Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία θα φέρει καταλυτικές ανατροπές στις διεθνείς ισορροπίες όπως τις ξέραμε μέχρι τώρα, με πρώτη συνέπεια τη ριζική αναπροσαρμογή της εθνικής στρατηγικής της Γερμανίας.
Με τη χθεσινή ομιλία του στην Μπούντεσταγκ ο καγκελάριος Σολτς προεξόφλησε μακράς διαρκείας ψυχροπολεμική αντιπαράθεση της Δύσης με τη Ρωσία, μια νέα πραγματικότητα προ της οποίας το Βερολίνο σπεύδει να προσαρμοστεί.
Η προσαρμογή έχει στρατηγικές διαστάσεις καθώς πατά δύο κόκκινες μέχρι χθες γραμμές της Γερμανίας ως προς την αμυντική της πολιτική:
-Πρώτον, το ύψος των δαπανών για την αμυντική ανασυγκρότηση της χώρας -100 δισ. ευρώ- εκ των πραγμάτων καθιστά αδύνατη την ούτως ή άλλως δύσκολη και προβληματική επιστροφή στη δημοσιονομική κανονικότητα όπως αυτή ορίζεται από τα πλαφόν του Συμφώνου Σταθερότητας.
Ο υπουργός Οικονομικών Λίντνερ είναι βέβαιο ότι χθες είχε μια πολύ δύσκολη ημέρα.
-Δεύτερον, με καθυστέρηση πέντε ετών από τη γερμανική πλευρά ο καγκελάριος αποδέχεται μια σημαντική πτυχή της πρότασης Μακρόν για κοινή ευρωπαϊκή άμυνα με την εξαγγελία γαλλογερμανικής συμπαραγωγής μαχητικών αεροσκαφών, πολεμικών πλοίων και drones.
H προσαρμογή δεν περιορίζεται μόνον στην άμυνα αλλά αφορά και την ενεργειακή απεξάρτηση από τη Ρωσία με την κατασκευή δύο τερματικών σταθμών LNG, των πρώτων που θα αποκτήσει η χώρα.
Και εδώ τίθεται το ερώτημα των ερωτημάτων, αν το πάγωμα της ειδικής σχέσης Γερμανίας-Ρωσίας είναι αρκετό για τον κατευνασμό της Ουάσινγκτον ή οι πιέσεις θα συνεχιστούν μέχρι το Βερολίνο να ευθυγραμμιστεί με την πολιτική πίεσης και ρητορικής πυγμής των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα.
Δίχως υπερβολή βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σκηνικό όπου η ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ είναι υψηλού -στα όρια του απαγορευτικού- κόστους για τη Γερμανία που προβάλλει σαν να επιβάλλει κυρώσεις στον εαυτό της.
Πάγωμα του NordStream, αύξηση των αμυντικών δαπανών και οριοθέτηση -αν όχι μείωση- των εμπορικών συναλλαγών με την Κίνα έχουν αθροιστικά τη μορφή σοκ για τη χωρίς προσχήματα μερκαντιλιστική εξωτερική πολιτική του Βερολίνου που ήταν η μαγική συνταγή της οικονομικής ισχύος της χώρας αλλά και της ηγεμονικής πρωτοκαθεδρίας της στην ευρωζώνη.
Ενα είναι βέβαιο, ότι ύστερα από πενήντα δύο χρόνια ζωής και αντοχής η Οστπολιτίκ που χάραξε ο Μπραντ μετά το 1969 έπεσε ως παράπλευρη απώλεια της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία.
