Αρθρο γνώμης από μια γιαγιά, συνταξιούχο εκπαιδευτικό

Γιορτή της γυναίκας, της μητέρας, της ποίησης, της σκέψης κ.ά… κάθε μέρα και αφιέρωση. Πότε όμως θα γίνουν όλες οι μέρες αφιερωμένες στην ειρήνη, τον σεβασμό… Πότε οι άνθρωποι θα νιώσουν άνθρωποι…Το άκρον άωτον της ειρήνης είναι να κάθεσαι στη βολή του καναπέ σου και να βλέπεις ότι κάπου εκεί έξω κάποιοι αναγκάζονται να βγουν στους δρόμους, όχι για βόλια, ούτε για να διαδηλώσουν, αλλά για να βρουν ασφαλές μέρος να κρυφτούν… γιατί… τι έφταιξαν;

Για να πούμε ίσως ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται και ότι δεν μας διδάσκει; Θεωρούμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι όταν ο ένας θέλει να επιβληθεί με τη βία στον άλλο! Το αίσθημα του φόβου είναι αυτό που μας συντροφεύει στην καθημερινότητά μας! Λέμε ότι τώρα η ζωή βελτιώθηκε, έχουμε τα πάντα εκτός από ευγνωμοσύνη. Γίναμε πλεονέκτες εκδικητές, άπονοι, όχι αδέλφια!

Χάθηκε άραγε η ευκαιρία να διορθώσουμε κάτι από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας; Πρέπει να παραιτηθούμε από τη ζωή, να γίνουμε πεσιμιστές; Ας θυμηθούμε τη Λυσιστράτη και τι έκανε για να σταματήσει τον πόλεμο.

Οι γυναίκες σε πολλές φάσεις της Ιστορίας έδειξαν τη δύναμη, την επιμονή, την αντοχή τους. Δεν είναι αργά και τώρα να ενώσουν όλες μαζί τη φωνή τους εναντίον των αδικιών που διαπράττονται για να μη χάνονται τα παιδιά τους, οι σύντροφοι, οι γονείς, τα αδέλφια τους.

Αρκετά θύματα θρηνούμε κάθε μέρα. Η ζωή μάς χαρίστηκε για να τη ζήσουμε όλοι μας με τον δικό του τρόπο ο κάθε ελεύθερος άνθρωπος. Ας γίνει μια αλυσίδα να κυκλώσει τη Γη η φωνή τους και να δείξει την αντίθεσή τους σε όσα συμβαίνουν στον πλανήτη χωρίς τη θέλησή τους. Πώς γίνεται να νοιάζεσαι για τη σωτηρία του πλανήτη και να κάνεις πόλεμο… Δεν χρειαζόμαστε εργοστάσια πολεμικών παιχνιδιών αλλά παραγωγές τροφών. Σύλλογοι γυναικών, γονέων και κηδεμόνων, απλώστε τα φτερά σας να προστατευτεί ο κόσμος…

 Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 21/03/2022.