Μόνο σαν όνειρο ή ανεκπλήρωτη επιθυμία ακούγεται τελικά η σκέψη να ζούσαμε ένα καλοκαίρι χωρίς φωτιές. Ενα καλοκαίρι, που να μη «μαυρίζει» από απώλειες ζωών και να μη συνοδεύεται με την ανείπωτη θλίψη που προκαλεί ο αφανισμός των χιλιάδων στρεμμάτων πανέμορφων δασικών εκτάσεων. Ενα καλοκαίρι, χωρίς τις τραγικές εικόνες απεγνωσμένων πολιτών, που προσπαθούν με κίνδυνο της ζωής τους να σώσουν τα σπίτια τους, τα ζώα τους, τα χωράφια τους, αλλά και εξαντλημένων, μπαρουτοκαπνισμένων πυροσβεστών, που τρέχουν να διασώσουν ό,τι προλάβουν.
Για να γίνει όμως το όνειρο πραγματικότητα και η επιθυμία πράξη -ναι, το ξέρω, ανέφικτο ακούγεται, αλλά τι θα ήταν ο άνθρωπος εάν σταματούσε να ονειρεύεται, να ελπίζει, να θέλει, να επιθυμεί;- θα έπρεπε να προηγηθούν πολλά, ξεκινώντας από το βασικό, που είναι η πρόληψη, όπως πολύ σωστά επισήμανε πρόσφατα ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Εθελοντών Πυροσβεστών Σεραφείμ Τσιουγκρής. Ωστόσο, ειδικοί που ασχολούνται με το θέμα, συνεχώς μιλούν για υποχρηματοδότηση μελετών και έργων πρόληψης που αφορούν την αντιπυρική προστασία στη χώρα.
Παράλληλα, πυροσβέστες, εκπρόσωποι φορέων και οργανώσεων, αλλά και η αντιπολίτευση, πολύ καιρό πριν από την έναρξη της θερινής περιόδου, είχαν καταθέσει τις έντονες ανησυχίες τους για τις σοβαρές ελλείψεις σε μόνιμο προσωπικό στην Πυροσβεστική Υπηρεσία.
Και τα ερωτήματα εύλογα: Γιατί η κυβέρνηση, μετά την περσινή τραγωδία στη Β. Εύβοια, άφησε την Πυροσβεστική Υπηρεσία με περίπου 3.600 οργανικές θέσεις κενές, δίνοντας προτεραιότητα στους ιερείς και στους αστυνομικούς; Εν τέλει τι εννοούσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης όταν, πέρυσι τον Αύγουστο, στη συνέντευξη Τύπου αμέσως μετά τον πύρινο εφιάλτη που έπληξε τη χώρα, έλεγε: «Του χρόνου θα είμαστε καλύτεροι. Θα μάθουμε από τα λάθη μας. Θα παρέμβουμε προληπτικά με ακόμα μεγαλύτερη ένταση». Σε ποιο χρόνο, αλήθεια, αναφερόταν;
