Κάπου 30 χρόνια πριν, κυρίες και κύριοι, σαν βόμβα έπεσε μια συγκλονιστική είδηση στα γραφεία της «Ελευθεροτυπίας» (όπου εργαζόταν ο δικός μου) αλλά και των άλλων εφημερίδων της εποχής: σε κάποιο χωριό της Πελοποννήσου –δεν υπάρχει λόγος να πούμε σε ποιο ακριβώς– κάποιοι μεσήλικοι και γέροντες θαμώνες του καφενείου του χωριού ασελγούσαν συστηματικά, για χρόνια, πάνω σε μια παρέα παιδιών του Δημοτικού, τα οποία πήγαιναν με τη θέλησή τους προκειμένου να εξασφαλίσουν κάποιο μικρό χαρτζιλικάκι.
Είδηση; Οχι βέβαια: σχεδόν όλο το χωριό το ήξερε, αλλά το ανεχόταν για κάποιο λόγο. Κανένα στόμα δεν είχε ανοίξει για να αποκαλυφθεί το ειδεχθές έγκλημα. Και, φυσικά, όταν, εντελώς τυχαία αποκαλύφθηκε, όλοι… έπεσαν απ’ τα σύννεφα.
Κάτι είχαν ακούσει, κάποια γελάκια, κάποιοι ψίθυροι. Και το έγκλημα συνεχιζόταν. Και άρχισαν, όπως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, να δημοσιεύονται πύρινα άρθρα, να διατυπώνονται προτάσεις για εξοντωτικές ποινές, για επαναφορά της θανατικής ποινής. Και μετά από λίγες μέρες δημοσιότητας, το θέμα έφυγε από τις πρώτες σελίδες και ξεχάστηκε.
Σήμερα ο Τύπος, με αφορμή τα αλλεπάλληλα περιστατικά βιασμού ανηλίκων, φιλοξενεί τα καθιερωμένα πύρινα άρθρα και τις προτάσεις για επαναφορά της θανατικής ποινής, με την προσθήκη γαργαλιστικών λεπτομερειών. Οι κήνσορες της τηλεόρασης και οι «ειδικοί» προσκεκλημένοι τους βρήκαν θέματα για τις εκπομπές τους. Ακόμα και… σοβαροί υπουργοί συζητούν –όταν δεν προτείνουν– την επιστροφή στον Μεσαίωνα, πιστεύοντας ότι έτσι πιάνουν τον σφυγμό των ψηφοφόρων, κάτι που θα τους βοηθήσει όταν γίνουν εκλογές…
Ως Ταρζάν και ως σκύλος, που λέμε, νοιάζομαι πολύ για τις ανθρώπινες τραγωδίες και διάβασα πολλά από τα όσα γράφτηκαν για το άτυχο κοριτσάκι και τα όσα απίστευτα τράβηξε στα 12 του χρόνια. Θα μείνω σε ένα άρθρο, της κυρίας Χριστίνας Πουτέτση, στην ιστοσελίδα του Protagon, με τίτλο «Η “Αγία Οικογένεια” νοσεί». Παραθέτω ένα απόσπασμα:
«Κι αν το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται σε κοινωνικές ομάδες με χαρακτηριστικά που βρίσκονται στα όρια της περιθωριοποίησης, είτε με την έννοια της τοπικής απομόνωσης ή της έλλειψης παιδείας ή της οικονομικής δυσχέρειας, ποιοι είναι οι μηχανισμοί της επιστήμης, της Πολιτείας και της Κοινωνίας που θα βρεθούν κοντά, θα αντιληφθούν το πρόβλημα και θα λειτουργήσουν σαν ασφαλιστικές δικλίδες;» Νομίζω τα είπε όλα.
● Ο καλός μου Ταρζανάκος πιστεύει ότι εμείς, οι άνθρωποι, έχουμε ξεχάσει τι θα πει αλληλεγγύη και τι νοιάξιμο για τον «άλλον», ακόμα κι αν ο «άλλος» είναι ένα παιδί που βιάζεται.
