Ο Βασίλης είναι ένας νέος άντρας και αναρωτιόμαστε πότε πρόλαβε να τα κάνει όλα αυτά… «Σπούδασα στη Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εκεί πήρα και τα πρώτα μου κινηματογραφικά ερεθίσματα παρακολουθώντας το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Μάλιστα εκείνα τα χρόνια, μέσα της δεκαετίας του ‘90, υπήρχε και μια άλλη μαχητικότητα, ζωντάνια και ενέργεια, την οποία αναπολώ με νοσταλγία πλέον. Από τη μια ήταν αυτή η αίσθηση και σχετικές δράσεις και στον αντίποδα υπήρχε μια άλλη κουλτούρα (με περιοδικά lifestyle και πρωινάδικα και μια συγκεκριμένη αισθητική στην τηλεόραση), που αν ήσουν ένας άνθρωπος κάπως πιο σκεπτόμενος όλο αυτό το σύστημα ήταν απέναντί σου.
Τότε όμως το σινεμά (ειδικά το animation) ήταν ένα καταφύγιο (και) για μένα. Είχα αφήσει θυμάμαι ένα μάθημα για πτυχίο και πήγα για Erasmus στο Βερολίνο. Εκεί πια ήρθα σε επαφή με μια άλλη πολύ βαθιά και εναλλακτική κουλτούρα. Είδα νέα πράγματα, πολύ πρωτοποριακά, ήρθα σε επαφή με μια έντονη πολυπολιτισμικότητα, μπήκε για πρώτη φορά στο μυαλό μου η έννοια της συμπερίληψης και της κοινωνικής ανοιχτότητας, ασχέτως πολιτικής τοποθέτησης. Τότε μάλιστα, καθώς ήταν πρόσφατη η Πτώση του Τείχους, όλα αυτά ήταν απίστευτα έντονα στην πόλη. Οι Βερολινέζοι ήταν ακόμη σε σοκ εξαιτίας της Πτώσης του Τείχους και βίωναν έντονα την αλλαγή – κάτι που το έβλεπες και στα καλλιτεχνικά ρεύματα και κινήματα όλων των ειδών!
Συνέχισα με μεταπτυχιακά στη Γερμανία και τη Γαλλία πάνω στη Νομική Οικονομική Ανάλυση Δικαίου. Ολες μου οι σπουδές είναι πάνω στη Νομική – είμαι η τρίτη γενιά δικηγόρων στην οικογένεια. Η σχέση μου με την τέχνη ήταν πάντα από τη μεριά τη παρατήρησης, της θέασης και του θαυμασμού. Κατόπιν επέστρεψα στην Αθήνα για ένα ιατρικό ζήτημα, όπου βρήκα εύκολα δουλειά. Οπότε αποφασίζω να εγκαταλείψω το Παρίσι (αν έμενα, θα ήμουν τώρα δικηγόρος εκεί και δεν θα είχα κάνει ούτε φεστιβάλ ούτε τίποτα παρόμοιο), πάω φαντάρος, ενώ είχα ήδη δουλέψει και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο ελληνικό τμήμα, με τη Λουκία Ρικάκη. Εγώ, στα 26 μου τότε, απλώς ρουφούσα τα πάντα, κυρίως εξαιτίας της Λουκίας: γνώσεις, εμπειρίες, στάση και φιλοσοφία ζωής.
Στην Αθήνα αρχίσαμε ένα μικρό φεστιβάλ με pop up προβολές ταινιών σε ταράτσες της Αθήνας, μόνο ψηφιακές. Ηταν πρωτοποριακό καθώς ήταν το πρώτο που χρησιμοποιούσε ψηφιακό φορέα (όλα τα φεστιβάλ πρόβαλλαν φιλμ). Για μας ήταν μια κίνηση αντίδρασης, καθώς τα νέα παιδιά δεν είχαν τα χρήματα να τραβήξουν σε φιλμ – ήταν απλησίαστο τότε οικονομικά για έναν νέο καλλιτέχνη. Αυτό έγινε από το 2003, μια περίοδο με πολλά χρήματα γενικά (Ολυμπιακοί Αγώνες κ.λπ). Αυτή η πρώτη δεκαετία του 2000 ήταν γενικά πολύ καθοριστική και για την κρίση, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.
Προς το τέλος της δεκαετίας και ενώ είχαμε δει μέσα από το φεστιβάλ “πλατφόρμα-video” πως το animation είναι το νέο, ανερχόμενο είδος, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι με αυτό… Ουσιαστικά ναι, ήμασταν από τους πρώτους (σ.σ. στα Οσκαρ μόλις μπήκε ξεχωριστό βραβείο animation). Τότε το δίλημμα “σελιλόιντ ή ψηφιακή τεχνολογία” ήταν ακόμη πολύ έντονο στους κινηματογραφικούς κύκλους. Τελικά κέρδισε το δεύτερο, άρχισαν και οι ψηφιακές πλατφόρμες να εμφανίζονται, αλλά εμείς είχαμε ήδη “καβαλήσει το κύμα” τού animation και της ψηφιακής τεχνολογίας στον χώρο. Πάντα η εξέλιξη κερδίζει και μάλιστα τότε έδωσε και ένα φιλί ζωής στο σινεμά – κάτι που χρειάζεται να γίνει και πάλι τώρα. Τότε, το 2010, έγιναν πολλές αλλαγές και το σινεμά πιο δημοκρατικό καθώς οι σκηνοθέτες μπορούσαν να γυρίζουν ευκολότερα, οικονομικότερα ταινίες, άρα ήταν και πιο ανεξάρτητοι.
Θέλαμε να κάνουμε ένα φεστιβάλ για το animation και ψάχναμε προορισμό. Η Σύρος, εκτός από ένα πανέμορφο νησί, συνδυάζει όλα όσα θέλαμε να προβάλει και το ίδιο το σινεμά: είναι δικοινοτική, πολυπολιτισμική, συμπεριληπτική. Θυμάμαι πως το προετοιμάζαμε και λίγο πριν ξεκινήσουμε πεθαίνει ο πατέρας μου ξαφνικά από ανακοπή. Τότε η μητέρα μου λέει: “Ο Κορνήλιος πάντα έλεγε προχωράμε όσοι μένουμε”. Ετσι συνεχίστηκαν οι προετοιμασίες και έγινε το φεστιβάλ μέσα σε ένα πολύ έντονο και προσωπικό κλίμα. Ηταν και ένας φόρος τιμής στον πατέρα μου αν θες. Υπήρχε από την αρχή μια ενέργεια ξεχωριστή και πλέον το κάνουμε για 15 χρόνια και είμαστε ανάμεσα στα 10 καλύτερα φεστιβάλ animation του κόσμου.
To animation είναι ένα εξαιρετικό είδος με μεγάλο τζίρο αν και λίγες παραγωγές. Για μας το Animasyros έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: το animation και τη Σύρο! Θέλαμε από την αρχή να γίνει με όρους βιωσιμότητας, να στηρίζει τον τόπο και το κινηματογραφικό αυτό είδος. Το τοπικό να γίνει παγκόσμιο. Αυτά τα έχουμε καταφέρει, πλέον κάνουμε δράσεις και όλο τον χρόνο, στρεφόμαστε προς την κοινωνική ενσωμάτωση. Και αν κάτι έχω καταλάβει είναι πως αν δεν ενσωματώσεις, δεν αγκαλιάσεις την τοπική/εθνική κοινότητα, δεν μπορείς να πας παρακάτω…».
? Το φετινό 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων «Animasyros» ξεκινά στις 20/09 και θα διαρκέσει πέντε ημέρες (έως 25/09) με πάνω από 200 ταινίες από 43 διαφορετικές χώρες, σε 8 διαγωνιστικά τμήματα και αφιερώματα, διεθνείς καλεσμένους, εκπαιδευτικά εργαστήρια, σχολικές προβολές, παράλληλες δράσεις και την Αγορά (αναλυτικά στο animasyros.gr)
