«Μα γιατί δεν κάθεστε, να είστε πιο άνετα;»
Είχε την αμηχανία του ανθρώπου που βρίσκεται εντελώς έξω απ’ τα νερά του. Δεν ήταν ο μόνος· οι περισσότεροι γονείς που έρχονται στο σχολειό για να διεκπεραιώσουν γραφειοκρατικές διαδικασίες, ειδικά σε ημιαστικές κι αγροτικές περιοχές, έχουν αντίστοιχο κούμπωμα. Να αποπνέει πια τόσο δέος και επισημότητα το γραφείο του διευθυντή και των καθηγητών; Να έχουν δυσάρεστες εμπειρίες από τις εποχές που οι ίδιοι ήταν μαθητές και κάθε επιστροφή τους σε σχολικό περιβάλλον να είναι γι’ αυτούς μια αναμέτρηση με τον παρελθόντα εαυτό τους; Να τους προκαλεί το τέρας της δημόσιας γραφειοκρατίας μια αντανακλαστική αμυντική στάση και μια πηγαία σαστισμάρα;
Ετσι και ο συγκεκριμένος· είχε έρθει για να συμπληρώσει κάποιες υπεύθυνες δηλώσεις κι ενώ όλες οι καρέκλες γύρω του ήταν αδειανές, αυτός πήρε το στιλό που του υποδείξαμε, στήριξε το ένα του χέρι πάνω στο γραφείο και σκυφτός έγραφε με το άλλο χέρι τα στοιχεία του στη δήλωση, χωρίς να του περάσει καν απ’ το μυαλό να τραβήξει μια καρέκλα και να καθίσει. Το θεώρησε αυτονόητο ότι πρέπει να στέκει κι ότι είναι απαραίτητο να ταλαιπωρηθεί όσο μπορούσε περισσότερο, για να συμπληρώσει τη χαρτούρα που του δώσαμε.
Εξίσου αυτονόητο μάλλον το θεωρήσαμε κι εμείς, που τον κάναμε χάζι να ιδρώνει και να ξεφυσά πάνω απ’ τις φωτοτυπίες. Ωσπου ακούστηκε η παρότρυνση της συναδέλφου που μας έβγαλε, θαρρείς, απ’ τον λήθαργό μας, «μα αλήθεια γιατί δεν κάθεται ο άνθρωπος να κάνει τη δουλειά του πιο άνετα;», και σπεύσαμε να του υποδείξουμε τις πάμπολλες αδειανές καρέκλες που υπήρχανε τριγύρω. Εκείνος ο καημένος σάστισε ακόμη περισσότερο, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να του συμβεί ήταν να βρεθεί στο επίκεντρο της προσοχής μας, μα βολεύτηκε εντέλει στην καρέκλα που επίμονα πια του προσφέραμε και ολοκλήρωσε το υπόλοιπο του έργου του σαν άνθρωπος, κι όχι να στέκει σαν τον καλόγερο που έχουμε για να κρεμάμε τα παλτά μας.
Από εκείνη την ημέρα, όποτε έρχεται κάποιος στο σχολειό για οποιαδήποτε δουλειά, αν τύχει να βρίσκομαι στον χώρο πάντοτε του προσφέρω μια καρέκλα, κι ας αρνείται συνήθως ευγενικά κι αμήχανα σαν πρώτη αντίδραση. Ας καθίσει, να είναι πιο άνετα· είναι στοιχειώδες ζήτημα ανθρώπινης αξιοπρέπειας, δικής του και δικής μου.
