Ελπίζω να διαβάζεις σε κάποια παραλία, το μελτέμι να παίρνει τις σελίδες της εφημερίδας καθώς τινάζεις την άμμο που έχει τρυπώσει ανάμεσα στα διεθνή και τα πολιτικά. Ελπίζω να είσαι κάπου τόσο μακριά που ακόμα κι αυτά τα ζοφερά που γεμίζουν τις σελίδες μας να σου φαίνονται τόσο μακρινά όσο τα σινιάλα από τα αστρόπλοια στις εσχατιές της Ενωμένης Ομοσπονδίας Πλανητών. Πιθανότατα πλανιέμαι πλάνην οικτράν και κάπου εδώ γύρω, τρία τσιμεντένια στενά παραπάνω σιγοβράζεις κι εσύ. Αλήθεια, εσύ πώς τη βγάζεις;
Πώς τη βγάζουμε όλ@; Δεν ξέρω. Ψάχνω με το ντουφέκι καλές ειδήσεις, μια αισιόδοξη ιστορία, μια καλή οπτική γωνία από υστεροβουλία: κάπως πρέπει να αντέξουμε κι ας πιαστούμε από τα μαλλιά μας καθώς βουλιάζουμε στην πραγματικότητα που παράγει βία και θάνατο κατακλυσμιαία. Κάθε θετική σκέψη είναι φενάκη, πάω να πιαστώ από τα μαλλιά μου και μου μένει η περούκα στο χέρι. Οπότε, τι άλλο μας μένει από εδώ και μπρος;
Οποτε με παίρνει από κάτω, διαβάζω τα γράμματα της κόκκινης Ρόζας από τη φυλακή, τρώω δυο-τρεις γερές και τρυφερές σφαλιάρες – και ισιώνω. Σου στέλνω κι εσένα μερικές λέξεις. «Κοίτα το λοιπόν να μείνεις άνθρωπος. Το παν είναι να παραμείνει κανείς άνθρωπος. Δηλαδή: σταθερός και διαυγής και χαρούμενος, παρ’ όλα αυτά, γιατί οι “κλαυθμυρισμοί” είναι κύριο χαρακτηριστικό της αδυναμίας. Να ‘σαι άνθρωπος θα πει να ρίξεις τη ζωή σου ολόκληρη στη βαριά ζυγαριά του “πεπρωμένου”, όταν πρέπει να γίνει έτσι. Ομως την ίδια στιγμή, να χαίρεσαι την κάθε ηλιόλουστη μέρα και το κάθε ωραίο περαστικό σύννεφο. Αχ, δεν ξέρω να γράφω συνταγές, το πώς πρέπει να ‘ναι ο άνθρωπος, το μόνο που ξέρω είναι το πώς είναι».
