Αρκεί άραγε να θυμόμαστε την προστασία των περιβαλλοντικών αγαθών μόνον κάθε 5η Ιουνίου – Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος;
Το κράτος είναι υποχρεωμένο να λαμβάνει κάθε προληπτικό και κατασταλτικό μέτρο για την προστασία τόσο του φυσικού όσο και του πολιτιστικού περιβάλλοντος.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα περιβαλλοντικής παραβατικότητας αποτελεί η αυθαίρετη δόμηση στη χώρα μας, που έχει μετατραπεί σε μείζον κοινωνικό πρόβλημα και συνδέεται άρρηκτα με την έλλειψη εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού, την άναρχη ανάπτυξη και τη μεγιστοποίηση του κέρδους.
Οποιοσδήποτε νόμος είναι αδύνατο να περιορίσει κατασταλτικά την παραβατικότητα, όταν η έλλειψη παιδείας έχει οδηγήσει στην απαξία του περιβάλλοντος ως κοινωνικού αγαθού. Μόνο η απόκτηση περιβαλλοντικής συνείδησης από τους μελλοντικούς κατοίκους του πλανήτη θα αποτελέσει την ασπίδα σωτηρίας του. Τούτο απαιτεί τη συμμόρφωση στους νόμιμους περιορισμούς, του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας έναντι του δημόσιου συμφέροντος (περιορισμοί δόμησης, απαγόρευση κατάτμησης γης).
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η ρύπανση δεν έχει σύνορα κρίνεται αναγκαία μια νέα ουμανιστική αντίληψη και πρακτική. Οι βαριές περιβαλλοντικές παραβάσεις αποτελούν «διεθνή εγκλήματα» και απαιτούν διακρατική συνεργασία. Ο τοπικός κατακερματισμός αντίθετα θα παρεμποδίσει κάθε προοπτική βιώσιμης ανάπτυξης που θεμελιώνει την παγκόσμια ευθύνη κάθε γενιάς να απολαύσει την ανάπτυξη, σύμφωνα με τις ανάγκες της, χωρίς να υποσκάπτει τη δυνατότητα των μελλοντικών γενιών να ανταποκριθούν στις δικές τους.
Οπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί: «Δεν κληρονομήσαμε τη γη από τους γονείς μας, αλλά τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας».
* απόφοιτος Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης Πανεπιστημίου Κρήτης
