Ζούμε σε δύστηνους καιρούς. Οι νεκροί του πολέμου είναι βέβαια οι πρώτοι στη σκέψη μας, οι διωγμένοι από τις εστίες τους οι δεύτεροι. Και κοντά τους αυτοί που δεν έχουν την τύχη να έχουν λευκό δέρμα. Δίκαια διαμαρτύρεται η Αφρικανική Ενωση για φοιτητές και άλλους κατοίκους Ουκρανίας που δεν τους αφήνουν να περάσουν τα σύνορα με την Πολωνία λόγω εθνικότητας. Το ίδιο δίκαια διαμαρτύρεται ένας Αφγανός που πέρασε ακριβώς τα ίδια, ζει τρία χρόνια σε παραγκούπολη στο Καλέ χωρίς ελπίδα και βλέπει οι Αγγλοι να εξετάζουν άμεσα τα αιτήματα Ουκρανών προσφύγων για μετακίνηση στη Βρετανία.
Ζούμε σε δύστηνους καιρούς. Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί είναι ένα βήμα πριν από την εξέγερση λόγω της πρωτοφανούς ακρίβειας και ενεργειακής κρίσης. Η διεθνής σταθερότητα έχει πάει περίπατο, μαζί και η αμερικανική ηγεμονία. Βέβαια μια χώρα σαν τη Ρωσία, με ΑΕΠ Ισπανίας, έστω και αν έχει υπεροπλία στα πυρηνικά, δύσκολα μπορεί να την αμφισβητήσει. Υποχρεώνει όμως τις ΗΠΑ, εκεί που ετοιμάζονταν να εγκατασταθούν για τα καλά στα πέριξ της θάλασσας της Νότιας Κίνας, υποβαθμίζοντας την παρουσία τους σε Ανατολική Μεσόγειο και Ανατολική Ευρώπη, να αναρωτηθούν αν πλέον θα μπορούν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά σε δύο ταυτόχρονα ανατολικά μέτωπα που τα χωρίζουν τουλάχιστον 15 ώρες πτήσης. Εξ ου ίσως και ο αναγκαστικός επανεξοπλισμός της Γερμανίας που αποφασίστηκε εν μιά νυκτί, παρακάμπτοντας διεθνείς συνθήκες και ενδογερμανικές πολιτικές δεκαετιών. Από αυτή την άποψη ο εικαζόμενος άξονας Ρωσίας-Κίνας λειτούργησε υποδειγματικά.
Να ζούμε πράγματι τη δύση της Δύσης; Νωρίς να το προβλέψει κανείς. Ζούμε όμως με σιγουριά μια τεράστια κρίση εμπιστοσύνης. Εμπιστοσύνης στις ευρωπαϊκές σήμερα, και αμερικανικές αύριο, ηγεσίες, ότι μπορούν να διατηρήσουν το επίπεδο ευημερίας των πληθυσμών τους. Εμπιστοσύνης στα μέσα ενημέρωσης – άλλοτε βλέπαμε αφ’ υψηλού, με άρρωστη περιέργεια και δέος τα μονοφωνικά μεγάλα δυτικά μίντια να αναμεταδίδουν τις επιθέσεις «ακριβείας» των Αμερικανών στο Ιράκ, από την ασφαλή θέση του «νικητή». Σήμερα τον επιτιθέμενο δεν τον ακολουθούν Αγγλοι, Γάλλοι και Γερμανοί δημοσιογράφοι αλλά Κινέζοι, οπότε εικόνες ή δεν υπάρχουν ή δεν μεταδίδονται.
Και το σημαντικότερο, ζούμε μια τεράστια κρίση εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς, την ώρα ακριβώς που οι αλλεπάλληλες κρίσεις συντελούνται σε πεδία που βρίσκονται εκτός δημοκρατίας. Από τη μία στις λεγόμενες «αγορές» και τους χρηματοπιστωτικούς εκπροσώπους τους, που αποφασίζουν ερήμην μας ποιες πολιτικές είναι για το καλό μας, από την άλλη σε όργανα διαμόρφωσης αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής που ούτως ή άλλως, παντού και πάντα, αποφάσιζαν ερήμην μας ποιο είναι το σωστό, ώστε εμείς να περνάμε καλύτερα. Πάντα κάποιοι άλλοι ξέρουν καλύτερα. Τώρα όμως έχει φωλιάσει η αμφιβολία στους πολίτες, μια αμφιβολία του είδους που δηλητηριάζει και παράγει μεγάλες και ποικίλες κρίσεις: ξέρουν στ’ αλήθεια καλύτερα;
