«Ανακάλυψα την Ανέζα Παπαδοπούλου -είχε πρωτοβγεί στο θέατρο το 1974- το καλοκαίρι του 1982, 40 χρόνια πριν, στη “Γέρμα” που έφερε, τότε, το ΚΘΒΕ στο Ηρώδειο, στο Φεστιβάλ Αθηνών. Ηταν η Γέρμα στην “αλλιώτικη”, σημαδιακή παράσταση του Θεόδωρου Τερζόπουλου, μία συγκλονιστική ερμηνεία. Από τότε θαύμασα το ταμπεραμέντο της, τη δύναμή της, το δόσιμό της, σε πολλούς ρόλους. Θαύμασα και την γκάμα της: από την τραγωδία έως την κωμωδία, με αποκορύφωμα την Αλέκα της, απολαυστική, σπαρταριστή μεταξύ ίσων, στο “Με δύναμη από την Κηφισιά” των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά, όπως το πρωτοανέβασε, ανεπανάληπτα, το 1995, ο Λευτέρης Βογιατζής στο θέατρο “Οδού Κυκλάδων” με τη Νέα Σκηνή του. Σήμερα έφυγε από τη ζωή. Και από το θέατρο. Καλό δρόμο ας έχει».
Αυτά έγραψε ο κριτικός θεάτρου Γιώργος Σαρηγιάννης για τη σπουδαία ηθοποιό Ανέζα Παπαδοπούλου, η οποία έφυγε από τη ζωή την προηγούμενη Παρασκευή 8/7. Συλλυπητήριο αποχαιρετισμό έστειλε και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου η ίδια σπούδασε και εργάστηκε για περίπου είκοσι χρόνια, από το 1974, συνεργαζόμενη με κάποιους από τους σπουδαιότερους θεατρικούς σκηνοθέτες.
Υπήρξε και η ίδια σκηνοθέτις, καθώς και δασκάλα υποκριτικής. Κυρίως όμως υπήρξε μία μεγάλη ηθοποιός και ένας άνθρωπος «σεμνός και ουσιαστικός» όπως μας είπαν όσοι τη γνώριζαν. Στον κινηματογράφο την είδαμε τελευταία φορά στη «Μικρά Αγγλία» (2013) του Παντελή Βούλγαρη και στο θέατρο στις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ (2020) σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου που παρουσιάστηκε από την Ομάδα Σημείο Μηδέν, στο Θέατρο «Αττις».
