Η αντεπίθεση του Κιέβου στη βορειοανατολική Ουκρανία κοντά στο Χάρκοβο είναι βέβαιο ότι θα ωθήσει τη ρωσική πλευρά στην κλιμάκωση.
Εύλογα τίθεται το ερώτημα ποια θα μπορούσαν να είναι τα βήματα της κλιμάκωσης από τις δύο αντίπαλες πλευρές.
Η Μόσχα θα μπορούσε με πυραυλικές επιθέσεις να επιχειρήσει να συρρικνώσει ή και να μειώσει τη στρατιωτική βοήθεια της Δύσης που προωθείται στην Ουκρανία μέσω κυρίως της Πολωνίας.
Το Κίεβο θα μπορούσε να απαντήσει με πλήγματα κατά στρατιωτικών στόχων σε ρωσικό έδαφος.
Με τη σειρά της η ρωσική πλευρά θα μπορούσε σε πρώτη φάση να αχρηστεύσει τις λιμενικές εγκαταστάσεις κυρίως της Οδησσού και σε επόμενη να καταλάβει την ακτογραμμή στη Μαύρη Θάλασσα, που παραμένει υπό τον έλεγχο του Κιέβου.
Επόμενο βήμα κλιμάκωσης θα μπορούσε να είναι μια ουκρανική επίθεση στην ελεγχόμενη από τους Ρώσους Τρανσδνειστερία, με τη Μόσχα να παρεμβαίνει στη Μολδαβία στήνοντας ένα σκηνικό σύγκρουσης με τη Ρουμανία, χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ.
Τούτων λεχθέντων οι συγκρίσεις με τις επιδόσεις του ρωσικού στρατού στη Συρία και την Τσετσενία είναι εντελώς αυθαίρετες.
Τυπικά η εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία έχει οδηγήσει εδώ και εφτά μήνες σε μια σύρραξη Μόσχας – Κιέβου.
Επί της ουσίας οι ΗΠΑ είναι σε εμπόλεμη κατάσταση δι’ αντιπροσώπων με τη Ρωσία.
Πρόκειται για την πρώτη, μετά την πυρηνική δοκιμή στη Νεβάδα και τους βομβαρδισμούς της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, πολεμική σύγκρουση των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων του πλανήτη.
Η μόνη εγγύηση ότι δεν θα πατηθεί η κόκκινη γραμμή με την απειλή χρήσης ή και ακόμα χειρότερα με τη χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων είναι μια συμβιβαστική λύση, η οποία σήμερα δεν είναι ορατή ούτε και στον πιο μακρινό ορίζοντα.
Ποια είναι η κόκκινή γραμμή των δύο υπερδυνάμεων στον πόλεμο της Ουκρανίας;
Η απάντηση είναι ότι οι άκαμπτες κόκκινες γραμμές υπάρχουν για να παρακάμπτονται.
Ο,τι φαντάζει αδύνατο σήμερα, δηλαδή μια συνολική επίλυση της σύγκρουσης, είναι δυνατό ως κατάπαυση του πυρός, παρατεταμένη εκεχειρία, μια ορολογία που αργά αλλά σταθερά καλύπτεται από τον νέο όρο παγωμένη σύγκρουση.
Υπάρχουν πολλές μορφές παγωμένης σύγκρουσης, από την ανακωχή Βόρειας και Νότιας Κορέας κατά μήκος του 38ου Παράλληλου, που εδώ και εβδομήντα χρόνια εξασφαλίζει σταθερότητα, μέχρι τη Γάζα όπου Ισραήλ και Χαμάς εδώ και δεκαπέντε χρόνια ισορροπούν μεταξύ παγωμένης και θερμής σύγκρουσης.
