Πόσο εύθραυστη είναι πια αυτή η δημοκρατία;

Αν πούμε ότι η Ελλάδα έγινε κράτος το 1829, αυτό το κράτος είναι 193 ετών. Από αυτά, τα 163 η Ελλάδα είχε βασιλεία. Πρώτα με τον Οθωνα και μετά με τον Γεώργιο τον Α’ τον πρίγκιπα της Δανίας και τους απογόνους του – δεν γράφω τους Γκλύξμπουργκ όπως οι περισσότεροι γιατί ούτε ιστορικά είναι σωστό ούτε και… ονομαστικά.

Η βασιλεία λοιπόν στην Ελλάδα μαζί με τον Οθωνα έχει ιστορία 163 ετών, που σε αυτά τα χρόνια έγιναν πάρα πολλά. Στην ουσία σε αυτά τα χρόνια χτίστηκε και φτιάχτηκε αυτό το κράτος ως κράτος για πρώτη φορά στην ιστορία του. Φυσικά σε αυτά τα χρόνια ό,τι έγινε δεν ήταν μόνο καλό, μερικά ήταν και κακά έως και πάρα πολύ κακά, αλλά για όλα αυτά δεν φταίνε μόνο οι βασιλιάδες σε αυτή τη χώρα· φταίνε και οι πολιτικοί της, φταίει ακόμα κι ο λαός της σε κάποιες περιπτώσεις…

Ομως, όλους τους συνέφερε πάντα να ρίχνουν το φταίξιμο μετά στους βασιλιάδες που, ειδικά όταν έχαναν την εξουσία τους –και αυτό γινόταν τελικά μάλλον συχνά–, ήταν ο εύκολος στόχος για να αυτοαθωωθούν για τα τέρατα και σημεία που είχαν κάνει…

Αυτό το τελευταίο το λέει με σωστό τρόπο όσο και διακριτικό, λόγω εποχής, στο καταπληκτικό βιβλίο της το 1977, με τίτλο «Η εγγονή του Κάιζερ» και θέμα τη βασίλισσα Φρειδερίκη, η Σοφία Μαλτέζου, αυτή η σπουδαία δημοσιογράφος που μόνο δεξιά δεν μπορεί να την πει κανείς.

Από τότε έγιναν πολλά, η βασιλεία ούτε επανήλθε μετά το 1974 ούτε ήταν δυνατόν να επανέλθει γιατί ούτε η εποχή ευνοούσε τις βασιλείες αλλά στην Ελλάδα το θέμα της βασιλείας αντιμετωπίστηκε με έναν τρόπο δαιμονικό. Σαν να μην υπήρξε ποτέ η βασιλεία στην Ελλάδα – ούτε η βασιλεία ούτε αυτοί που την εκπροσώπησαν. Γιατί στην Ελλάδα ό,τι μας συμφέρει απλώς δεν το συζητάμε σαν να μην υπήρξε.

Τα γράφω όλα αυτά όχι για να υποστηρίξω έναν θεσμό, ούτε καν για να υποστηρίξω την ιστορία την ίδια, αλλά γιατί διάβασα και άκουσα όλα αυτά που γράφτηκαν και ακούστηκαν σχετικά με την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Αγγλία για να του πει ιδέες ο Κάρολος της Αγγλίας πάνω στο πώς μπορεί ένα πρώην ανάκτορο να γίνει τουριστικά εκμεταλλεύσιμο. Εδώ και πολλά χρόνια που έχει περιέλθει όλη εκείνη η βασιλική περιουσία στα χέρια του κράτους, μόνο η Λίνα Μενδώνη ως υπουργός Πολιτισμού έδειξε πραγματικά ενδιαφέρον για αυτό το σπουδαίο μνημείο της ελληνικής ιστορίας και αντιμετώπισε αυτά τα ιστορικά μνημεία ως ιστορικός, δηλαδή με σεβασμό.

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, στη Γαλλία ας πούμε ή στην Ιταλία ή και στην Κίνα ακόμα, ένα πρώην ανάκτορο μιας βασιλικής δυναστείας θα κοίταζαν πώς να γίνει εκμεταλλεύσιμο τουριστικά και μάλιστα αμέσως, δεν θα περίμεναν πάνω από 20 χρόνια γι’ αυτό και να το αφήνουν να σαπίζει.

Μα πόσο εύθραυστη πια είναι αυτή η δημοκρατία, η ήδη 48 χρονών, που φοβόμαστε ακόμα και να πούμε τα ονόματα των μελών της βασιλείας που προηγήθηκε αυτής, που φοβόμαστε ακόμα και να εκμεταλλευτούμε και να φροντίσουμε αυτά που αφήσαν. Τι λαός είναι αυτός που φοβάται την ιστορία του; Ισως γιατί είναι πολλές οι ενοχές που κουβαλάνε πάρα πολλοί για πολλές γενιές – το ίδιο ισχύει και για την Αριστερά βέβαια, όχι μόνο για τη βασιλεία…