Το ταξίδι ήταν κάπως δύσκολο. Τι δύσκολο δηλαδή; Δύσκολο για όλους εμάς τους ανθρώπους του καναπέ. Εφτά ή οχτώ Μποφόρ και το βαπόρι έκανε κάποιες χορευτικές κινήσεις στη θάλασσα. Οι ανακοινώσεις ήταν σαφείς: «Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες, για λόγους ασφαλείας, όσο διαρκούν τα ισχυρά καιρικά φαινόμενα, να μη βγαίνουν στο κατάστρωμα». Σωστή η προειδοποίηση, αλλά κάποιοι θεώρησαν ότι η ανακοίνωση υπονοούσε κίνδυνο να πνιγούμε και τρομοκρατήθηκαν τόσο που μπορεί να πάθαιναν κάτι, όχι από τη φουρτούνα, αλλά από τον πανικό. Η πνιγηρή ατμόσφαιρα της κλειστής αίθουσας σε συνδυασμό με τη θάλασσα προκαλούσε ναυτία με τα όποια επακόλουθα. Κάποιοι άλλοι έκλειναν τα μάτια και προσπαθούσαν να πείσουν τον εαυτό τους ότι θα τελειώσει σύντομα αυτός ο θαλάσσιος εφιάλτης και θα προσεγγίσουν στο λιμάνι.
Ο Αχιλλέας ανάμεσα στους επιβάτες-ταξιδιώτες με τη λαχτάρα της φυγής, που ξέρουν ότι μπορεί ποτέ να μην έρθει. Λατρεύει τη θάλασσα γιατί είναι η θάλασσα, το σώμα που γέννησε τη ζωή και τη φιλοξενεί ακόμα. Είναι από τη φάρα εκείνων των ανθρώπων που δεν φοβούνται να πατήσουν ξυπόλυτοι στην άμμο, να βρέξουν τα μαλλιά και το κεφάλι -δεν γίνεται να κολυμπάς χωρίς να βουτήξεις ολόκληρος στο νερό- ή να σουρώσουν τα δάχτυλά τους από το κολύμπι.
Θυμάται ότι η αγάπη του για τη θάλασσα και το όνειρο που αυτή προσέφερε τον είχαν παρακινήσει να επιθυμεί στην εφηβεία του να ακολουθήσει το επάγγελμα του καπετάνιου και να πάει στην αντίστοιχη σχολή. Η σφοδρή αντίδραση της μητέρας του, η οποία τον εκλιπαρούσε να μην ακολουθήσει αυτό το επικίνδυνο, όπως έλεγε, επάγγελμα, τον απέτρεψε. Ποτέ όμως δεν του έφυγε αυτή η αγάπη. Αρκετές νύχτες πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά και παρατηρούσε τα καράβια που έφευγαν. Τον μάγευαν τα φώτα των βαποριών και ένιωθε το ταξίδι στην απέραντη θάλασσα. Όταν ήταν μικρός τον ταξίδευαν στο μυστήριο και οι φάροι που διάβαζε στα «Κλασσικά Εικονογραφημένα». Κάποιες φορές τον φόβιζαν, όταν ο χειμώνας ήταν βαρύς, τα κύματα τεράστια και ο φαροφύλακας μόνος στην απεραντοσύνη.
Μπορεί να μην έγινε καπετάνιος, αλλά δεν εγκατέλειψε ποτέ τη θάλασσα. Χειμώνα καλοκαίρι βρίσκεται εκεί και κολυμπάει. Την απολαμβάνει ιδιαίτερα στις διακοπές. Συχνά οι διακοπές είναι η μικρή πολυτέλεια που μπορούν να επιτρέψουν στον εαυτό τους λίγες ημέρες τον χρόνο. Αλλά ας είναι καλά η θάλασσα που, σύμφωνα με Ανδρέα Εμπειρίκο, «κρυφομιλεί και πλέχει/ Καμιά φορά σηκώνεται κι’ ουρλιάζει/ Μα πάντοτε τα ύδατά της παραμένουν/ Θάλασσα της θαλάσσης». Κι έτσι παρατείνουν την ελπίδα. Χειμώνα καλοκαίρι. Είτε είναι ανταριασμένη, είτε ήσυχη. Σου φέρεται ευγενικά, καλοσυνάτα, σε καλεί σε όμορφους κόσμους, αρκεί να τη σέβεσαι. Χρειάζεσαι μάτια κλειστά για να την αισθανθείς και νου ανοιχτό.
* πανεπιστημιακός – συγγραφέας
