Με δύναμη από τη Λάρισα

Μπορεί να είναι ένα Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο, ωστόσο έχει ταξιδέψει, ίσως τόσο μακριά όσο κανένα άλλο το τελευταίο διάστημα.

Κι έχει βραβευτεί κιόλας. Το 2019, στο Διεθνές Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου του Ανόι, το Θεσσαλικό Θέατρο απέσπασε τέσσερα βραβεία –ανάμεσά τους κι ένα αργυρό βραβείο για τη σκηνοθεσία–, με το έργο «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο», μια θεατρική προσαρμογή του σεναρίου του Νίκου Φώσκολου που είχε γίνει κινηματογραφική επιτυχία σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη.

Στη θεατρική εκδοχή του το σκηνοθετούσε η Κυριακή Σπανού, που εδώ και 4,5 χρόνια (τα 2,5 μεσούσης της πανδημίας) βρίσκεται στο τιμόνι του Θεσσαλικού ως καλλιτεχνική διευθύντρια. Φέτος το θέατρο έχει προσκληθεί και πάλι να παρουσιάσει τη δουλειά του στο εξωτερικό. Στην Κίνα, στο Διεθνές Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου της Σαγκάης και ξανά στο Διεθνές Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου στο Ανόι, με τα έργα «Τα αγάλματα περιμένουν» του Ανδρέα Φλουράκη και «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπέρτολτ Μπρεχτ αντίστοιχα, σε σκηνοθεσία και πάλι της καλλιτεχνικής διευθύντριάς του.

Ακόμα ένα επίτευγμα για το Θεσσαλικό Θέατρο, που έχει μια μεγάλη και σημαντική ιστορία πίσω του γραμμένη από ονόματα όπως ο Κώστας Τσιάνος, η Αννα Βαγενά κ.ά. και που έχει αποδεδειγμένα και μέλλον. Γιατί αυτό το πρόσφατο επίτευγμα δεν ήρθε ουρανοκατέβατο. Χρειάζεται βέβαια να έχεις όραμα και να το υπηρετείς.

«Είναι μια εμπιστοσύνη που χτίζεται σιγά σιγά. Παρ’ όλο που η πανδημία διέκοψε βίαια τις δραστηριότητές μας, η εξωστρέφεια και η επικοινωνία είναι ένα συστατικό στοιχείο στη δράση ενός θεάτρου. Πιστεύω στην πολιτιστική διπλωματία, στο να γίνεται γνωστό αυτό που παράγουμε και έξω από τα σύνορα της χώρας. Ωστόσο αυτό είναι κάτι που χρειάζεται και υποστήριξη. Οι ανθρωπιστικές σπουδές που συνδέονται οργανικά με αυτό που κάνουμε συρρικνώνονται, επικρατούν άλλες προτεραιότητες και έτσι δυστυχώς το μήνυμά μας χάνεται. Βέβαια για ένα περιφερειακό θέατρο αυτές οι προσκλήσεις και οι συμμετοχές είναι πολύ μεγάλη τιμή, αλλά καλό θα ήταν να μην είναι η εξαίρεση, να μπορεί να συμβαίνει συχνά και να είμαστε σε θέση να το υπηρετούμε και να το φέρουμε εις πέρας», μας λέει η Κυριακή Σπανού, η οποία, παρά τις δυσκολίες, κατάφερε να προβάλει τη δουλειά που γίνεται στη Λάρισα και έξω από τα σύνορα της χώρας.

Την ίδια την εντυπωσίασε η ομαδικότητα, η οργάνωση και η πλαισίωση την οποία απολαμβάνουν τα θέατρα που ταξιδεύουν σε αυτά τα Φεστιβάλ, μεταφέροντας τον πολιτισμό τους και τη θεατρική τους παιδεία και άποψη. Και μας μίλησε για τη επιλογή των έργων που θα παρουσιάσει τούτη τη φορά.

«Τα αγάλματα περιμένουν», του Ανδρέα Φλουράκη, είναι ένα νέο έργο. Πρωτοανέβηκε πέρυσι και διερευνά τη σχέση μας με την αρχαία κληρονομιά, συνδυάζοντας τη μυθοπλασία με ιστορικά ντοκουμέντα από την εποχή της απόκρυψης των αρχαιοτήτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο για να μην πέσουν στα χέρια των κατοχικών δυνάμεων, το 1940.

«Εχει να κάνει με το τι θα κρύβαμε σήμερα σε μια περίπτωση μεγάλου κινδύνου, συνομιλεί με αυτό που έρχεται από παλιά και πώς το διαφυλάσσεις, μιλά για το μέλλον και επιχειρεί να επαναδιαπραγματευτεί την παράδοση με τον ορίζοντα των σημερινών ερωτημάτων», μας λέει. Το έργο, που πέρυσι είχε παρουσιαστεί στο Ηρώδειο και πρόκειται να παρουσιαστεί διαδικτυακά στις 26 Οκτωβρίου στη Σαγκάη, λόγω των περιορισμών της πανδημίας και των μέτρων μηδενικής ανοχής που εφαρμόζονται εκεί, αντιπαραβάλλει τον σύγχρονο κόσμο ανθρώπων χαμένων στην άγνοια και την εικονική πραγματικότητα με τα απομεινάρια του πολιτισμού μας, θέτοντας το ερώτημα τι μπορεί να αντιπροσωπεύουν για τα πρόσωπα του σήμερα τα αγάλματα, τα μνημεία και τα αρχαία θέατρα…

Ο «Καλός άνθρωπος του Σετσουάν», του Μπρεχτ, ανέβηκε πέρυσι για πρώτη φορά στο Θεσσαλικό Θέατρο – αν και η ιστορία αυτού του ΔΗΠΕΘΕ συνδέεται άρρηκτα με το έργο του Μπρεχτ, καθώς ξεκίνησε την πορεία του με την εμβληματική παράσταση του «Κύκλου με την κιμωλία» σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα… Ο «Καλός άνθρωπος του Σετσουάν», γραμμένος στις αρχές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, απηχεί την αγωνία του συγγραφέα για τα μεγάλα διλήμματα που έθετε μια τρομαχτική πραγματικότητα και μιλά για τις αδυσώπητες δυσκολίες επιβίωσης.

Αυτές συμπυκνώνει και η απορία της Σεν Τε, της ηρωίδας του έργου, «πώς να είσαι καλός όταν όλα είναι τόσο ακριβά;». Και είναι σαν να αναρωτιέται πώς μπορεί να είναι κάποιος καλός και γενναιόδωρος στον καπιταλιστικό κόσμο. «Είδα το έργο σαν μια παραβολή για τα διλήμματα και τον διχασμό του ανθρώπου και των σύγχρονων κοινωνιών. Σαν ένα μεταποκαλυπτικό κόμικς το οποίο δεν στέκεται στην απελπισία αλλά έχει και πολλή χαρά», μας λέει η Κυριακή Σπανού για αυτό το ιστορικό και χιλιοπαιγμένο σε όλο τον κόσμο σατυρικό δράμα-παραβολή με το οποίο το Θεσσαλικό Θέατρο θα εμφανιστεί τον Νοέμβριο στο Φεστιβάλ του Ανόι.

Κατά τα άλλα, πρωτοβουλίες και προτάσεις που σύμφωνα με τη σκηνοθέτιδα οικοδομούν το διακριτό και συνεπές στίγμα του Θεσσαλικού Θεάτρου στον καλλιτεχνικό διάλογο υπάρχουν πολλές. Και πρώτη είναι η σταδιακή δημιουργία ενός θεάτρου συνόλου, ώστε αυτό το ιστορικό θεατρικό κύτταρο να εξακολουθεί να ανοίγει τις σκηνές του με τόλμη στον κόσμο και στην καλλιτεχνική κοινότητα της χώρας, περπατώντας σταθερά μπροστά στον 21ο αιώνα.