Γιατί ζήτησε τώρα ο Αλ. Τσίπρας εκλογές; Για να πετάξει το γάντι στον πρωθυπουργό ενώ ήξερε ότι δεν θα το σηκώσει; Γιατί δεν επέλεξε μια άλλη πολιτική, για παράδειγμα την κατάθεση πρότασης μομφής, όπως του πρότεινε ο επικεφαλής του ΜέΡΑ25; Στην Ελλάδα υπάρχει μια μεγάλη παράδοση. Οι αντιπολιτεύσεις ζητούν πρόωρες εκλογές κάθε φορά που νιώθουν ότι η κυβέρνηση δυσκολεύεται. Μερικές φορές είχαμε και γραφικές περιπτώσεις. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι σοβαρό να ζητάς ξανά εκλογές λίγους μήνες μετά την ετυμηγορία του ελληνικού λαού και ενώ δεν έχει παρουσιαστεί κάποιο ζήτημα εθνικής σημασίας που να υποχρεώνει την κυβέρνηση να πάει σε εκλογές.
Το συνήθιζε αυτό ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου όταν το κόμμα του βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Το διέπραξε και ο σημερινός πρωθυπουργός. Οταν εξελέγη αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας είχε δηλώσει ότι δεν προτίθεται να ζητήσει πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Δεν είχε περάσει ούτε ένας μήνας και ακολούθησε την πεπατημένη. Δεν του έβγαινε, αλλά αυτός επέμενε. Το αποτέλεσμα ήταν να βρίσκεται η χώρα σε διαρκή προεκλογική περίοδο, με εντάσεις, δίκες προθέσεων, ανοίκεια χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, με την πόλωση να δεσπόζει και να ακυρώνει όλες τις προσπάθειες συνεννόησης για τα ανοιχτά μέτωπα που αντιμετώπιζε η χώρα.
Ο Τσίπρας δεν θα μπορούσε να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας στην κυβέρνηση, γιατί το μόνο που θα πετύχαινε θα ήταν η συσπείρωση της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Δεν θα μπορούσε ο πρωθυπουργός να ζητήσει την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής σε ξεχωριστή διαδικασία, γιατί η ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό έχει τέτοια χαρακτηριστικά. Ενδεχομένως να το κάνει σύντομα γιατί έχει ανάγκη να αποδείξει στο εκλογικό ακροατήριό του ότι το κόμμα έχει συνοχή και η κυβέρνησή του δεν απειλείται ούτε από τους πολιτικούς αντιπάλους της ούτε από εσωκομματικές ομαδοποιήσεις. Δεν βρίσκεται στη φάση που ήταν ο πατέρας του πριν από την πτώση της κυβέρνησής του το 1993. Και σήμερα υπάρχουν στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας στελέχη που δεν συμφωνούν με όσα κάνει ο αρχηγός, ωστόσο δεν θα τολμήσουν να προχωρήσουν στα άκρα. Καραδοκεί η ρετσινιά του αποστάτη.
Ο Τσίπρας θα επιμείνει στο αίτημά του για πρόωρες εκλογές. Θα το θέτει σε κάθε δημόσια εμφάνισή του. Στριμώχνει τον Μητσοτάκη, ο οποίος αρνήθηκε να σηκώσει το γάντι, όχι λόγω της πανδημίας και των επενδύσεων, όπως είπε, αλλά γιατί ακόμη και οι πιο φιλικές σ’ αυτόν δημοσκοπήσεις τού δίνουν ποσοστά που δεν ευνοούν τους σχεδιασμούς του. Θέλει ο πρωθυπουργός να καταργήσει στην πράξη το σύστημα της απλής αναλογικής και να κυνηγήσει την αυτοδυναμία στις δεύτερες εκλογές, ωστόσο και με ενισχυμένη αναλογική, ακόμη κι αν βγει πρώτο κόμμα η Ν.Δ., πολύ δύσκολα θα σχηματίσει πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Επίσης δεν έχει εξασφαλίσει παρέα για να καθίσει μαζί του στα κυβερνητικά έδρανα.
Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. ψάχνεται, ο νέος αρχηγός του δεν έχει βρει τον βηματισμό του, ξέρει ότι αν η αυτοπεποίθηση μετατραπεί σε αλαζονεία λόγω των δημοσκοπήσεων μπορεί να τον ζημιώσει και βεβαίως πρέπει να κρατήσει αυτό που του επισήμανε ο Γ. Πρετεντέρης στο «Βήμα» (19.12.2021), ότι στη μεταπολεμική ιστορία κόμμα μεγάλο που έγινε μικρό ποτέ δεν κατάφερε να ξαναγίνει μεγάλο. Πιθανότατα να προσφερθεί για συνεργασία με τη Ν.Δ. το κόμμα του κ. Βελόπουλου. Θα το ήθελε ο κ. Μητσοτάκης; Πόσους υπερδεξιούς μπορεί να χωρέσει ένα κόμμα που ισχυρίζεται ότι ανήκει στη φιλελεύθερη Κεντροδεξιά; Επιπλέον με την πρότασή του ο Τσίπρας στοχεύει και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Αν το κόμμα ετοιμάζεται για μετωπική σύγκρουση με τη Δεξιά, δεν γίνεται να ασχολείται και με τα εσωτερικά του. Οπότε καταλλαγή και μια γροθιά.
Ανάγωγα
Ο υπουργός προαναγγέλλει ένα μέτρο, φαντάζομαι όχι με δική του πρωτοβουλία, σηκώνεται θόρυβος και ο πρωθυπουργός την επόμενη μέρα το ακυρώνει. Η ελαφρά ταξιαρχία σε νέες επελάσεις κατά του οχυρού της γελοιότητας.
