Πόσες φορές άνθρωποι που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ, μας έχουν κρατήσει για λίγο όρθιους σε στιγμές δύσκολες; Ένας τραγουδιστής σε μια κασέτα που τη «μασούσε» συνεχώς το κασετόφωνο, ένας ποιητής σε μια σελίδα λερωμένη από καφέ, ένας αθλητής που έμοιαζε να τρέχει για λογαριασμό όλων μας. Σαν να μας δάνειζαν ένα κομμάτι δύναμης. Να γράψουμε μια φράση, να πάμε για προπόνηση, να διαβάσουμε για τις πανελλαδικές, να μη χαθούμε εντελώς στις πιο σκοτεινές μας στροφές.
Όμως, κάπου εδώ ξεκινάει η γνωστή παρεξήγηση: Παίρνουμε το γόητρο μιας στιγμής ενός ανθρώπου και του δίνουμε γενικό πληρεξούσιο. Επειδή κάποιος έγραψε κάτι σπουδαίο, του συγχωρούμε τις μικρές παρεκκλίσεις στην καθημερινή του συμπεριφορά. Επειδή κάποιος έχτισε μια ομάδα, του παραχωρούμε το δικαίωμα να μιλάει σαν θείος σε επαρχιακό καφενείο της δεκαετίας του ’80, τότε που ανάμεσα σε δύο παρτίδες τάβλι, ακούγονταν προσβολές για κομμουνιστές, για γκέι, για οτιδήποτε άβολο ή βολικό και βαφτίζονταν «αστεία» ή «συμβουλές» ή «λαϊκή σοφία», ανάλογα με το κοινό που παρακολουθούσε τις παρτίδες.
Ο αθλητισμός δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Είναι οι πατεράδες που έπαιρναν τα παιδιά τους από το χέρι, οι Κυριακές που μύριζαν σουβλάκι και αγωνία, οι βραχνιασμένες φωνές. Μέσα σε όλα αυτά συνυπάρχουμε: αριστεροί, δεξιοί, άθεοι, πιστοί, straight, gay, άνθρωποι που δεν χρειάζεται να ζητήσουν από κανέναν την άδεια για να αγαπήσουν μια ομάδα ή ένα άθλημα.
Το μεγάλο πρόβλημα με την κάθε λογής εξουσία είναι ότι μπερδεύει τον αυθορμητισμό με την ασυδοσία. Λες κάτι προσβλητικό και μετά κρύβεσαι πίσω από το «έτσι μιλάω εγώ». Μα αυτό το «έτσι είμαι εγώ και σ’ όποιον αρέσω» έχει θαμμένους από κάτω του τόνους αγένειας, κακοποίησης σε θέατρα, ταπείνωσης σε γραφεία, βίας σε σπίτια, χυδαιότητας σε αποδυτήρια.
Κανείς δεν είναι τέλειος. Ούτε οι καλλιτέχνες ούτε οι αθλητές ούτε οι ποιητές ούτε οι πολιτικοί ούτε οι παράγοντες αλλά ούτε κι εμείς που τους κρίνουμε από τον καναπέ μας. Όλοι έχουμε μέρες μέτριες, μέρες θυμωμένες, μέρες με ανασφάλειες, μέρες στριμωγμένες και ενοχικές. Το θέμα είναι, όταν είμαστε σε αυτές τις μέτριες μέρες μας, να μην ανεβαίνουμε σε εξέδρες να βροντοφωνάζουμε πόσο μέτριοι είναι οι άλλοι.
Και είναι κάποιες φράσεις… Μοιάζουν μικρές αλλά κουβαλούν ό,τι θέλουμε να ξεχάσουμε από αλλοτινές εποχές. Τις ακούς και είναι λες και βγαίνουν σαν φαντάσματα από σκοτεινά υπόγεια: «άντρες παλιάς κοπής», «η σωστή γυναίκα είναι για την κουζίνα», «κομμουνιστής και γκέι να μη γίνεις»… Κάποτε νομίζαμε πως δεν θα ξανακουστούν.
Κάθε ομάδα, κάθε νίκη, κάθε προσφορά, κάθε καλλιτεχνικό έργο δεν μπορούν, λοιπόν, να γίνουν ασπίδα για να κρύβεται από πίσω οποιαδήποτε μισαλλοδοξία, όπως κι αν είναι μεταμφιεσμένη.
Και, στην τελική, το μόνο πρωτάθλημα που αξίζει να κερδηθεί είναι να ζήσουμε, επιτέλους, λιγότερο φοβισμένοι, περισσότερο μαζί και λιγότερο πρόθυμοι να πληγώσουμε ό,τι δεν μπορούμε να καταλάβουμε.
*Πολιτικής Επιστήμονα-Τραγουδοποιού
