Το τανγκό του παραλόγου

Ενα βήμα εμπρός, δύο βήματα πίσω: μόνον έτσι μπορεί να περιγραφεί το επικίνδυνο πολιτικο-στρατιωτικό τανγκό ανάμεσα στη Ρωσία και τις ΗΠΑ στα «μαρμαρένια αλώνια» της Ουκρανίας. Μια κρίση που προς στιγμήν φάνηκε –μετά τις φρενήρεις γαλλογερμανικές απόπειρες για μεσολάβηση και τις διαδοχικές επισκέψεις Μακρόν και Σολτς σε Κίεβο και Μόσχα– να οδεύει προς εκτόνωση, για να υποτροπιάσει και πάλι μεσοβδόμαδα μετά το εμπρηστικό διάγγελμα του ορκισμένου «ψυχροπολεμιστή» Μπάιντεν και κυρίως μετά τις «ορφανές» και εμφανώς προβοκατόρικες μεθοριακές ανταλλαγές πυρών πυροβολικού στο μέτωπο του Ντονμπάς, το πρωί της περασμένης Πέμπτης.

Μεσολάβησε, βέβαια, η κορύφωση του πολέμου προπαγάνδας με τις πρωτοφανείς ομαδικές «διαρροές» των δυτικών μυστικών υπηρεσιών, που αμφισβητούν τη μερική αποχώρηση ρωσικών στρατευμάτων από τα ουκρανικά σύνορα, και βέβαια το σχετικό διάγγελμα αυτο-γελοιοποίησης του Ουκρανού προέδρου Ζελένσκι, που έφτασε στο σημείο να προαναγγείλει την… προγραμματισμένη για την Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου εισβολή των Ρώσων κομάντος. Μια «εισβολή»-φάντασμα που εννοείται πως δεν έγινε ποτέ, αλλά που οπωσδήποτε έπαιξε τον ρόλο της στη διάλυση των ελπίδων για μια γρήγορη αποκλιμάκωση της χειρότερης κρίσης στις ρωσο-αμερικανο-ΝΑΤΟϊκές σχέσεις εδώ και δεκαετίες.

Αντίθετα, αυτό που σίγουρα έγινε είναι πως ο Μπάιντεν απέστειλε αυτή την εβδομάδα μερικές χιλιάδες ακόμη Αμερικανούς στρατιωτικούς για «ασκήσεις» στην Πολωνία και πως η ηγεσία του ΝΑΤΟ (που ψάχνει απεγνωσμένα για ένα νέο raison d’etre, μετά την τραγωδία της αποχώρησης-εξπρές από το άμοιρο Αφγανιστάν) επιμένει στην ενίσχυση και άλλων βαριά οπλισμένων συμμαχικών «ομάδων μάχης» (battlegroups) ταχείας επέμβασης δίπλα στα ρωσικά σύνορα. Το χειρότερο δε είναι πως ο Μπάιντεν εξακολουθεί να αγνοεί τις εισηγήσεις ακόμη και των ίδιων του των στρατηγών για ένα «μορατόριουμ» στα πολεμικά γυμνάσια και κυρίως για μια νέα συμφωνία απομάκρυνσης των πυραύλων μέσου βεληνεκούς από την Ευρώπη. Εξαγριώνοντας, έτσι, τον Πούτιν, που πριν καλά καλά τελειώσουν οι μεγάλες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τη Λευκορωσία, ανακοίνωσε νέα μεγάλης κλίμακας πολεμικά γυμνάσια που θα περιλαμβάνουν και εκτοξεύσεις διαφόρων πυραύλων εξελιγμένης τεχνολογίας, μεταξύ άλλων οπλικών συστημάτων υπό δοκιμή.

Δυστυχώς, παρά τη βεβαιότητα όλων ανεξαιρέτως των σοβαρών γεωπολιτικών αναλυτών ότι αυτό που παρακολουθούμε εδώ και μήνες είναι απλά ένα κακοπαιγμένο θέατρο προπαγάνδας και εντυπώσεων και ότι κανένα από τα δύο ψυχροπολεμικά στρατόπεδα δεν έχει πρόθεση να εμπλακεί σε πραγματική σύρραξη –αλλά και το τεράστιο οικονομικό κόστος για όλους ανεξαιρέτως τους εμπλεκομένους και ιδίως για τη δύσμοιρη Ουκρανία και τον επί δεκαετίες χειμαζόμενο λαό της– όλα δείχνουν ότι η πολυαναμενόμενη αποκλιμάκωση δεν θα έρθει όσο σύντομα νομίζαμε.

Και δεν θα έρθει, γιατί η μεν Ρωσία νιώθει –και δικαίως– για πρώτη φορά ότι απειλείται όχι μόνον από τη δυτική διείσδυση στις παραδοσιακές σφαίρες επιρροής της, όπως είναι η Ουκρανία και ο Καύκασος, αλλά και από μια de facto στρατιωτική πολιορκία της ίδιας της τής επικράτειας· η δε Αμερική, μαζί με τη μετα-Brexit Βρετανία και τους πιο σκληροπυρηνικούς αντι-Ρώσους Ανατολικοευρωπαίους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, όπως η Πολωνία και οι Βαλτικές Χώρες, ποντάρουν πλέον ανοιχτά «τα ρέστα τους» σε έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο – δηλαδή στη μονιμοποίηση της έντασης και στη βίαιη διακοπή των οικονομικών και κυρίως των ενεργειακών σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης. Αυτός είναι, φαίνεται, ο μοναδικός τρόπος που βλέπουν πλέον οι Αμερικανοί και οι ακόλουθοί τους για να διατηρήσουν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία απέναντι στις ανερχόμενες δυνάμεις της Ρωσίας, της Κίνας αλλά και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που σταδιακά δείχνει τάσεις χειραφέτησης και… απογαλακτισμού από τη μεταπολεμική αμερικανική «προστασία».

Ευτυχώς, η δυστοπική αυτή εικόνα για το μέλλον δεν είναι ακόμη μονόδρομος. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, και ιδιαίτερα η Γερμανία και η Γαλλία, έδειξαν τις τελευταίες ημέρες πως δεν είναι διατεθειμένες να αυτοκτονήσουν οικονομικά για να παίξουν ως κομπάρσοι στο Μεγάλο Παιχνίδι της Ουάσινγκτον και του Λονδίνου. Αλλά και μέσα στην Ουκρανία μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος (περιλαμβανομένου του πρώην προέδρου Ποροσένκο) όπως και του γενικού πληθυσμού δείχνει σταδιακά να συνειδητοποιεί ότι η χώρα δεν έχει να κερδίσει τίποτε από τους κούφιους λεονταρισμούς του Ζελένσκι, που έχει χάσει πλέον κάθε αξιοπιστία, και ότι το μόνο που θα γίνει τελικά θα είναι η οριστική διαίρεση της χώρας, μέσω της «ανεξαρτητοποίησης» ή και της απευθείας προσάρτησης της ανατολικής «Νέας Ρωσίας» του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ…