Εμείς + αυτά

Κυρίες και κύριοι, θέλω να συμφωνήσουμε στο αυτονόητο: Ο πόλεμος είναι ο χειρότερος τρόπος επίλυσης διαφορών. Διότι όταν αρχίζει, ανοίγει ο ασκός του Αιόλου, χάνεται η λογική, παραμερίζονται τα επιχειρήματα, εξαγριώνονται οι άνθρωποι, καταστρέφονται χώρες, οι ζωές των «άλλων» χάνουν την αξία τους. Και μετά έρχονται οι προπαγάνδες για να δικαιολογήσουν τις σφαγές…

Ξέρετε, είναι αδύνατον να πάει ο στρατιώτης στον πόλεμο, αν προηγουμένως δεν τον έχουν φανατίσει οι διοικητές του. Πώς θα σηκώσει το όπλο του να σκοτώσει τον αντίπαλο στρατιώτη, αν δεν τον έχουν πείσει ότι ο «άλλος» αποτελεί το απόλυτο κακό για τον ίδιο, την οικογένειά του, την πατρίδα του; Δεν πάει κανείς στον πόλεμο με φιλικά αισθήματα και μ’ ένα κουτί γλυκά στο χέρι. Πας για να σκοτώσεις. Εξαγριωμένος.

Έτσι γινόταν πάντα: Και στους δύο παγκόσμιους πολέμους και στο Βιετνάμ και στην Αλγερία και στην Ινδία (Αρμιτσάρ) και στην Παλαιστίνη και στο Ιράκ, στη Συρία, στην Κύπρο και αλλού. Διότι, πόλεμος με κανόνες και «σαβουάρ βιβρ» δεν υπάρχει. Ειδικά όταν γίνεται μέσα σε πόλεις, σπίτι με σπίτι, όπου παντού παραμονεύει ο θάνατος.

Σηκώθηκε η τρίχα μου, κυρίες και κύριοι, με τα όσα είδα στην Μπούτσα της Ουκρανίας. Και θα ‘θελα κι εγώ να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Ξέρω, όμως, ότι δε θα βρεθεί και δε θα τιμωρηθεί κανείς. Παρόμοια εγκλήματα πολέμου έχουν διαπραχθεί πολλά, αλλά μόνο Σέρβοι πολιτικοί και στρατιωτικοί κάθισαν στο σκαμνί – κι ένας Αμερικανός, για τη σφαγή του Μι Λάι, στο Βιετνάμ. Όλες οι άλλες φαίνεται ότι «άξιζαν τον κόπο», που θα ‘λεγε και η μακαρίτισσα η Μαντλίν Ολμπράιτ…

* Η Αλλοπάρ, όπως καταλάβατε, είναι εναντίον του πολέμου και υπέρ της διπλωματίας και του διαλόγου. Γι’ αυτό πιστεύει ότι και οι δύο πλευρές δεν προσπάθησαν αρκετά για να μην ξεσπάσει ο πόλεμος. Και τώρα που ξέσπασε, φοβάται γιατί δεν ξέρει πότε θα τελειώσει και πόσα άλλα εγκλήματα θα δει μέχρι τότε…