Ινστρούχτορας, θηλαστικό της Βόρειας Αμερικής

«Τι είναι ο ινστρούχτορας; Α. Καθοδηγητής Β. Θηλαστικό της Βόρειας Αμερικής Γ. Εργαλείο για το σκάφος Δ. Καλλωπιστικό φυτό». Για 500 ευρώ, η νεαρή παίκτρια του τηλεπαιχνιδιού έπρεπε να δώσει τη σωστή απάντηση για τη φύση του πλάσματος με το παράξενο όνομα. Για λόγους αδιευκρίνιστους, η παίκτρια το κατέταξε στα θηλαστικά της Βορείου, μάλιστα, Αμερικής.

Με τους μισούς να κράζουν το νεαρό κορίτσι, επειδή αγνοούσε μια λέξη που χάθηκε από το καθημερινό λεξιλόγιο μαζί ίσως με τη γενιά του Πολυτεχνείου, και τους άλλους μισούς να σταυροκοπιούνται που «γλίτωσε από το τοξικό κομματικό περιβάλλον της Αριστεράς», το twitter πήρε φωτιά. Αλλά, ακόμα κι αν οι νεότεροι αγνοούν λέξεις όπως «ινστρούχτορας», «αγκιτάτσια» και «προτσές», δυστυχώς για τους νεοφιλελέ φίλους μας κι ευτυχώς για όλους μας, μόνο απολίτικοι δεν είναι και -ευτυχέστερα- οι περισσότεροι από αυτούς βλέπουν τους εαυτούς τους μέσα στη μεγάλη παράδοση της Αριστεράς και των κινημάτων.

Μια σειρά από έρευνες στο εξωτερικό και την Ελλάδα καταγράφουν το πολιτικό προφίλ αυτής της γενιάς – στόχο για κάθε εκλογικό επιτελείο. Αντιγράφω από την ανάλυση τoυ Δημήτρη Παπανικολόπουλου (enainstitute.gr): «οι millennials υιοθετούν πιο ριζοσπαστικό λόγο και ρεπερτόριο δράσης. Από τη μια, δηλαδή, ασκούν κριτική στο κυρίαρχο μοντέλο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στις διογκούμενες ανισότητες που παράγει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός και στην καταπίεση των ταυτοτήτων, ενώ από την άλλη πειραματίζονται με εναλλακτικά μοντέλα συμμετοχικής και διαβουλευτικής δημοκρατίας και επιλέγουν την άμεση δράση».

Αναρωτιέμαι ωστόσο αν οι (μεσόκοποι, λευκοί, cis straight άνδρες συνήθως) ινστρούχτορες ακούν και βλέπουν στα σοβαρά αυτή τη γενιά ή αντιμετωπίζουν τους millennials σαν θηλαστικά της Βόρειας Αμερικής ή καλλωπιστικά φυτά ή, ακόμα χειρότερα, σαν εργαλείο για το (εκλογικό) σκάφος που, για να τους προσεγγίσουμε, χρειάζεται απλώς να φτιάξουμε ένα ψηφιακό «κουμπί», μια σελίδα στο instagram κι ένα βιντεάκι στο tik tok.