Είναι η Ουκρανία, οι απρόβλεπτες εξελίξεις, κι ένα νέο κύμα προσφύγων και απελπισμένων που όλοι μαζί έχουν ήδη μετατρέψει το 2022 σε μια πιστή αν και υπερπολλαπλάσια εκδοχή της μικρασιατικής επετείου και των σχετικών αφηγημάτων, όπως αυτό της Αγγέλας Παπάζογλου;
Είναι ο κορονοϊός και οι δυστοπικές εικόνες της Σανγκάης, τα σκυλιά «ρομπότ», οι εκτελέσεις των κατοικιδίων, οι έγκλειστοι πεινώντες και διψώντες κάτοικοι, μια ακραία «παραφθορά» ακόμα και των ταινιών επιστημονικής φαντασίας; Οι εγχώριοι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην σε δίκες υπό εξέλιξη νομική τε και τηλεοπτική;
Οι ασθενείς και οδοιπόροι που παρότι τέτοιοι δεν απαλλάσσονται από τις εκτοξευμένες τιμές του σουπερμάρκετ, από τα κεραυνοβολήματα των εκκαθαριστικών λογαριασμών της ΔΕΗ, από το δυσβάσταχτο κόστος της ενέργειας, από την οικονομική απειλή αυτονόητων μέχρι χθες αγαθών, από το ψωμί έως το χαρτί; Η απειλή επισιτιστικής κρίσης; Πυρηνικών; Νέας μετάλλαξης; Κατώτερου μισθού; Νέας (ξανά) εκκίνησης από το μηδέν; Προοπτικής καλοκαιρινών διακοπών προορισμένων μόνο για ξένους τουρίστες, απαγορευτικών πέραν του τριημέρου για γηγενείς; Το γλυκύ έαρ που αργεί καθώς έδυ του το κάλλος;
Μεγάλη Εβδομάδα και η «ατζέντα» της καθημερινότητας δίνει αρκετές εναλλακτικές να καθρεφτίσει καθένας στα Θεία Πάθη τα ανθρώπινα. Λίγο-πολύ καθένας επιλέγει τη Μεγάλη Εβδομάδα που θέλει από μια τεράστια ατζέντα επιλογών… παθών.
«Δημιουργείται μια Διεθνής Απελπισμένων», μου είπε μια φίλη. Το ξανασκέφτηκε. «Οχι. Για την ακρίβεια», διόρθωσε, «μια Διεθνής Απελπισμένων Ηλικιωμένων που έχουν το μειονέκτημα να θυμούνται καλύτερες μέρες».
«Ναι, μετά “Το σπίτι των Κοιμισμένων Κοριτσιών” του Καβαμπάτα – και την “απόδοση” του Μάρκες», της είπα, μια και είναι των βιβλίων η φίλη μου, «θα ευχόμαστε να βυθιστούμε στον ύπνο οι πιο μεγάλοι».
«Οχι», μου είπε ξαφνικά η πεισματάρα φίλη μου. «Μιας Μεγάλης Εβδομάδας έπεται η Ανάσταση. Δεν είναι έτσι;».
Ε, δεν είναι; «Χριστός Ανέστη» (μάλλον)!
