Μέρες γιορτινές αυτές αλλά τίποτα δεν θυμίζει γιορτή. Πλην ίσως από την εικόνα πολλών νέων να βγάζουν σέλφι με φόντο τα λαμπιόνια στα δέντρα του Συντάγματος. Και πολλών άλλων να χαζεύουν στα μαγαζιά ή να ψωνίζουν. Πόσοι άραγε μπορούν να ψωνίσουν; Αυτό ξεχνούν να μας το πουν οι σφυγμομετρήσεις. Είμαστε πολλοί και είναι σίγουρο ότι πλάι στους χιλιάδες που ανεβοκατεβαίνουν την Ερμού, υπάρχουν άλλοι τόσοι που δεν τολμούν να την πλησιάσουν ούτε για βόλτα.
Τίποτα δεν θυμίζει γιορτή. Η πανδημία δείχνει πάλι τα δόντια της και μοιάζει σαν να επανέρχεται στο σημείο μηδέν. Παράλληλα με την πανευρωπαϊκή αύξηση των κρουσμάτων έχουμε στα καθ’ ημάς και μεγάλη αύξηση θανάτων, θανάτων μάλιστα ανθρώπων διασωληνωμένων που φεύγουν από τη ζωή αδιανόητα βασανισμένοι και κατάμονοι.
Τίποτα δεν θυμίζει γιορτή. Για δωδέκατα συνεχόμενα Χριστούγεννα δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι δεν παίρνουν δώρο. Και είναι πάμπολλοι οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα που παίρνουν κάτι σαν 600-700 ευρώ ή και λιγότερα, με μισθό που συμπληρώνεται από κουπόνια σούπερ μάρκετ. Πώς αισθάνεται άραγε κάποιος που βγάζει από το πορτοφόλι τα κουπόνια του εργοδότη του για να πληρώσει στο ταμείο ενός σούπερ μάρκετ; Ούτε αυτό το ρωτούν στις σφυγμομετρήσεις.
Τίποτα δεν θυμίζει γιορτή. Μετά από δώδεκα χρόνια λιτότητας και μεγάλης πτώσης του επιπέδου ζωής των περισσότερων ανθρώπων, η χώρα χρωστάει περισσότερα από πριν. Και ο κόσμος που πληρώνει με κουπόνια μοιάζει να βγαίνει από τη δεκαετία του ’50, χωρίς όμως την αισιοδοξία που γεννούσε ο μεταπολεμικός κόσμος. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά αυτής της φτώχειας από την προηγούμενη. Οτι δεν τρέφεται ούτε με ελπίδα, ότι οι ορίζοντες μοιάζουν υπερβολικά στενοί. «Ενδοξη Τριακονταετία», όπως αυτή που ξεκίνησε μετά τον πόλεμο, δεν διαφαίνεται πουθενά. Μόνο άδοξοι θάνατοι και μασκοφόρες, φοβισμένες ζωές. Ανέχεια, προσφυγιά, μισαλλοδοξία, να οι ορίζουσες της εποχής μας. Σαν κάτι να πλησιάζει στον θάνατο, χωρίς να φαίνεται τίποτε άλλο που να γεννιέται.
Τίποτα λοιπόν δεν θυμίζει γιορτή. Σε όλη την Ευρώπη, που πια γράφεται με όμικρον, πληθαίνουν οι μπάρες, κλείνουν οι πόρτες, μικραίνουν τα τραπέζια, λιγοστεύουν τα χαμόγελα και οι προσδοκίες. Το μόνο που αυξάνει είναι η αναλογία χρέους/ΑΕΠ και μαζί οι παγκόσμιοι φόβοι για το μέλλον.
Είναι παράξενο, αλλά το κλίμα της εποχής μάλλον έχει κάτι από τον πεσιμισμό που επίσης υπήρχε πριν από εκατό χρόνια, και που εκφραζόταν και στην ελληνική ποίηση. Τότε οι εμπειρίες ήταν ακόμα πιο οδυνηρές με πολέμους, διχασμούς, καταστροφές. Σε λίγο άλλωστε θα μπει και το ’22. Αλλά βέβαια είναι γενικά λάθος να ψάχνει κανείς σώνει και καλά αντιστοιχίες με το παρελθόν. Απλώς μερικές φορές ο πειρασμός είναι μεγάλος. Ας πούμε, τα κινητά που βγάζουν σέλφι στο Σύνταγμα: δεν μοιάζουν με καθρεφτάκια ιθαγενών στην Αγρια Δύση;
