«Χρυσή» επέτειος 50 ετών.
Αναστοχασμός του παρελθόντος.
Το παρελθόν είναι φάρος για να μας καθοδηγεί, δεν είναι λιμάνι ν` αράξουμε.
Η αμφίσημη φύση κάθε ανάμνησης .
Οι επέτειοι μερικές φορές καταλήγουν σε επανενώσεις – επανασυνδέσεις τα λεγόμενα παγκοσμίως reunion. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια λίστα ονομάτων και αμφίσημων αναμνήσεων. Έτσι οργανώνουμε και μιλάμε για reunion συμμαθητών του Δημοτικού, του Γυμνασίου, του Λυκείου, του Πανεπιστημίου, της στρατιωτικής θητείας, της επαγγελματικής πορείας κ.α. Πολλοί, βλέποντας την κοινωνική ή ρομαντική όψη της ζωής είναι υπέρ τέτοιων συναντήσεων υποστηρίζοντας ότι δεν πρέπει να σβήνεις ένα κομμάτι του παρελθόντος γιατί την ίδια στιγμή σβήνεις ένα αντίστοιχο κομμάτι του μέλλοντος ( Η φράση είναι του Γιώργου Σεφέρη). Και ο Φρόυντ μας θυμίζει: Κάποτε, κοιτάζοντας τα περασμένα θα σου φαίνονται τα πιο ωραία χρόνια που έζησες.
Μήπως όμως έχει δίκιο ο Όσκαρ Ουάιλντ που γράφει ότι: Η μοναδική γοητεία του παρελθόντος είναι ότι είναι παρελθόν;
Το 2020 συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την εισαγωγή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στην Πολυτεχνική σχολή στο τμήμα Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών.
Τώρα, μισό αιώνα μετά, ένας ρομαντικός συμφοιτητής εκείνης της εποχής, ο Δώρης Σταυρόπουλος, (από την Πάτρα, που τον γνώριζαν όλοι οι φοιτητές της εποχής 1970 – 1975 γιατί διέθετε το χάρισμα του αριθμομνήμονος), είχε την ιδέα της επανασύνδεσης. Το σχέδιο του παλιού συμφοιτητή ίσως είχε άλλη εξέλιξη αλλά η 50ετία συνέπεσε με την αρχή της πανδημίας του 2020 και έτσι φτάσαμε στο φθινόπωρο του 2022.
-Έχουμε το δικαίωμα να πάμε 50 χρόνια πίσω αφού τότε είμαστε κάποιοι άλλοι;
-Η Σύλβια Πλαθ, το κορίτσι της απόκρυφης ποίησης μας λέει: Αυτό που θέλω από το παρελθόν είναι αυτό που ήμουν. Φοβάμαι ότι οι περισσότεροι από μας, οι φοιτητές και κυρίως οι φοιτήτριες του 1970-1975, δεν θα ανταποκριθούν στην «επανασυνάντηση- reunion) γιατί είναι πλέον κάποιοι άλλοι.
-Έχουμε και τον στίχο του «συνοδοιπόρου» Bruce Springsteen να μας στοιχειώνει: Η νοσταλγία των μεγάλων μας ημερών και στιγμών είναι ένας πρόωρος θάνατος.
-Ο στοχαστικός Νομπελίστας Φερνάντο Πεσσόα μας θυμίζει με δραματικό τρόπο ότι: Το παρελθόν μου είναι όλα όσα απέτυχα να είμαι.
-Ειδικά για μας τους Έλληνες υπάρχει μια τάση αποδέσμευσης από το παρελθόν.
Αυτό γιατί ζούμε στην χώρα του ένδοξου κλασικού παρελθόντος όπου εμφατικά αυτό το παρελθόν πάντα αδικεί το παρόν.
-Εξάλλου, όπως γράφει ο Χάρολντ Πίντερ: Το παρελθόν είναι ότι θυμόμαστε, ότι νομίζουμε πως θυμόμαστε, ότι έχουμε πειστεί ότι θυμόμαστε ή που προσποιούμαστε ότι θυμόμαστε.
-Ο αναστοχασμός του προσωπικού ή συλλογικού μας παρελθόντος, έχει να κάνει με εσωτερική κυρίως ανάγκη, και όχι με παντοειδείς επετείους και reunion. Βέβαια τα reunion μας προσφέρουν νέες προσεγγίσεις και αναγνώσεις του παρελθόντος εμπλουτίζοντας την αυτογνωσία μας.
Αγαπητοί φίλοι: Πέτρο Κούμπα, Χρήστο Αντωνάτο, Παναγιώτη Σπηλιάδη, Τάσο Τσάκα, Γιώργο Ρουκουνάκη, Τάκη Κανελλόπουλε, Μιχάλη Κρίθαρη, Δώρη Σταυρόπουλε, Δημήτρη Αντωνάκο, Μανόλη Αλεξάκη, Αγιάλεω, Λευτέρη Μυριαλή, Ρένα Σεληνιωτάκη, Τζέλα Χαρκιολάκη, Ανθή Ψαρομπά, Ελένη Γαλανοπούλου, Νίκο Κατσαρέλη, Στέλιο Ροδίτη, Βαγγέλη Στρογγυλό, Γιώργο Μαστοράκη, Γιώργο Τριανταφύλλου, Γιάννη Μανωλά, Παναγιώτη Ηλιόπουλε, Νίκο Ράλλη, Τάσο Μεθενίτη.. λυπάμαι που δεν θα είμαι στη συνάντηση. Προτείνω όμως να κρατηθεί μια επαφή μέσα στις δυνατότητες που μας δίνει η σύγχρονη ψηφιακή μας εποχή με τα email, το f/b κ.α.
-Έτσι κι αλλιώς να επιστρέψω δεν μπορώ
σ’ ένα παράδεισο που μ’ έδιωξε και να ‘μαι.
Ας θυμηθούμε με αγάπη το γελαστό παιδί, τον φίλο από τη Θεσσαλονίκη, Γιώτη Ξανθόπουλο που πέθανε πριν λίγο καιρό, μέσα στο 2022.
Με αγάπη, εκτίμηση και νοσταλγία.
1*. Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός.
Αρχιτέκτων Μηχανικός. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.
2*. Στον αδελφικό φίλο της εποχής εκείνης Πέτρο Κούμπα.
