Μια μικρή ποιητική συλλογή 71 μόλις σελίδων. Μια δική του ζωγραφιά στο εξώφυλλο και… πέταξε. Χωρίς πολλά βιογραφικά παρά μόνο χρονολογία γέννησης και αναφορά στη σύντροφο και τις δύο κόρες. Ο Πέτρος Ζερβάκος ζούσε σαν ποιητής αλλά και σαν ζωγράφος, αλλά ως άνθρωπος πάλευε μέσα από την κοινωνιολογία για το καθεμέρα. Γιατί η ζωή, οι υποχρεώσεις δεν αφήνουν σε πολλούς να ζήσουν «ως…». Παλεύουν ως άνθρωποι.
Ο Πέτρος Ζερβάκος με αυτή την πρώτη και τελευταία πλέον συλλογή μας εισήγαγε «στην κοσμοεικόνα του, με μια θαρραλέα και λιτή γραφή -προσεγμένη και ευγενική», όπως έγραψε γι’ αυτόν ο Γιώργος Σταματόπουλος.
Η έκδοση τον Φεβρουάριο του 2022. Ο θάνατος τον Οκτώβριο του 2022. Το αποτύπωμα στα γράμματα μικρό, στην 72χρονη ζωή σπουδαίο. Κι ένας εκδότης που χαιρετίζει τον ποιητή του που δεν πρόλαβε βαθιά να τον γνωρίσει:
«Για κάποιο λόγο οι συνηθέστερες και οι πιο ανόητες ερωτήσεις, που έπονται των πιο σημαντικών καταφάσεων, έχουν να κάνουν πάντοτε με τον χρόνο.
Πέθανε. – Α, ήταν μεγάλος;
Πρωτοεμφανιζόμενος ποιητής. – Είναι πολύ νέος;
Μεγάλο λάθος. Ο θάνατος είναι πάντα θάνατος και η δημιουργία πάντα δημιουργία. Ανέκαθεν πίστευα ότι η νεότητα δεν έχει να κάνει με την ηλικία.
Ως εκδοτικός οίκος δεν ειδικευόμαστε στην ποίηση και είναι πολλές φορές άβολο αλλά και άδικο για τους δημιουργούς να απαντάμε αρνητικά σε προτάσεις “αξιολόγησης”. Όταν όμως ένας φίλος που σε στηρίζει και σε εκτιμά σού εμπιστεύεται ένα χειρόγραφο ενός ανθρώπου που θαυμάζει, τότε κάθεσαι και διαβάζεις με προσοχή. Και στην περίπτωση αυτή επρόκειτο για ένα διαμάντι και αυτό ήταν τα ποιήματα του Πέτρου Δερβάκου.
Τον ίδιο δυστυχώς δεν τον συναντήσαμε παραπάνω από πέντε φορές και αυτές ολιγόλεπτες, όμως φτάσανε για να καταλάβουμε το ήθος του ανθρώπου πίσω από το έργο του: λαμπερός, με πεντακάθαρο βλέμμα, που χωρίς να περιαυτολογήσει ποτέ -ενώ κάλλιστα θα μπορούσε- απλώς μας άφησε τα ποιήματά του να τα κάνουμε ό,τι θέλουμε, χωρίς να ζητήσει τίποτα και δεν ξανασχολήθηκε. Θα ‘θελα να τον είχαμε ζήσει λίγο παραπάνω, αλλά σήμερα είναι η κηδεία του.
Πόσο να σε επηρεάσει ένας θάνατος κάποιου που τόσο λίγο έχεις γνωρίσει αλλά τόσο έχεις νιώσει; Αρκετά, όταν έχεις δυο κόρες και αυτός μιλά για το θαύμα της ζωής έτσι:
Ήξερα μια γυναίκα
που την έλεγαν Ευρύκλεια
Ήξερα και μιαν άλλη
που την έλεγαν Αλκμήνη
κι άλλη μια που την έλεγαν Πενθεσίλεια
Και είναι και μία
που δεν την ξέρω με τ’ όνομά της
αλλά από το στήθος της
που μοιάζει με πουλάκι που φουσκώνει
και όλες πάνω από την στάθμη του τίποτα
εκδήλωναν ξεχωριστά τη γυναικεία χάρι.
Όταν αναφέρεται σε αυτούς που σκοτώνουν το θαύμα έτσι:
Ζητάω συγγνώμη,
ειλικρινά ζητάω συγγνώμη από όλους όσοι πιστεύουν
-και καλά κάνουν-
πως υπάρχουν λέξεις αισχρές και βρόμικες
Δεν είμαι βωμολόχος
δεν είναι απύλωτο το στόμα μου
δεν μου αρέσουν οι θρασείες και οι άξεστες φράσεις,
όμως άλλος τρόπος δεν υπάρχει να πεις γι’ αυτούς:
σκοτώνουν το θαύμα οι σκατόψυχοι.
Όταν πάντα παίρνει θέση και η ποίησή του είναι ακριβώς όπως θα ‘πρεπε να είναι η κάθε τέχνη, βαθιά πολιτική. Όταν αναρωτιέται για την ποίηση μετά το Άουσβιτς και όταν αφιερώνει ένα ποίημα στη μικρή Όλγα από το Κερατσίνι.
Σήμερα κλείνει η αυλαία γι’ αυτόν και σε μας μένει το βιβλίο του «Έλληνες Πεδινοί Κακολόγοι του Χιονιού & Τα Σκαλαθύρματα του Παύλου Σιδέρη».
Με είδατε πάνω στη σκηνή
ξέρετε λοιπόν καλά πως είμαι πολύ καλός ηθοποιός
σας προτείνω λοιπόν να μου εμπιστευτείτε τους μεγάλους ρόλους
του Οιδίποδα
του Άμλετ
του Ιούδα
και οπωσδήποτε και ανεπιφύλακτα
τον λιτό στην πρόζα του ρόλο του στρατηγού Καμπρόν.
* Εκδότης του Μωβ Σκίουρου»
