η Ελλάδα καλείται να διαμορφώσει το μέλλον της. Τόσο απλά και τόσο σύνθετα συνάμα…