Οι ΗΠΑ αλλά και η Δύση συνολικά αντιμετώπισαν τη Ρωσία ως ηττημένη σε πόλεμο χώρα μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991. Μια επιλογή παράδοξη, καθώς δεν υπήρχαν ούτε νικητές ούτε ηττημένοι, αλλά μια χωρίς προηγούμενο στα ιστορικά χρονικά σύντηξη ενός αυταρχικού καθεστώτος.
ΗΠΑ και Δύση περιόρισαν το ενδιαφέρον τους στην αποτροπή ανασύστασης της πρώην ΕΣΣΔ με οποιαδήποτε μορφή, από ομοσπονδία και συνομοσπονδία μέχρι υπερεθνική διακρατική στενή συνεργασία κατά το πρότυπο της Ε.Ε.
Και όχι μόνον, καθώς δεν φάνηκε να τους απασχολεί η εκτροπή προς τον εσωτερικό αυταρχισμό από το καθεστώς Γέλτσιν που κορυφώθηκε δραματικά τον Οκτώβριο του 1993 με τη σφαγή των αντιπάλων του Γέλτσιν στο κτίριο της Βουλής υπό το αδιάφορο βλέμμα της συνήθως υπερευαίσθητης στις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων Δύσης.
Η απομόνωση, η άθλια καθημερινότητα των πολιτών μαζί με την επιθετική διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς οικοδόμησαν μια ακραία συντηρητική εθνικιστική και θρησκευτική αναδίπλωση στην ταυτότητα μαζί με μια νοσταλγία των αυταρχικών ηγετών του παρελθόντος που αποκατέστησαν την τάξη και τη σταθερότητα εντός και εκτός συνόρων.
Παρά τα αναρίθμητα ερευνητικά κέντρα και πανεπιστημιακά ινστιτούτα στις ΗΠΑ που μελετούν τη Ρωσική Ιστορία, κανένας πρόεδρος δεν προειδοποιήθηκε ότι η αμερικανική πολιτική θέτει στη Μόσχα υπαρξιακά διλήμματα.
● Είτε να αποδεχθεί την απώλεια κάθε προνομιακής επιρροής στην πρώην ΕΣΣΔ και στην ουσία να επιστρέψει εκεί όπου βρισκόταν στα τέλη του 17ου αιώνα δηλαδή να ξαναγίνει μια περίκλειστη επικράτεια στις παρυφές της Ευρώπης και στο περιθώριο των ευρωπαϊκών συσχετισμών.
● Είτε να αναλάβει το κόστος της υιοθέτησης μιας επιθετικής και δυναμικής αναθεωρητικής πολιτικής, που θα διεκδικεί και, αν χρειαστεί, θα εκβιάζει για μια βαρύνουσα θέση στους ευρωπαϊκούς και τους παγκόσμιους συσχετισμούς.
Συνηθίζεται να λέγεται ότι η Δύση αντιμετώπισε τη Ρωσία με τον ίδιο τρόπο που ταπείνωσε τη Γερμανία της Βαϊμάρης.
Η μεταχείριση της Γερμανίας ως ηττημένης τερματίστηκε το 1925 με τη ρύθμιση των αποζημιώσεων και την επίσπευση του τερματισμού της γαλλικής κατοχής στη Ρηνανία.
Στην περίπτωση της Ρωσίας, η αγνόηση της ασφάλειάς της και των ζωτικών συμφερόντων της διαρκεί τριάντα χρόνια.
Οι ΗΠΑ και η Δύση όχι μόνον έχασαν την ευκαιρία να σταθεροποιήσουν μια δημοκρατική και φιλειρηνική Ρωσία, αλλά φέρουν βαριά ευθύνη για τη νεκρανάσταση του επιθετικού και αναθεωρητικού ρωσικού εθνικισμού.
