Εφτά ώρες από το Γκάζι στο Χαλάνδρι μέσω Αττικής Οδού. Εφτά ώρες χωρίς ρεύμα στο Χαλάνδρι το πρώτο βράδυ με τα χιόνια. Τρεις μέρες χωρίς ρεύμα στον Αγιο Στέφανο. Αλλες τόσες μέρες στην Ηλιούπολη σε πολυκατοικία όπου διαμένει μια φρεσκοχειρουργημένη με την ηλικιωμένη μητέρα της κι ένας ηλικιωμένος υποστηριζόμενος με οξυγόνο σε άλλο διαμέρισμα. Ολα προσωπικές μαρτυρίες φίλων μου.
Πόθεν τέτοιο μπάχαλο; Μα, δεν ήταν πανέτοιμος ο κρατικός μηχανισμός; Δεν ήξεραν από μια εβδομάδα πριν ότι έρχεται χιονοκαταιγίδα; Πώς, λοιπόν, βρέθηκαν τα εκχιονιστικά χωρίς βενζίνη, οι αλατιέρες χωρίς αλάτι και κατέληξε να φρακάρει ο μεγαλύτερος αυτοκινητόδρομος της Αττικής; Τις πταίει; Είπαμε, φταίνε οι οδηγοί που βγήκαν χωρίς αλυσίδες, έλκηθρα και σκι. Για το κομμένο ρεύμα; Μάλλον κάτι δέντρα, κάτι κλαδιά και στην τελική, κάτι κακομαθημένοι άνθρωποι που έχουν γίνει μαλθακοί από τις ανέσεις του σύγχρονου πολιτισμού. Ωσπου, βρέθηκε ο μεγάλος υπαίτιος. Φταίει το χιόνι που αντί για τη μαύρη νύχτα πήγε κι έπεσε μέρα μεσημέρι. Κακό χιόνι.
Επίσης, κακή βροχή γιατί κάθε φορά που πέφτει πλημμυρίζουμε. Κακή ζέστη γιατί κάθε καλοκαίρι καιγόμαστε. Κακός αέρας που φυσά και παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του. Ποιος άλλος, άραγε, φταίει για τις συμφορές που μας βρίσκουν; Ανέτρεξα στην ποίηση και στη μουσική προκειμένου να βρω περισσότερες απαντήσεις.
– Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
– Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
– Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
– Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει;
Κανένα στόμα
δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα.
Σπουδαίος ποιητής ο Βάρναλης, αλλά όχι ιδιαίτερα διαφωτιστικός. Αντιθέτως, ο Λουκιανός είχε προσεγγίσει με μεγαλύτερη ακρίβεια το ζήτημα της ατομικής, αλλά και συλλογικής ευθύνης.
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,
φταίνε κι οι άλλοι.
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,
φταίει κι ο Χατζηπετρής.
Τέλος, κατά την εκδοχή της λαϊκής αοιδού Αντζελας Δημητρίου, ένας είναι ο φταίχτης: «Φταίει ο έρωτας για ό,τι μου συμβαίνει». Δικό σας το υπόλοιπο.
