Υπάρχει σύγχυση και είναι εμφανής σε όλα όσα λέγονται και γράφονται αναφορικά με τους 38 πρόσφυγες που βρέθηκαν σε νησίδα του Εβρου και από εκεί στο ΚΥΤ Φυλακτού. Και η σύγχυση αυτή ξεκινάει από την παράβλεψη ότι κάθε υπόθεση ανθρώπου που επιζητεί άσυλο είναι ξεχωριστή και δεν υπόκειται στη γενίκευση που θέλει να επιβάλει, ντε και καλά, η κυβέρνηση για να καλύψει τις ευθύνες της για τη διαχείριση της συγκεκριμένης υπόθεσης.
Τα σχέδια του Ερντογάν είναι αυτά που είναι και ουδείς θέτει ερώτημα πόσο πολύ ή λίγο εργαλειοποιεί τους ανθρώπους που διανύουν με τα πόδια 2-3 χιλιάδες χιλιόμετρα και μπαίνουν στη θάλασσα, την οποία δεν έχουν ξαναδεί. Αυτό για το περίγραμμα, για να καταλαβαινόμαστε.
Από εκεί και πέρα, να λέει ένας υπουργός ότι χθες πήγαν να περάσουν 1.500 το ποτάμι, ο άλλος να πλειοδοτεί για άλλους τόσους στη θάλασσα και οι υφυπουργοί τους να καμώνονται ότι μόνον αυτοί ξέρουν και όλοι οι άλλοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μιλούν (στην καλύτερη γιατί δεν ξέρουν και στη χειρότερη είναι αλλότρια συμφέροντα), ας κοιταχτούμε.
Να γυρίσουμε στην Ειδομένη; Ας ρίξουν μια ματιά στις δηλώσεις τους οι μεν και οι δε, έτσι για να μην παίζουμε την εργαλειοποίηση στη γλώσσα μας σαν καραμέλα. Αλλά ας ρίξουν και μια ματιά στις δηλώσεις για την ΕΥΠ, το έργο της (που έλεγε ο πρωθυπουργός και κάθε πρωθυπουργός). Την ξέρει αυτή τη νησίδα στον Εβρο; Ή έχει μόνον μάτια και αυτιά για τον Ανδρουλάκη και όποιον άλλο τής είναι factor X; Και πού ήταν αυτή η χρήσιμη ενημέρωση για τη νησίδα όταν την είχε ανάγκη η Ελλάδα;
Για να εξηγούμαστε, κάθε φορά που συμβαίνει κάτι, δεν θα παίζουμε παιχνίδι κυπατζήδικων γνώσεων με τους υπουργούς. Ο Μηταράκης μετά τη ΔΕΘ δεν θα είναι στη θέση του. Το ερώτημα από τώρα είναι γιατί, αφού είναι τόσο καλά καμωμένα;
