«Ερχεται δύσκολος χειμώνας». Η ατάκα που κάνει θραύση από τις πρώτες μέρες του φθινοπώρου, κάτω από την οποία, καθώς φαίνεται, θα κρυφτούν όλα τα κακώς κείμενα. Και όλα φυσικά στο όνομα της παγκόσμιας συμφοράς. Δεν λέω πως διεθνώς τα πράγματα είναι μέλι-γάλα, ούτε κλείνω τ’ αυτιά μου και τα μάτια απέναντι σ’ έναν πόλεμο που μαίνεται δυο βήματα μακριά. Ομως, πριν και σε συνδυασμό με όλα αυτά, το έχω πει και θα το ξαναπώ, παίζει ρόλο και η εγχώρια διαχείριση. Που μόνο διαχείριση δεν τη λες. Περισσότερο: «Βουτήξτε ό,τι προλαβαίνετε από το πόπολο μέχρι τις εκλογές και μετά ξέρουμε εμείς, τον χαβά μας: μετάθεση της ευθύνης όπου λάχει».
Το πιο ακραίο που άκουσα περί δύσκολου χειμώνα ήταν αυτό το τελευταίο: «Οποιος δεν συμμορφωθεί θα πεθάνει». Οι πόλεις τα τελευταία χρόνια έχουν γεμίσει πολίτες-ρομποτάκια που στο όνομα της ασφάλειάς τους έχουν κάνει πέρα κάθε έννοια ελευθερίας χωρίς αντίδραση και τώρα βγαίνουν πάλι και τους κουνάνε το δάχτυλο: υπακοή ή θάνατος. Ποιος θα μας το έλεγε εμάς τους millennials, που φανταζόμασταν ότι το 2022 θα μετακινούμαστε με αερομεταφερόμενα αυτοκίνητα και πιστεύαμε ότι οι διχασμοί ανήκαν σε προηγούμενους αιώνες, ότι θα είχαμε να επιλέξουμε μεταξύ αυτών των δύο κάποια στιγμή στη ζωή μας.
Αν έχεις αυτές τις εναλλακτικές, λοιπόν, θα πει κάποιος μη υποψιασμένος, τότε είναι λογικό να έρθει δύσκολος χειμώνας. Θα κουνήσει το κεφάλι του και θα πέσει για ύπνο για να ξυπνήσει αύριο περισσότερο συμμορφωμένος, μήπως έτσι κάνει αυτόν τον δύσκολο χειμώνα να έρθει αργότερα. Ή και να μην έρθει.
Ομως, δεν μας φταίει ο χειμώνας. Καμιά εποχή δεν μας φταίει. Αλλωστε, για όποιον δεν θυμάται, πέρυσι η κυβέρνηση τα είχε βάλει και με το καλοκαίρι. Η μισή Εύβοια κάηκε λόγω καλοκαιριού, ζέστης και αέρα (2 Μποφόρ), ας μην το ξεχνάμε. Ούτε η άνοιξη μας φταίει ούτε κι ο κακός μας ο καιρός. Κάποτε μου είχε πει κάποιος πως τον ανώριμο τον καταλαβαίνεις από τη μη διάθεση λήψης ευθύνης. Αυτό, σε πολιτικό επίπεδο τελευταία, βγάζει μάτι.
«Ερχεται δύσκολος χειμώνας». Το δέχομαι. Κατανοώ τους λόγους. Προετοιμάζομαι και προετοιμάζω τους ανθρώπους μου όπως μπορώ. Ομως θα βάλω τα δυνατά μου να μη γίνω έρμαιο της τρομολαγνείας. Ο φόβος πάντα ήταν το ισχυρότερο ναρκωτικό. Το «πάγωμα» του πανικού σε ακινητοποιεί, σε παραλύει. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ολόκληρο χειμώνα απάθειας και παράλυσης για τον οποίο μας λένε και μας ξαναλένε μέχρι να το μάθουμε απ’ έξω. Αντε να ξεπαγώσεις μετά…
* πολιτική επιστήμονας, τραγουδοποιός
