Ακόμη μια ντουφεκιά στον αέρα

Μικρή δημοσιότητα και, δυστυχώς, ακόμη μικρότερη συμμετοχή, κατέγραψε η 4ωρη στάση εργασίας των τραπεζοϋπαλλήλων, η οποία είχε προκηρυχθεί στις 28/3 με αίτημα την υπογραφή μιας κλαδικής συλλογικής σύμβασης με στοιχειώδη κάλυψη των υπέρμετρων μισθολογικών απωλειών που υπέστη ο κλάδος την τελευταία 10ετία.

Ισως ο μέσος πολίτης δεν γνωρίζει ότι οι εργαζόμενοι στον κλάδο έχουν μειωθεί πάνω από 40% εξαιτίας της βίαιης συρρίκνωσης καταστημάτων και υπηρεσιών που επέβαλαν οι διοικήσεις, ενώ οι εναπομείναντες έχουν χάσει πάνω από το 15% του εισοδήματός τους, στηρίζοντας ουσιαστικά την ανάκαμψη της κερδοφορίας από τις ζημιές των κόκκινων δανείων για τα οποία κάποιοι έπαιρναν παχυλά bonus.

Την ώρα, λοιπόν, που λόγω και του κύματος της ακρίβειας που πλήττει όλα τα νοικοκυριά οι εργαζόμενοι ανέμεναν μια ανακούφιση και μια ανταμοιβή από την κερδοφορία που ανακοίνωσαν όλες οι συστημικές τράπεζες, η συνδικαλιστική ηγεσία του κλάδου αποδεικνύεται άτολμη, αν όχι ηττοπαθής. Παρά την προκλητική στάση των διοικήσεων στις μέχρις στιγμής διαπραγματεύσεις, ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ υπερψήφισαν μια στάση εργασίας, αντί της προταθείσας απεργίας από όλες τις άλλες παρατάξεις.

Αλήθεια μπορούμε να πιστέψουμε ότι η ηγεσία της μεγαλύτερης Ομοσπονδίας δεν είχε τον κοινό νου να σκεφτεί ότι:

● Στη μέση του ωραρίου ο εργαζόμενος στα καταστήματα είναι πολύ πιο δύσκολο να αποχωρήσει εγκαταλείποντας τους πελάτες που περιμένουν να εξυπηρετηθούν.

● Οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες που προσέρχονται 9.15 είναι αδύνατο να φύγουν 11.15 και να επιστρέψουν 15.15 για να εργασθούν μέχρι τις 16.45.

● Οι πιέσεις από τα διευθυντικά στελέχη είναι πιο έντονες όταν κάποιος προσέρχεται στην εργασία του και θα πρέπει να φύγει στη μέση του ωραρίου.

● Θα έπρεπε να οριστεί ένα σημείο συγκέντρωσης-διαμαρτυρίας (ήταν η μοναδική στάση εργασίας που δεν συνοδευόταν από συγκέντρωση).

Με αποτέλεσμα τελικά να αδυνατεί να εκφράσει την εύλογη αγανάκτηση των συναδέλφων οι οποίοι βρίσκονται πλέον στα όρια της αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, η στρατηγική είναι γνωστή από πολλών ετών και αποσκοπεί στο να υπάρξει ένας συμβιβασμός πάση θυσία, χωρίς να μπορεί να κατηγορηθεί η συνδικαλιστική ηγεσία για ενδοτισμό. Ωστόσο το τίμημα δεν είναι πλέον, μόνο η απώλεια μιας μικρής αύξησης. Ο μακροχρόνιος συνδικαλιστικός λήθαργος έχει εμφυσήσει ένα αίσθημα μοιρολατρίας στις τάξεις των εργαζόμενων, ενώ ταυτόχρονα διογκώνει επικίνδυνα την εργοδοτική αλαζονεία που δεν μπορεί πια να τιθασευτεί.

Γιατί οι τραπεζικοί δεν γίνονται μόνο φτωχότεροι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά πίσω από τον καλοσφιγμένο κόμπο της γραβάτας που βλέπουν οι πελάτες μας, υπάρχει ένας πιο σφιχτός κόμπος να πουλήσεις τα πάντα στους πάντες, να σκύβεις το κεφάλι όταν σε προσβάλλουν και να παραιτείσαι μέσω μίας «εθελούσιας» όταν κάποια golden boys κρίνουν αυθαίρετα ότι είσαι πλεονάζον προσωπικό.

Αυτά ίσως αποτελούν ψιλά γράμματα για μια μερίδα συνδικαλιστών, αλλά για όλους τους υπόλοιπους πρέπει να αντιμετωπισθούν ως μια διαρκής πρόκληση να ανακτήσουμε την εργασιακή μας αξιοπρέπεια μέσω του συλλογικού αγώνα και μιας νέας συνδικαλιστικής ηθικής.

Ευελπιστούμε να μην κάνει και η ΓΣΣΕ τα ίδια «λάθη» με αποτέλεσμα την περαιτέρω απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος. Καθώς το τοπίο στις εργασιακές σχέσεις γίνεται όλο και πιο ζοφερό, η μόνη ελπίδα μπορεί να προέλθει από μια συνδικαλιστική ανανέωση βασισμένη στην υπηρέτηση των πραγματικών προβλημάτων των εργαζόμενων που θα διαπνέεται από πίστη στη συλλογική διεκδίκηση και δημοκρατική ευαισθησία.

*Μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ, πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων στις Υπηρεσίες της Τράπεζας Πειραιώς (ΣΕΥΤΠΕ)

**Μέλος Δ.Σ. του ΣΕΥΤΠΕ και γενικός σύμβουλος ΟΤΟΕ