Ολα δείχνουν ότι πολύ σύντομα θα υπάρξουν εξελίξεις ως προς την προσέγγιση Τουρκίας-Συρίας που προωθεί ο Ερντογάν, προφανώς με τη μεσολάβηση της Ρωσίας και του Ιράν.
Αν επιβεβαιωθούν οι φήμες για συνολική προσέγγιση Αγκυρας-Δαμασκού τότε δεν θα πρόκειται μόνο για διασφάλιση της Τουρκίας από τους Κούρδους της Βορειανατολικής Συρίας με εγγυητή το καθεστώς Ασαντ, αλλά για το τέλος του πολέμου στη Συρία.
Η συμφιλίωση του Ερντογάν με τον Ασαντ σημαίνει το τέλος της παρουσίας αντικαθεστωτικών συριακών δυνάμεων στο Ιντλίμπ και στο Αφρίν, αλλά και τον έλεγχο της Βορειοανατολικής Συρίας από τη Δαμασκό.
Ο πόλεμος στη Συρία, που ξέσπασε ταυτόχρονα με τις εξεγέρσεις της Αραβικής Ανοιξης, υποκινήθηκε από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στη Μέση Ανατολή με στόχο να ανατραπεί ο μόνος σύμμαχος του Ιράν στην ευρύτερη περιοχή.
Πολύ γρήγορα οι φονταμενταλιστές του «Ισλαμικού κράτους» πήραν υπό τον έλεγχό τους τις αντικαθεστωτικές δυνάμεις και έπεισαν ακόμη και τους πιο δύσπιστους ότι το πραγματικό δίλημμα στη Δαμασκό είναι ο Ασαντ ή ο φονταμενταλισμός των τζιχαντιστών.
Εδώ και ένα και πλέον χρόνο η Σαουδική Αραβία, η Ιορδανία και η Αίγυπτος έχουν εξομαλύνει τις σχέσεις τους με τον Ασαντ.
Η στροφή του Ερντογάν είναι καθυστερημένη, αλλά ρεαλιστική από τη στιγμή που ΗΠΑ και Ρωσία εναντιώνονται σε αντικουρδική εκστρατεία ευρείας κλίμακας στο έδαφος της Συρίας.
Υστερα από έντεκα χρόνια μιας αιματηρής σύγκρουσης, η στήριξη του Ασαντ από τη Ρωσία και το Ιράν έσωσε στο παρά πέντε το αλαουιτικό καθεστώς της Δαμασκού.
Το μάθημα για τον Ερντογάν είναι πολύ σκληρό, οι νεοοθωμανικές αναθεωρητικές φαντασιώσεις σκοντάφτουν στη σκληρή πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από το ότι η αποδυνάμωση της κεντρικής εξουσίας στη Δαμασκό ή και στη Βαγδάτη σημαίνει πολλαπλάσιο της δυναμικής εθνικής χειραφέτησης των Κούρδων.
Αντίθετα, σταθεροποίηση των αραβικών χωρών σημαίνει έλεγχο των κουρδικών περιοχών από την κεντρική εξουσία και έτσι για την Αγκυρα το Κουρδικό εκτός συνόρων προβάλλει κυρίως ως συνάρτηση των διμερών σχέσεων της Τουρκίας με τη Συρία και το Ιράκ.
Τούτων λεχθέντων η επικείμενη εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Συρίας εξυπηρετεί και το Ισραήλ, καθώς μειώνει τη μονομερή εξάρτηση της Δαμασκού από την Τεχεράνη, με τον ίδιο τρόπο που η παρουσία της Ρωσίας στη χώρα μετά το 2015 οριοθέτησε την παντοδυναμία της φιλοϊρανικής συμμαχίας.
