Στη «Βληχή» το κινηματογραφικό σύμπαν του Γιώργου Λάνθιμου ανανεώνεται από την παράδοση. Η καινούργια ασπρόμαυρη ταινία του, γυρισμένη εξ ολοκλήρου στην Τήνο τον χειμώνα, είναι ένας ύμνος στη σπαρακτική ανθρώπινη περιπέτεια, στην αγριάδα της φύσης, στα πρωτόγονα ανθρώπινα ένστικτα, στις απαρχές του κινηματογράφου, στην Ελλάδα που φέρει εντός του και ωριμάζοντας την ανακαλύπτει και μας την αποκαλύπτει.
Ο Λάνθιμος αποτυπώνει την κυκλαδίτικη ομορφιά χωρίς στολίδια, με καθαρότητα, αφηγείται την κοινή πορεία του ζευγαριού, την αλληλεπίδραση με τα ζώα, τον κύκλο της ζωής που ολοκληρώνεται με τον θάνατο. Η μουντάδα, ο άνεμος, η απεραντοσύνη του τόπου και της θάλασσας εναλλάσσονται με τις μικρές κάμαρες του παραδοσιακού σπιτιού με τους χοντρούς ασβεστωμένους τοίχους, το φανάρι για τα τρόφιμα, το σβησμένο καντήλι, την εικόνα της αγίας με το φωτοστέφανο που στέκεται κρεμασμένη πάνω από το τυπικό σεμέν.
Για πρώτη φορά ο Λάνθιμος γράφει μόνος του το σενάριο της βωβής εικοσάλεπτης ταινίας που στηρίζεται στις ερμηνείες των ηθοποιών και συμπληρώνεται από τη μουσική. Οι διάσημοι σταρ η Εμα Στόουν και ο Νταμιάν Μπονάρ ερμηνεύουν τους ήρωες, είναι το ζευγάρι που δεν βλέπουμε στην κοινή καθημερινότητα αλλά τη στιγμή της απώλειας του θανάτου που βιώνει ο ένας για τον άλλο. Οι ρόλοι τους εναλλάσσονται απέναντι στην κοινή μοίρα του ανθρώπου. Σαγηνευτική η Στόουν, φιγούρα βγαλμένη από αρχαία τραγωδία, με ομορφιά κλασικού αγάλματος και υψηλή ερμηνεία σε κάθε στιγμή του βωβού ρόλου της.
Η ιστορία αιχμηρή, η αφήγηση στα άκρα με ένταση, όπως ο αέναος κύκλος της ανθρώπινης περιπέτειας. Λιτός, δωρικός ο διεθνής σκηνοθέτης αποτυπώνει τη μοναξιά του ανθρώπου, την επιθυμία για σεξ, τον θρήνο και την τελετουργία που συνοδεύει τον θάνατο. Οι ρόλοι εναλλάσσονται. Πρώτα χάνει εκείνη τον άντρα της. Απόγνωση και θρήνος πριν κατασπαράξει με βουλιμία την τροφή για να σβήσει πλάι του από τον πόθο της αυτοϊκανοποίησης. Εκείνος ξαναπαίρνει ζωή, γδύνει το άψυχο σώμα της, το σαβανώνει, ντύνεται με την παραδοσιακή φορεσιά της και κινεί για να τη θάψει με μοναδική συνοδεία ένα μικρό κατσίκι.
Ολοκληρώνει την ταφή με τον αντρίκειο χορό του γύρω από ένα μαχαίρι μπηγμένο στο χώμα. Η ανθρώπινη παρουσία συμπληρώνεται από τους ντόπιους που συμμετέχουν στην ταινία. Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί, κυρίως γυναίκες, αρχετυπικές φιγούρες με σκαμμένα πρόσωπα και ρυτιδιασμένα χέρια, τις γυναίκες της Τήνου που συντελούν στον αέναο κύκλο της ζωής.
Σε τεντωμένο σκοινί όλες οι αισθήσεις από την αρχή ώς το τέλος. Ενα έργο τέχνης που συμπληρώνει η μουσική με μαγικό τρόπο. Οταν τελειώνει η ταινία και περνούν οι πρώτες ώρες, όταν ξαναέρχονται οι εικόνες, τα πλάνα και τα πρόσωπα στο μυαλό σου αισθάνεσαι ότι δεν θα ήθελες, με τίποτα, να είχε λόγια. Τα έχει πει όλα χωρίς κουβέντα. Ενα κινηματογραφικό έργο, μια ταινία «πέρα από τον χρόνο και τον τόπο», όπως είπε ο Λάνθιμος που μας γοήτευσε, μας καθήλωσε. Μια εξαιρετική δουλειά που οφείλεται στην πρωτοβουλία «The Artist on the Composer» την οποία ανέπτυξαν η Εθνική Λυρική Σκηνή και ο Οργανισμός ΝΕΟΝ του Δημήτρη Δασκαλόπουλου.
