«Το ΤΧΣ αποτέλεσε καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας του έναν αμφιλεγόμενο θεσμό, με θετικά και αρνητικά στοιχεία. Ο υβριδικός του χαρακτήρας (μέτοχος-“επόπτης”-“ρυθμιστής”), η ταλάντευσή του μεταξύ κυβερνήσεων, θεσμών και τραπεζών και ο ασαφής σε κάποιες περιπτώσεις ρόλος του αποτέλεσαν σημεία τριβών και αναποτελεσματικότητας», σημειώνουν ο οικονομολόγος Κυριάκος Αντωνάκος και ο νομικός Αδάμ Καραγλάνης σε μια άκρως ενδιαφέρουσα ανασκόπηση-ανάλυση υπό τον τίτλο «ΤΧΣ: Εχει σήμερα λόγο ύπαρξης;».
Η ανάλυση δημοσιεύεται στον ιστότοπο του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ (https://www.enainstitute.org) και αξιολογώντας τόσο τη μνημονιακή περίοδο διαχείρισης του ΤΧΣ όσο και την τελευταία νομοθετική μεταρρύθμισή του και τη δρομολογημένη αποεπένδυσή του από τις συστημικές τράπεζες καταλήγει σε ενδιαφέροντα ερωτήματα για το μέλλον του. «Το πρωτογενές ερώτημα είναι εάν βλέπουμε αξία και ανάγκη για συμμετοχή του Δημοσίου (και ως μετόχου και στρατηγικού επενδυτή) στο τραπεζικό σύστημα», λένε οι συγγραφείς της ανάλυσης. Απαντώντας καταφατικά στο ερώτημα, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «η σκοπιμότητα μετασχηματισμού ή υποκατάστασης του ΤΧΣ από εναλλακτικό φορέα, δεν είναι αβάσιμη. Θεωρητικά, ο εν λόγω φορέας θα μπορούσε να είναι το ίδιο το Δημόσιο, μέσω του υπουργείου Οικονομικών ή άλλου εποπτευόμενου σχήματος.
Η επιλογή αυτή υπόκειται σε υπαρκτούς περιορισμούς, ενδεχομένως όχι αξεπέραστους, όπως αναλύεται και παραπάνω. Μια ρεαλιστικά υποστηρίξιμη πρόταση θα αποτελούσε η υποκατάσταση του ΤΧΣ από έναν οργανισμό εποπτευόμενο από το ΥΠΟΙΚ (κατά το μοντέλο του ΟΔΔΗΧ) με σαφή ρόλο, σαφώς προσδιορισμένες αρμοδιότητες και στόχους που θα παρακολουθούνται συστηματικά από το υπουργείο, και ενδεχομένως και από τη Βουλή των Ελλήνων για μεγαλύτερη λογοδοσία, και ο οποίος θα ήταν καταλληλότερος θεσμικά ως εργαλείο άσκησης μιας αποτελεσματικής δημόσιας πολιτικής για τον χρηματοπιστωτικό τομέα».
-320x213.jpg)
