Πέρασαν πέντε χρόνια από την υποβολή μηνύσεων 22 εργαζομένων του υπουργείου Πολιτισμού, οι οποίοι εμφανίζονταν, εν πλήρει αγνοία τους, ως δήθεν δανειολήπτες από το αμαρτωλό Ταμείο Αλληλοβοήθειας Υπαλλήλων ΥΠΠΟ (ΤΑΥΠ-ΥΠΠΟ). Στο διάστημα αυτό:
1) Η Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς άσκησε ποινική δίωξη για πέντε κακουργήματα σε βάρος 17 ατόμων που είχαν διατελέσει μέλη του Δ.Σ. του Ταμείου το 2012-2014. Μεταξύ αυτών ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στο υπουργείο (ΠΟΕ-ΥΠΠΟ) και επί 15ετία πρόεδρος του ΤΑΥΠ-ΥΠΠΟ, Γιάννης Τσακοπιάκος, και ο επίσης επί 15ετία διευθυντής του Ταμείου, Γιώργος Βλαντής.
2) Παρά τη δίωξη, η υπουργός Πολιτισμού συμπεριέλαβε τον κ. Τσακοπιακο σε ομάδα εργασίας για τον έλεγχο των κτιριακών εγκαταστάσεων του ΥΠΠΟ.
3) Ενέκρινε τη χρηματοδότηση με 100.000 ευρώ ακόμα ενός συνεδρίου της ΠΟΕ ΥΠΠΟ.
4) Απαντούσε στη Βουλή σε ερωτήσεις βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ ότι «θα ασκήσω τα πειθαρχικά μου καθήκοντα, όταν και εφόσον εκδοθούν τα παραπεμπτικά βουλεύματα μετά το πέρας της κύριας ανάκρισης».
5) Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών στην υπόθεση της υπεξαγωγής πρωτοκόλλου και πρακτικών το 2018 κατά την πολυήμερη κατάληψη των γραφείων του Ταμείου Αλληλοβοήθειας από την ηγεσία της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ αποφάσισε την ενοχή του κ. Βλαντή και την αθώωση όλων των υπόλοιπων κατηγορουμένων.
6) Η ΠΟΕ-ΥΠΠΟ έσπευσε να ανακοινώσει την «πανηγυρική αθώωση Τσακοπιάκου» αλλά
7) εν τω μεταξυ έφεση κατά της απόφασης αθώωσης άσκησε ο εισαγγελέας Πλημμελειοδικών.
8) Η υπουργός, όμως, σαν να μη συμβαίνει τίποτα παραβρέθηκε στα βαφτίσια του γιου του κ. Τσακοπιάκου και έστειλε τον ίδιο να εκπροσωπήσει το ΥΠΠΟ σε εκδήλωση στην Κέρκυρα. Μετά, ωστόσο, και από το πρόσφατο βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών, να παραπεμφθούν στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων 14 από τους 17 εμπλεκόμενους (συμπεριλαμβανομένου του Τσακοπιάκου), η υπουργός Πολιτισμού αποφάσισε μόλις (στις 29/6), όπως διαβάσαμε στο «Κοσμοδρόμιο», να παραπέμψει στο Πειθαρχικό του ΥΠΠΟ τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Ναι, και τον Τσακοπιάκο. Χρειάστηκε δηλαδή να προηγηθούν όλα αυτά, ώστε η κ. Μενδωνη… πολύ τελευταία και πολύ… καταϊδρωμένη να αναγκαστεί να κάνει το αυτονόητο καθήκον της.
