Το περασμένο Σάββατο η Αλλοπάρ φιλοξένησε στη στήλη της ένα θέμα για τον θεραπευτικό ρόλο κάποιων εκπαιδευμένων σκύλων σε περιπτώσεις αυτισμού, νοητικής στέρησης κ.λπ. Σήμερα θα δούμε ότι, ακόμα και ημίαιμα και ανεκπαίδευτα σκυλιά, είναι ικανά να συμβάλουν στη θεραπεία σοβαρών περιπτώσεων κατάθλιψης.
Ο δρ Μαξ Πέμπερτον, ψυχίατρος στο βρετανικό ΕΣΥ (NHS), ο οποίος συνεργάζεται, με δική του στήλη, με την Daily Mail, περιγράφει ως εξής ένα «θαύμα» που είδε να συμβαίνει στο νοσοκομείο όπου εργάζεται:
«Σε κάποια απ’ τα νοσοκομεία όπου εργάστηκα, είχαμε τακτικές επισκέψεις “θεραπευτικών” σκύλων (therapy dogs) και μου άρεσε να βλέπω, ειδικά στους πιο ηλικιωμένους ασθενείς, την ευεργετική επίδραση που τα ζωάκια αυτά είχαν πάνω στη θέλησή τους για ζωή. Θυμάμαι την περίπτωση ενός ασθενούς που, έπειτα από ένα γερό εγκεφαλικό, είχε βυθιστεί σε κατάθλιψη.
Δεν είχε διάθεση να συμμετέχει σε εκδηλώσεις που κάναμε για τούς ασθενείς, δεν μιλούσε σε κανέναν και δεν σηκωνόταν από το κρεβάτι του, παρά μόνο ύστερα από μεγάλη προσπάθεια της νοσηλεύτριας που τον είχε αναλάβει. Μάταια οι φυσικοθεραπευτές προσπαθούσαν να τον βάλουν να κάνει κάποιες ασκήσεις, ώστε να μη χάσει την ικανότητα να περπατάει -ήταν αρνητικός σε όλα.
Οι ψυχίατροι είχαν διαγνώσει κατάθλιψη, κάτι συχνό έπειτα από ένα εγκεφαλικό. Και τον είχαν βάλει σε αντικαταθλιπτική αγωγή, η οποία όμως θέλει κάποιες εβδομάδες για να φέρει αποτελέσματα. Ηξεραν ότι, αν δεν προσπαθούσε να περπατήσει, κινδύνευε να αχρηστευτούν οι μύες του και, έτσι, να ζήσει σ’ ένα κρεβάτι την υπόλοιπη ζωή του.
Και τότε ήρθε μια ιδέα σ’ έναν φυσικοθεραπευτή: μια μέρα τού έφερε το σκυλάκι του και τον παρακάλεσε, αν ήταν δυνατόν, να το βγάλει μια βόλτα για τις “ανάγκες” του στον κήπο του νοσοκομείου. Το… κόλπο έπιασε αμέσως:
Ο ηλικιωμένος ασθενής έσκασε ένα χαμόγελο, χάιδεψε τρυφερά το -ημίαιμο και ανεκπαίδευτο- σκυλάκι, σηκώθηκε από το κρεβάτι και με σταθερό βήμα βγήκε στον κήπο μαζί με το ζωάκι. Το οποίο, λες και ήξερε τον ρόλο του, μόνο λίγο απομακρυνόταν και ξαναγύριζε πάλι κοντά του!
Αυτό γινόταν τρεις φορές τη βδομάδα και κάθε φορά ο ασθενής περίμενε πώς και τι το τριχωτό… φάρμακό του. Το σκυλί μπορεί να μην του έσωσε, ακριβώς, τη ζωή, αλλά του τη βελτίωσε θεαματικά, φέρνοντας αποτελέσματα που ούτε οι γιατροί περίμεναν ότι θα έβλεπαν τόσο γρήγορα!».
