Ολισθαίνοντας στην ύβριν…

«Η αλαζονεία γεννάει τον τύραννο. Οταν αυτή παραγεμισθεί άσκοπα από πολλά άδικα κι ασύμφορα και φθάσει στην πιο ψηλή της κορυφή, ε, τότε πια απότομα θα καταπέσει στον όλεθρο, εκεί που δεν μπορεί σίγουρα να βαδίσει», συμπεραίνει με τη γνωστή οξύνοιά του ο Σοφοκλής σε μια από τις τραγωδίες του (βλ. Οιδίπους Τύραννος, στ.873επ.). Που, αλίμονο, όσο χρήσιμος και διδακτικός υπήρξε κατά την αρχαιότητα, άλλο τόσο χρήσιμος και διδακτικός είναι και σήμερα, καίτοι η Ιστορία μπορεί να μην επαναλαμβάνεται, πλην όμως ανασύρει και αναδεικνύει, οπωσδήποτε, τα πάθη και τους χαρακτήρες των ανθρώπων που, σαν ενεργά υποκείμενά της, δεν αλλάζουν ποτέ.

Αλλά, ποιος ηγέτης ή άλλος μεγαλόσχημος δημόσιος παράγοντας-οιονεί ηγέτης μπορεί σήμερα να διαβάσει με προσοχή και να κατανοήσει με ενάργεια τις θείες εμπνεύσεις του Σοφοκλή! Κανένας. Και να το ήθελε, άλλωστε, δεν προλαβαίνει: Μες στην πολλή συνάφεια των αναρίθμητων κινήσεων, των τεχνικών και τη σύγχυση της σημερινής πολιτικής, είναι αναγκασμένος να ξεχάσει κι αυτά τα λίγα που ήξερε, όθεν, ολισθαίνει στην πλάνη της ηδονής της εξουσίας, ενσωματώνεται στην οχλοβοή τού τίποτα και του πουθενά και, επέκεινα, καταλήγει ένας άδειος ψυχικά και πνευματικά άνθρωπος που, εν πολλοίς, δεν ξέρει πού βρίσκεται. Και, ακόμη χειρότερα, δεν ξέρει τι μπορεί να πάθει.

Οπως, ας πούμε, δεν ήξερε πού βρισκόταν, άρα δεν ήξερε τι ακριβώς θα πάθει (!), η σημερινή κυβέρνηση. Ωστόσο, από νωρίς είχε δείξει σχετικά δείγματα γραφής με τη συμμετοχή σε αυτήν ανθρώπων που στο παρελθόν αμφισβητούσαν διακριτά το δημοκρατικό πολίτευμα ή παραδίδοντας απροσχημάτιστα -χωρίς πολλές πολλές διαφωνίες και αντιρρήσεις- την οικονομία τόσο σε αλλότρια όσο και στενά φίλια συμφέροντα που λεηλάτησαν τον τόπο και έφεραν τη μόνιμη φτώχεια και τη δυστυχία στον ελληνικό λαό.

Τα πράγματα στη χώρα είναι, όντως, δύσκολα και περίεργα. Γίνονται, όμως, ακόμη πιο δύσκολα και ακόμη πιο περίεργα από τη στιγμή που η ίδια η δημοκρατία και οι θεσμοί της βάλλονται εκ των έσω και από τα πάνω: χάνεται, έτσι, ολότελα η όποια εμπιστοσύνη κι εκείνη η ανοχή και υπομονή που μπορεί να επιδεικνύει ο λαός αντιλαμβανόμενος τη δυσκολία της συγκυρίας, κάλλιστα, μπορεί να σπάσει και να μετασχηματιστεί σε θυμό, οργή, γενικευμένη αμφισβήτηση, έκρηξη. Θυμός, οργή, γενικευμένη αμφισβήτηση και έκρηξη, όμως, σε μια τέτοια όπως η σημερινή κατάσταση μπορούν, αίφνης, να φέρουν τέτοιο χάος στη χώρα, που ακόμη και η ύβρις (αυτολεξεί), που τόσο φτηνά εκδηλώθηκε και αποτυπώθηκε απέναντι στη Δημοκρατία και την Κοινωνία, να μοιάζει με απλό κατήφορο…