Στην ατζέντα των τελευταίων ημερών υψηλή θέση πήρε η άποψη ότι το μέτωπο κατά του πολέμου στην Ουκρανία και οι δυνάμεις στο πλευρό των κινημάτων υπέρ της ειρήνης δεν είναι άλλο παρά συγκαλυμμένοι οπαδοί του Πούτιν. Η παραπάνω άποψη, αν δεν αγγίζει τα όρια της υποκρισίας, εξελίσσεται σε κυνήγι μαγισσών. Είναι στοχευμένη αντικοινωνική, απολιτική στάση. Δεν θα σχολιάσουμε το γεγονός ότι αρκετοί, κυρίως μισθοδοτούμενοι από τον χώρο της Δεξιάς, εκφράζουν ακόμα και την ενόχλησή τους για την πρωτοβουλία τής «Αλληλεγγύης για Ολους» να διοργανώσει αντιπολεμική συναυλία στις 29 Μαρτίου στα Προπύλαια.
Ωστόσο αξίζουν σχολιασμό τα εξής. Η ίδια μεροληπτικότητα εκδηλώνεται από όλες τις συντηρητικές κυβερνήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Από την πλευρά της η ίδια η Ευρώπη, παρότι κρατάει σκληρή στάση με τις οικονομικές κυρώσεις απέναντι στον Πούτιν, δεν έχει ξεκαθαρίσει τη στάση της απέναντι στις ηγεμονικές φιλοδοξίες των ΗΠΑ για τον 21ο αιώνα. Και επιπλέον οι χώρες-μέλη της Ευρώπης που μετέχουν στο ΝΑΤΟ αποκλείουν την εμπλοκή του ΝΑΤΟ και εξοπλίζουν την Ουκρανία, ενώ ξέρουν ότι ο Ζελένσκι δεν θα νικήσει τον Πούτιν, και έτσι παρατείνουν τον όλεθρο και αφήνουν ανοιχτό τον δρόμο για χειρότερες πολεμικές και οικονομικές κλιμακώσεις.
Κατ’ αυτήν την έννοια η μεροληπτικότητα κατά της κριτικής σκέψης και η επίθεση στο αριστερό μέτωπο μορφοποιείται περίπου ως εξής: όποιος διατυπώνει επιφυλάξεις για τη στάση των ΗΠΑ ή του ΝΑΤΟ είναι φιλοπουτινικός ή φασίστας το λιγότερο. Οποιος μιλάει για ευθύνες της Δύσης στην εξέλιξη της Ουκρανίας, οπλίζει το χέρι του σφαγέα και είναι ο ίδιος κρυπτοσφαγέας. Οποιος τολμήσει να πει κάτι για την επίθεση στα πράγματα του πολιτισμού που έρχονται από τη Ρωσία, είναι στην καλύτερη περίπτωση οπαδός του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και στη χειρότερη περίπτωση πίθηκος κ.ο.κ.
Αλλά ακόμα και έτσι κλείνουν τα μάτια. Παραβλέπουν το γεγονός ότι στον δυτικό κόσμο υπάρχει μεγάλη απόκλιση μεταξύ των κυβερνητικών πρωτοβουλιών και της κοινωνικής πλειοψηφίας για τερματισμό του πολέμου. Επίσης παραβλέπουν το ότι παρατείνεται ο πόλεμος και άρα τα κοινωνικά δεινά του πολέμου, οι παράπλευρες απώλειες, η απελπισία των αμάχων, το κύμα των προσφύγων. Τέλος, παραβλέπουν το γεγονός ότι από τη συνέχιση του πολέμου επωφελούνται οι γνωστοί λίγοι, π.χ. το στρατιωτικό-εξοπλιστικό σύμπλεγμα, και πλήττονται οι συνήθεις περισσότεροι: τα θύματα του ίδιου του πολέμου, οι πιο αδύνατοι στο εσωτερικό των αναπτυγμένων χωρών και κυρίως οι μεγάλοι πληθυσμοί των φτωχότερων και λιγότερο αναπτυγμένων χωρών της Αφρικής ή της Λατινικής Αμερικής, που θα αφανιστούν δίχως ποτέ να μάθουν ότι πέθαναν από πείνα επειδή η Ομάδα των Επτά (G7) και το ΝΑΤΟ δεν τα βρήκαν με τον εγκληματία Πούτιν ή τον πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ της Κίνας.
Επιπλέον ανάμεσα σε αυτά που παραβλέπουν όσοι επικρίνουν επιλεκτικά την Αριστερά είναι τα παρακάτω. Επιθυμούν την ανατροπή του Πούτιν, τον οποίο κατηγορούν ότι επιθυμεί να ανατρέψει τον Ζελένσκι. Συμφωνούν ότι οι εξοπλισμοί γίνονται στο όνομα της ειρήνης, ενώ η Ιστορία έχει δείξει ότι διευκολύνουν τον πόλεμο και τις κλιμακώσεις του. Εφόσον μάλιστα οι κυβερνήσεις τους G7 δεν εμπλέκονται άμεσα στον πόλεμο, σχεδιάζουν αυστηροποίηση των κυρώσεων ή μιλάνε για κυρώσεις επ’ αόριστον, δίχως να εξετάζουν τους μεγαλύτερους κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία, το ελεύθερο διεθνές εμπόριο και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Τα παραπάνω παγκόσμια συστήματα -υποτίθεται- τα υποστηρίζουν και τα προστατεύουν με κάθε τρόπο. Οπως και στα προηγούμενα επεισόδια, έτσι και εδώ μάλλον με τον χειρότερο τρόπο.
Τουλάχιστον η τρέχουσα πανδημία έδειξε ότι μόνο όταν έγινε συνεργασία σε παγκόσμιο επίπεδο, υπήρχαν χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλλά ξανά για τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη λύση του επιλέγονται οι εγωιστικές συμπεριφορές. Είναι ήδη γνωστό ότι η παράταση του πολέμου δεν θα αφορά πλέον μόνο την Ουκρανία. Οι οικονομικές και ανθρωπιστικές επιπτώσεις έχουν γίνει αισθητές στις φτωχότερες και απροετοίμαστες χώρες της Ευρώπης, όπως η Ελλάδα, και πολύ πέρα από την Ευρώπη.
Αλλά πράγματι φαίνεται ότι η διεθνής κοινότητα ακολουθεί τη γραμμή της ελληνικής κυβέρνησης: για όλα φταίνε οι άλλοι, κάτι άλλο μας εμποδίζει, φταίει ο πόλεμος κ.λπ. Αυτό που πολλοί δεν καταλαβαίνουν στην κυβέρνηση ή και στην Ευρώπη ή και στις ΗΠΑ θα το καταλάβαινε ένας πρωτοετής κοινωνικών σπουδών. Γιατί αντέχει ο Πούτιν; Μα γιατί -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- αυτοί που επιβάλλουν κυρώσεις στηρίζουν τις εξαγωγές ενέργειας της Ρωσίας. Και μιας και το μόνο που μπορούν να υπολογίσουν είναι η επιμήκυνση του χειμώνα, ας υπολογίζουμε ότι φέτος θα αργήσει να έρθει η άνοιξη.
