Η υπόθεση με τους καλοκαιρινούς εξορκισμούς στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης έχει όλα τα στοιχεία που συνιστούν ένα απολαυστικό θέαμα για τα ΜΜΕ: μυστήριο, υποτιθέμενους δαίμονες και μια αλλόκοτη παραθρησκευτική οργάνωση που θυμίζει τηλε-ευαγγελικούς των ΗΠΑ ή της Αφρικής.
Το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο, καθώς τέτοιου τύπου οργανώσεις, στηριζόμενες στη θρησκοληψία, τη γενικότερη απογοήτευση από τον θεσμό της Εκκλησίας ή την άρνηση-αδυναμία ορισμένων ανθρώπων να ερμηνεύσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα, στρατολογούν μέλη, μεταξύ τους και αρκετούς νέους, με διάφορες προφάσεις, από τους «Μακεδονομάχους» και τους αντιεμβολιαστές ώς την εναντίωση στις αμβλώσεις ή το «τσιπάκι». Τα δε σόσιαλ μίντια μπορούν να λειτουργήσουν σαν μεσαιωνικός ντελάλης, προσθέτοντας ακόμα περισσότερους στο κοινό του άμβωνα.
Αυτές οι οργανώσεις χαρακτηρίζονται από κάποιον δήθεν χαρισματικό ηγέτη που εμφανίζεται να κατέχει τη μοναδική αλήθεια, ζητώντας απόλυτη υπακοή από τους ακολούθους του για να τους οδηγήσει στη σωτηρία. Συχνά η ηγεσία εκμεταλλεύεται τα ανυποψίαστα μέλη ζητώντας τους οικονομικά ανταλλάγματα, διάφορες χάρες και διευκολύνσεις, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο της σεξουαλικής κακοποίησης ή των απειλών έναντι όσων δηλώνουν ότι θα αποχωρήσουν από τις κλειστές κοινότητες οι οποίες αποκτούν δικούς τους νόμους σύμφωνα με τα θέλω της ηγεσίας.
Μέχρι όμως να φτάσει στην περίπτωση της αποχώρησης, το πρώην μέλος βρίσκεται σε αρκετά άσχημη θέση, έχοντας υποστεί πλύση εγκεφάλου, ψυχολογικά τραύματα, οικονομική ζημιά ή έχοντας χάσει τους φίλους και τον κοινωνικό του περίγυρο από τον οποίο πολλές φορές καλείται να αποκοπεί. Τέτοιες περιπτώσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται απλώς με την ταμπέλα του «γραφικού», καθώς σε περιόδους αστάθειας και αμφισβήτησης των περισσότερων κοινωνικών δομών, που μας βάζουν σε μια γκρίζα ζώνη, είναι μεγάλος ο κίνδυνος αρκετοί να αναζητήσουν την «αλήθεια» ή τη «λύτρωση» στο άσπρο-μαύρο με το οποίο χρωματίζουν τον κόσμο τέτοιες ακραίες ομάδες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
