ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Τάσος Παππάς
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Τρεις υποψήφιοι από τη Δεξιά, δυο υποψήφιοι από την Αριστερά και στη μέση ο Μακρόν. Αυτή είναι η εικόνα της πολιτικής σκηνής στη Γαλλία λίγο πριν ξεκινήσει η κούρσα για τις προεδρικές εκλογές. Στην επικράτεια της Δεξιάς υπάρχουν η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν, ο ουρανοκατέβατος και πολύ δεξιός Ερίκ Ζεμούρ και η Βαλερί Πεκρές, οι απόψεις της οποίας δεν διαφέρουν πολύ από τις απόψεις των άλλων δύο.

Η επιλογή πριν από χρόνια του Σαρκοζί να υιοθετήσει σημαντικά κομμάτια της ατζέντας της άκρας Δεξιάς για να διεισδύσει στο ακροατήριό της μπορεί να αποδείχθηκε αποτελεσματική –κέρδισε τις προεδρικές εκλογές–, επηρέασε όμως συνολικά την παράταξη και το αποτέλεσμα ήταν να μετατεθεί το κέντρο βάρους προς τα δεξιά. Η Λεπέν συνεχίζει την προσπάθειά της να συγκροτηθεί ένα μέτωπο της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς με τη συμμετοχή και ηγετών που εμφανίζονται ως συντηρητικοί, αλλά σε πολλές περιπτώσεις οι θέσεις τους είναι πολύ κοντά στις θέσεις της Λεπέν, όπως ο Πολωνός πρωθυπουργός Ματέους Μοραβιέτσκι και ο Ούγγρος ομόλογός του Βίκτορ Ορμπαν.

Με αντιμεταναστευτική-αντιπροσφυγική ρητορική, με ισχυρές τάσεις αντίστασης στις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης όταν αυτές αφορούν τη Δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και βεβαίως με επιθέσεις στις ελίτ για να προσελκυστούν οι αποσυνάγωγοι. Ο ρατσισμός και η ισλαμοφοβία του τηλεαστέρα Ζεμούρ (και σε άλλες χώρες δημοφιλείς παράγοντες των μέσων ενημέρωσης μεταπηδούν στην πολιτική –άντε και στα δικά μας…) βρίσκουν ακροατήριο.

Από την πλευρά της η επίσημη υποψήφια της Κεντροδεξιάς, Βαλερί Πεκρές, εγκατέλειψε το Κέντρο και βαδίζει ολοταχώς στον δρόμο που έχουν χαράξει οι ακροδεξιοί. Υπόσχεται να μειώσει στο μισό τον αριθμό αδειών διαμονής για τους μετανάστες που δεν προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ενωση, να αυστηροποιήσει τη νομοθεσία για μια σειρά αδικημάτων για να παταχθεί η εγκληματικότητα (στο ίδιο μήκος κύματος και η δική μας κυβέρνηση) και βεβαίως επειδή εκτός από πολύ δεξιά είναι και πολύ νεοφιλελεύθερη (ταυτολογία ίσως) έχει δηλώσει πως θα περικόψει 200.000 θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα, θα καταργήσει το 35ωρο και θα αυξήσει την ηλικία συνταξιοδότησης στα 65 έτη.

Η πολυδιάσπαση της Δεξιάς ευνοεί τον πρόεδρο Μακρόν, ο οποίος υποδύεται τον κεντρώο. Με αυτή την τακτική κυριάρχησε στις προηγούμενες εκλογές, καταφέρνοντας να εξασφαλίσει υποστήριξη και από τους φιλελεύθερους πολίτες και από τους αριστερούς που δεν είχαν εναλλακτική. Θα περίμενε κανείς ότι αυτή η κατάσταση στη Δεξιά θα ευνοούσε και την Αριστερά. Ομως κι αυτή είναι διασπασμένη –παλιό κουσούρι που την ταλαιπωρεί από τότε που εμφανίστηκε. Μέχρι τώρα έχουμε δύο υποψηφιότητες. Τη συμμετοχή τους στον δεύτερο γύρο διεκδικούν η σοσιαλίστρια Αν Ινταλγκό και ο παλιός γνώριμός μας ριζοσπάστης Ζαν-Λικ Μελανσόν. Εχουν πιθανότητες να περάσουν; Οχι πολλές.

Θα μπορούσαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους; Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου. Ο απλός πολίτης που δεν είναι μυημένος στις αντιθέσεις που υπάρχουν στην Αριστερά, που δεν ξέρει τις λεπτομέρειες που γίνονται σινικά τείχη και εμποδίζουν τη συμπόρευση και μάλλον δεν ενδιαφέρεται να τις μάθει, δικαίως θα αναρωτιέται γιατί δεν παραμερίζουν τις διαφορές τους, γιατί δεν ακολουθούν το παράδειγμα της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, όπου υπήρξε συνεργασία των κομμάτων της Αριστεράς (στην Πορτογαλία κράτησε αρκετά χρόνια, στην Ισπανία αντέχει ακόμη);

Μια απάντηση έδωσε ένας Ελληνας κομμουνιστής. Ο γενικός γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΕ Δημ. Κουτσούμπας, μιλώντας στην εκδήλωση που έγινε στο Παρίσι για τα 150 χρόνια από την Παρισινή Κομμούνα, είπε: «Οποιος είναι πρόθυμος να υπηρετήσει από κυβερνητική θέση τη σαπίλα του καπιταλισμού, δήθεν για “να τον κάνει λίγο καλύτερο”, ή κοροϊδεύει χοντρά ή απλά επιδιώκει να σπείρει συγχύσεις στο κίνημα». Οπότε; Αναμονή μέχρι να ωριμάσουν οι αντικειμενικές συνθήκες και να προετοιμαστεί ο υποκειμενικός παράγοντας.

Ανάγωγα

Πώς γίνεται στην Ελλάδα μερικοί να χρωστάνε σε όποιον κυκλοφορεί, να δηλώνουν ότι τα φέρνουν πέρα δύσκολα, να καταγγέλλουν όσους διεκδικούν καλύτερες αμοιβές, να απαιτούν από τους εργαζομένους τους να κλείσουν τα αυτιά τους στις σειρήνες του λαϊκισμού και την ίδια στιγμή τα ονόματά τους να φιγουράρουν σε όλες τις λίστες των φορολογικών παραδείσων;